Are you the publisher? Claim this channel


Embed this content in your HTML

Search



Account: (login)

More Channels


Channel Catalog


Channel Description:

விழ விழ எழுவோம் ஒன்றல்ல ஓராயிரமாய்

    சாத்திரி ஒரு பேப்பரிற்காக
    மேஜர்..டொச்சன்.(கந்தசாமி.ஜெயக்குமார்)பிறப்பு.21.06.1966...வீரச்சாவு.24.11.1992
    ..............................................................
       டொச்சன் காலை எழுந்து துலாவில்  தண்ணீர்  இழுத்து இறைக்க அவனது அம்மம்மா  வழிந்தோடி வந்த தண்ணீரை தோட்டத்தின்  வாழைப்பாத்திகளிற்கு மாற்றி விட்டுக்கொண்டிருந்தார்.ராஜராஜேஸ்வரி அம்மன் கோயில் மணி சத்தம் கேட்டதும்   அவசர அவசரமாக உணவை வாயில் அடைந்து விட்டு  நேரமாச்சு  அம்மம்மா நான் போறன் என்றபடி பாடசாலைக்கு   புத்தகப் பையை  தூக்கிக் கொண்டு  வெகு வேகமாக வசாவிளான் மத்திய மகா வித்தியலத்தை நோக்கி ஓட்டமும் நடையுமாகப் போய்க்கொண்டிருந்தவனிற்கு  வடக்கு புன்னாலைக்கட்டுவன் சந்தி இலுப்பைபை மரத்தை தாண்டும் போது ஒரு முனகல் சத்தம் கேட்கவே  போன வேகத்தில் அப்படியே பின் பக்கமாக நடந்து வந்து பார்த்தான்  குப்பிளான்  ஏழாலை என்று  மூன்று மொழிகளிலும் எழுதப் பட்டு  அம்புக்குறியிட்ட  பெயர் கல்லிற்கு  பின்னால்  உரப்பை ஒன்றிலிருந்து அந்த முனகல் வந்து கொண்டிருந்தது.

    கட்டியிருந்த உரப்பையை அவிழ்த்தான்  பிறந்து சில நாட்களேயான குட்டி நாயொன்று முனகியபடி வெளியே வந்தது .  யாரோ தங்கள் வீட்டு நாய் போட்ட குட்டியை கொண்டு வந்து அங்கு வீசி விட்டுப் போயிருக்கிறார்கள் என்பது மட்டும் அவனிற்கு புரிந்தது பாடசாலைக்கு வேறு நேரமாகிக் கொண்டிருந்தது. என்ன செய்யலாம்  யோசித்தான்  சந்தியில் கடை வைத்திருந்த சாமியரிடம் போய் ."சாமியண்ணை  இது றோட்டிலை கிடந்த குட்டி பாவமா கிடக்கு உங்களுக்கு வேணுமோ "என்றான் போடா என்னட்டை இரண்டு நாய் நிக்குது  அதுவும் அல்சேசன் உதை யாருக்கு வேணும் பேசாமல் றோட்டிலை போட்டிட்டு  பள்ளிக் கூடத்து ஓடடா என்றார் சாமியார்.ஆனாலும் அவனிற்கு மனம் கேட்கவில்லை  "சரி சாமியார்  உங்கடை கிணத்தடியிலை போய கொஞ்சம் தண்ணி குடுக்கிறன் என்றவன் அவரது வீட்டு கிணற்றடிக்கு போய் வாளித் தண்ணீரை  உள்ளங்கையில் அள்ளி  முன் நான்கு விரல்களையும் ஒன்றாக்கி குவித்து நாய்க்குட்டியின் வாயில் பல தடைவை பருக்கிவிட்டு  வீதி ஓரத்தில் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டு மீண்டும் பாடசாலையை  நோக்கி நடக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.  நாய்க்குட்டி அவன் பின்னால் ஓடத் தொடங்கியிருந்தது சிறிது தூரம் போய் திரும்பிப் பார்த்து நாய்க்குட்டி தன் பின்னால் வருவதை கவனித்தவன் ....சூ..சூ..போ என்று விரட்டிப்பார்த்தான் அவன் விரட்டும்போது பேசாமல் நின்று விட்டு  அவன் நடக்கத் தொடங்கியதும் அவன் பின்னாலேயே  அது ஓடிக்கொண்டிருந்தது. பாடசாலை வாசல் வரை போனவன்  பின்னாலேயே வந்த நாய்க்குட்டியை தூக்கி புத்தகப்பைக்குள் வைத்துக் கொண்டு வகுப்பிற்குள் நுளைந்து விட்டிருந்தான்.
    அன்றைக்கென்று அவனிற்கு  சோதனைக் காலம் பத்தாம் வகுப்பின் முதலாவது பாடம் ஆங்கிலம்.பாடம் நடத்துபவர் ஒட்டகப்புலத்து ஜோசப் ரீச்சர். அவரிற்கு பாடசாலையின் அதிபரே கொஞ்சம் பயப்படுவார் மற்றைய ஆசிரியர்கள்  மாணவர்கள் பற்றி சொல்லவே தேவையில்லை அவரிற்கு  பயம் அவ்வளவு கண்டிப்பானவர்.

    வகுப்பில் நுளைந்து  பாடம் நடத்தத்  தொடங்கியிருந்தபோது  முனகல் சத்தம் கேட்கவே பாடத்தை நிறுத்தி விட்டு யாரது சத்தம் போட்டது என்றார்.டொச்சனிற்கு பக்கத்தில் இருந்த இருவர் டொச்சனை திரும்பிப் பார்க்க  ஜேசப்ரீச்சர் டொச்சனைப் பார்த்து "ஜெயா எழும்பி வா "என்றதும் நெளிந்தபடி எழும்பி நின்றவனிடம் வேகமாக போய்கோபத்தோடு நீயா சத்தம் போட்டனி என்றவும் அவனது புத்தகப் பையிலிருந்து தலையை நீட்டிய  நாய்க்குட்டி மிரட்சியோடு முனகியது.பாவம்  ரீச்சர் றோட்டிலை நிண்டது  பின்னாலையே வந்தது  அதுதான் கொண்டந்திட்டன் என்று தயங்கியபடியே சொல்ல. சரி  வகுப்புக்கையெல்லாம் கொண்டு வரக்கூடாது கொண்டுபோய் வீட்டிலை விட்டுட்டு வா .என்று ஜேசப் ரீச்சர் அவனை அனுப்பி விட்டிருந்தார்.
    அதற்கு பிறகு பாடசாலைக்கு போகும் நேரத்தில் மட்டும் நாயை வீட்டில் கட்டிப் போடுபவன் பாடசாலையால் வந்ததுமே அதனை அவிழ்த்து விட்டு அதனேடேயே திரிவான்.அந்த நாயும் அவனை விட்டுப் பிரியாமல் அவன் பின்னலேயே எப்போதும் திரிவதால் டொச்சன் என்கிற பெயரோடு நாய்க்குட்டியும்  ஒட்டிக் கொள்ள  ஊரில் அவனது பெயர் நாய்க்குட்டி டொச்சனாகியது.

    இப்படி தன்னுடைய நாய்க்குட்டியோடு ஒருநாள்  மாலை சந்திக் கடைக்குபோய் சாமான் வாங்கிக் கொண்டு வந்து கொண்டிருக்கும்போது  பலாலியில் இருந்த ரோந்து வந்த ராணுவத்தினர் வடக்குப் புன்னாலைக் கட்டுவன் சந்தியில் நின்றவர்களையெல்லாம் சோதனை செய்து விட்டு அவர்களை வீதியில் முழங்காலில் இருந்தியிருந்தார்கள். டொச்சனும் அதற்குள் அகப்பட்டுவிட கைகளை பிடரிப் பக்கமாக  வைத்தபடி  முழங்காலில் இருத்தப் பட்டான். நாய் இராணுவத்தினரை பார்த்து குலைக்கவே ஒரு ஆமிக்காரனின்  துப்பாக்கிமட்டையால் நாயை ஓங்கி அடிக்கவே அடிவாங்கியடி முனகிக் கொண்டு ஓடிய நாய் சிறிது தூரத்தில் நின்று திரும்பவும் குலைத்துக்கொண்டிருக்க  அதனை நோக்கி நடந்த ஆமிக்காரனிடம் வேண்டாம் சேர் பாவம் குட்டிநாய் அடிக்கவேண்டாம் என்று டொச்சன் மன்றாட அவன் ஒரு கல்லை எடுத்து நாயை நோக்கி எறிந்துவிட்டு போய்விட்டான்.

    வீட்டிற்கு போன டொச்சன் நாயை எடுத்து தடவியபடியே பக்கத்தில் வைத்துக்கொண்டு படுத்திருந்தவன்.குட்டி நாயை இப்பிடி அடிப்பாங்களா என்று  அதனை அடித்த ஆமிக்காரனை  நினைக்க கோவமாக வந்து கொண்டிருந்தது.இவங்களிற்கு ஏதாவது செய்யவேணும் என யோசித்தபடியே படுத்திருந்தவன் மறுநாள் ஈவினை பகுதியில் இருந்த புலிகளின் இரகசிய முகாமிற்கு போய்  அக்காச்சியை சந்தித்து இயக்கத்தில் சேரப் போவதாக தனது விருப்பத்தை சொல்லியிருந்தான்.முதல்நாள் அடி வாங்கிய அவனது நாயும் தாண்டித் தாண்டிப் அவனிற்கு பின்னாலேயே போயிருந்தது. நாயையும் அவனையும் மாறி மாறிப் பார்த்த அக்காச்சி நாங்கள் நாயை எல்லாம் இயக்கத்துக்கு எடுக்கிறேல்லை என்றதும் அதனை கொண்டு வந்து வீட்டில் கட்டிவைத்து விட்டு டொச்சன் இயக்கத்திற்கு போயிருந்தான்.
                                                                      000000000000

    பயிற்சியை முடித்தக்கொண்ட  டொச்சன்  புலிகள் அமைப்பு பலாலி இராணுவத்தை தங்கள் கட்டுப் பாட்டிற்குள் கொண்டு வரும் முயற்சியில் ஈடுபட்டிருபப்தையறிந்து  தன்னை  பலாலிப் பகுதிக்கு  அனுப்பி வைக்குமாறு  அன்றைய பொறுப்பாளர் கிட்டுவிடம் அனுமதி பெற்று வந்திருந்தவன் அவனது முதலாவது சண்டையே  அவன் கல்விகற்ற வசாவிளான் மகா வித்தியாலயத்தை  பலாலி இராணும் கைப்பற்ற எடுத்த முயற்சியை  முறியடித்த சண்டையாக அமைந்திருந்தது.இராணுவத்தை மீண்டும் பலாலி முகாமிற்குள் துரத்திய பின்னர்  வசாவிளான் சந்தியில் துப்பாக்கியோடு நின்றிருந்த டொச்சனை பார்த்த ஜேசப் ரீச்சர் டேய் my student  god bless you என்று பெருமையாக சொல்லிககொண்டு போயிருந்தார்.பலாலி இராணுவ முகாமைச் சுற்றி நடந்த அனைத்துச் சண்டைகளிலும் டொச்சனின் பங்கு முக்கியமானதாக இருந்தது மட்டுமல்லாமல் யாழ்  தொலைத்தொடர்பு முகாம் மீதான தாக்குதல்  மயிலியதனை முகாம் மீதான தாக்குதல் என்பவற்றோடு முக்கியமானதொரு விடயம் புலிகள் அமைப்பானது ரெலோ அமைப்பின் மீது தாக்குதலைத் தொடங்கிய பின்னர்  தலைமறைவாகிவிட்டிருந்த  அதன் தலைவர் சிறீசபாரத்தினத்தை யாழ் குடா முழுவதும் சல்லடை போட்டு தேடிக்கொண்டிருந்த சயமயத்தில் கோண்டாவில் பகுதியில் அன்னக்கை ஒழுங்கையில் இளையப்பா என்பவரின் தோட்டத்தில் மறைந்திருந்த சிறீ சபாரத்தினத்தை  டொச்சனே  முதலில் அடையாளம் கண்டு  அவர் ஓடித் தப்பிவிடமுடியாதவாறு சிறீ சபாரத்தினத்தின் காலில் சுட்டுக் காயப்படுத்திவிட்டு கிட்டுவிற்கு உடனடியாகத் தகவல் அனுப்பிவிட்டிருந்தான் பின்னர் அங்கு வந்த கிட்டுவால் சிறீ சபாரத்தினம் சுட்டுக் கொல்லப் பட்டது அனைவரும் அறிந்ததே.


    பின்னர் வடமராச்சியில் தொடங்கப்பட்ட ஒப்பிறேசன் லிபரேசன் தாக்குதல்கள் நடந்துகொண்டிருந்தபோது  வல்லை வெளிக்கு அருகில் அச்சுவேலிப் பகுதியில் வந்து வீழ்ந்து வெடித்த செல்லின் துண்டொன்று டொச்சனின் கழுத்துப் பகுதியை அறுத்துச் சென்றிருந்தது.நல்லவேளையாக  அவனது தொண்டைக் குளாய்கள் அறுபட்டுப் போகாததால் உயிர்தப்பியிருந்தான் அதற்கான சிகிச்சைகள் நடந்து கொண்டிருக்கும்போதே  மீண்டும் இந்திய இராணுவத்துடனான மேதல்கள் தொடங்கிவிட. ஒரு சுற்றி வளைப்பில்  கைதாகி இந்திய இராணுவத்தால் காங்கேசன் துறை முகாமில் சிறைவைக்கப்பட்டிருந்தவன் இந்திய இராணுவத்தின் வெளியேற்றத்தோடு விடுதலையாகி மீண்டும் புலிகளோடு இணைந்து செயற்படத் தொடங்கினான்.1992ம் ஆண்டு மாவீரர்தினத்தையொட்டி புலிகள் அமைப்பு வடக்கு கிழக்கு எங்கும் பெரும் தாக்குதல்களை  திட்டமிட்டு நடத்தியிருந்தார்கள். அதே நேரம்  யாழ் குடாநாட்டை  கைப்பற்றும் திட்டம் ஒன்றினையும்  இலங்கை  இராணுவம்  முன்னெடுத்து  5 முனைகளில்  தாக்குதல்களை  தொடங்கியிருந்தார்கள்  அதனை  தடுத்து நிறுத்தும் நோக்கத்தோடு பலாலி கூட்டுப்படைத் தளத்தின் ஆயுதக கிடங்கினை  ஊடுருவித் தாக்கி அழிப்பதும் புலிகளின் திட்டத்தில் ஒன்று.

    அதற்கான வேவுத் தகவல்கள் அனைத்தும் திரட்டப் பட்டு  பலாலியின் கிழக்குப் பகுதியான  மயிலிட்டி ஊடாக தொடர்ச்சியான காவலரண்களை தாக்கியடி முன்னேறி ஆயுதக் கிடங்கினை அழித்தொழிக்கவேண்டும் இந்தப் பொறுப்பு  டொச்சனிடம் ஒப்படைக்கப் படுகின்றது.தனது அணியினருடன்  நள்ளிரவைத் தாண்டிய நேரத்தில் தாக்குதல்களை தொடங்குகிறான். மயிலிட்டி யிலிருந்து கடற்கரைப்பக்கமாக 4.5 கி.மீற்றர் தூரம் வரையிலான காவலரண்களை  தகர்த்தபடி டொச்சனின் அணியினர்  பலாலித் தளத்தினுள் ஊடுருவுகின்றார்கள்.அதிகாலையளவில் அவர்கள் இலக்கான ஆயுதக் கிடங்கினை நெருங்கி அதன் மீது மூர்க்கமான தாக்குதலை தொடுக்கின்றார்கள் ஆயுதக் கிடங்கு பெரும் சத்தத்தோடும் இரவைப் பகலாக்கிய வெளிச்சத்தோடும் வெடித்துச் சிதறியபடி எரியத் தொடங்குகின்றது. மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக்குதித்த டொச்சன்  தொடந்து அடியுங்கோடா என்று தனது அணியினரிற்கு கட்டளையிட்டபடியே ஆயுதக் கிடக்கை தகர்த்து விட்ட செய்தியினை நடைபேசி மூலமாக (வோக்கி) மற்றைய அணியினரிற்கு தெரிவித்துக்கொண்டிருந்தபோது எங்கிருந்தோ வந்த எதிரியின் துப்பாக்கி குண்டொன்று அவனது தலையில் துளைபோட்டு வெளியேற  யாழ் குடா மீதான  பெரும் படையெடுப்பினை  தடுத்து நிறுத்திய  மன நிறைவோடு தான் நேசித்த மண்ணினை தனது குருதியால் நனைத்தபடி வீழ்ந்தவனை  பூமித்தாய் அரவணைத்துக் கொள்கிறாள்.

    பி.கு .டொச்சனின் தாயார் டொச்சன் சிறு வயதாக இருந்தபேதே இறந்து போய்விட அவனது தந்தை வேறு திருமணம் செய்து கொண்டு போய்விட்டிருந்ததால் டொச்சனையும் அவனது தங்கையையும்  அம்மம்மாவே வளர்த்து வந்தார். டொச்சனின் சகோதரி தற்சமயம் கனடாவில் வசிப்பதாக அறிந்தேன்.
     

    உதவி.
    சிறுகதை.
    கனடா பூபாளம் பத்திரிகைக்காக சாத்திரி

    133770892416_zps3a9a260e.jpg

    யோகநாதன் கண்ணாடி முன்னால் நின்றபடி வழைந்து நெளிந்து தன்னை முழுவதுமாகப் கண்ணாடியில் பார்த்துவிட முனைந்து கொண்டிருந்தார்.அதுவும் தனது தலைக்கும் மீசைக்கும் அடித்த  டை யையும் மீறி எங்காவது வெள்ளை முடி தெரிந்து விடக்கூடாது என்பதுதான் அவரது கவலை.அதற்காக கன்னத்தின் ஓரங்களையும் மீசையையும் சீப்பால் மேலும் கீழுமாக பல தடைவை கிழறிப்பார்த்து சரி செய்து கொண்டவர்  தனது பிடரிப்பக்கத்தையும் முன்னும் பின்னுமாக இரண்டு கண்ணாடியை பிடித்து பார்த்துக் கொண்டவரிற்கு  அப்பாடா ஒரு இருபது வயது குறைந்தமாதிரி இருக்கு  என்று தனக்கு தானே சொல்லி சமாதானமாகிக் கொண்டாலும் முதன் முதலாக குமுதினியை பார்க்கப்போகிறோம் அவள் தன்னுடைய வயதை 56 எண்டு எடை போட்டு விடுவாளா?என்கிற கவலை அவரது மனதை அரித்துக்கொண்டேதான் இருந்தது. விடுதியின் அறையை விட்டு வெளியேற முதலும் ஒருதடைவை தன்னை கண்ணாடியில் பார்ததுக் கொண்டவர் குமுதினிக்காகவும் அவரது மகளிற்காகவும் வாங்கிய உடைகளின் பையை எடுத்ததோடு குமுதினிக்காக கொடுக்க எடுத்து வைத்திருந்த பணத்தை ஒரு என்பலப்பில் போட்டு சட்டைப்பையில் வைத்துக்கொண்டு வெளியே வீதிக்கு வந்து ஆட்டோக் காரன் ஒருவரை அழைத்து  குமுதினியின் விலாசத்தை நீட்டினார். ஆளைப் பார்த்ததுமே ஆட்டோக் காரன்  ஜயா எந்த நாடு  என்றான் .அவன் ஜயா என்றது எரிசச்லாக இருந்தாலும்  வெளிநாடு எண்டு எப்படி கண்டு பிடித்தான் என்று யோகநாதன் ஆச்சரியத்தோடு பிரான்ஸ் என்றார்.ஓ அப்பிடியா நல்லது நானும் சுவிசிலை இருந்தனான் விசா இல்லாததாலை  நாட்டிலை பிரச்சனையும்  முடிஞ்சிட்டுதெண்டு பிடிச்சு  டிப்போட் பண்ணிட்டாங்கள் என்றபடி ஆட்டோவை இயக்கினான். யோகநாதனோ ஆட்டோக் காரனின் கதையை காதில் வாங்காமல் குமுதினியோடு எப்படியெல்லாம் கதைக்கவேண்டும் என்னவெல்லாம் சொல்லாம் எது சொல்லக் கூடாது என்று மனதிற்குள் ஒரு ஒத்திகையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் அவ்வப்பொழுது  ஸ் பீட்  பிறேக்கர் வந்து ஆட்டோ அதில் ஏறி விழும்போதெல்லாம் பிரான்சிலிருக்கும்  அவர் மனைவி கனகமணி நினைவிற்கு வந்து போய்க்கொண்டிருந்தாள்.

                                                                         00000000000000000000000000

    87 ல் பிரான்சிற்கு போயிருந்த  சங்கானையை சேர்ந்த யோகநாதனின் மனைவி  கனகமணி  பருத்தித்  துறையை  சேர்ந்தவர் .ஒப்பிறேசன் லிபறேசனை  சாட்டாக வைத்து தான் குடும்பமாய் பருத்தித் துறை யிலைதான் இருந்தாகவும் ஆமிக்காரன் வீட்டை உடைச்சு தரைமட்டமாக்கிட்டான்  தன்னையும் பிடிச்சு  பூசாவிற்கு ஏத்துறதிற்காக  கொண்டு போன நேரம் தப்பி வந்திட்டன் மனிசி பிள்ளையை காணேல்லை என்று சொல்லி அசைலம் அடிச்சு விசா எடுத்ததோடை காணாமல் போயிருந்த அவரது மனைவி கனகமணியையும் மகனையும் கண்டுபிடித்து பிரான்சிற்கும் கூப்பிட்டிருந்தார்.இத்தனைக்கும் யோகநாதன் கலியாணம் முடிந்த கையேடையே  கொழும்பிற்கு வந்து சேர்ந்தவர்  கோயில் திருவிளாவிற்குத்தான் சங்கானைக்கோ பருத்தித் துறைக்கோ  போயிருக்கிறார் என்கிற விடயம் பிரான்ஸ்  அகதி விண்ணப்பங்களை  பரிசீலிக்கிற  ஒவ்றாகாரனிற்கு(O.F.P.R.A) தெரியாமல் போனது யோகநாதனது அதிஸ்ரமே.கனகமணியும் வந்துசேர பிறகு ஒரு மகன் ஒரு மகள் என இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்தார்கள். இப்பொழுது யோகநாதனிற்கு வெளிநாடுகளில் வாழும் சராசரித்தமிழ்க்குடும்பங்களைப்போல ஆசைக்கு ஒண்டு ஆஸ்த்திக்கு ஒண்டு அலெக்கேசனுக்கு(உதவித்தொகை)ஒண்டு என்று  மூன்று பிள்ளைகள்.

    அடுத்தது என்ன சொந்தவீடு வாங்கவேண்டும்  ஆனால் சொந்த வீடு வாங்க யேகநாதனின் தனிச்சம்பளம் காணாது அதாலை கனகமணியும் வேலைக்கு போகவேண்டிதாய் பேச்சுது.இரண்டு பேரின் சம்பள பணத்தையும் கூட்டிக் கழிச்சுப் பார்த்த கடன்தருகிற வங்கிக் காரன்  காணாது என்று வாயைப்பிதுக்க.என்ன செய்யலாமென தலையை சொறிந்து கொண்டு நின்ற யோகநாதனிற்கு  ஒருதன் சொன்னான்  பாரிஸ் லா சப்பலிலை புத்தகக் கடை கவைச்சிருக்கிற சந்திரனை போய் பார் எல்லாம் வெண்டு தருவான் என்றான். அமெரிக்கா கஸ்ரப்பட்டு  ஆம்ஸ்ரோங்கை அனுப்பி  பார்த்த சந்திரனை விட புத்தகக்கடை சந்திரனை சந்திப்பது சிரமமாகவே இருந்தது  எப்போ போனாலும் முதலாளி இல்லை என்கிற வேலைக்காரனின்  பதில் ஆனாலும் யோகநாதனின் விடா முயற்சியால் முன் தலையில் முழுச் சந்திரனை  தாங்கிய புத்தகக் கடைச சந்திரனை சந்தித்தார்.
    கடன் வாங்கித் தரலாம் எனக்கு பத்து வீதம்  உனக்கு மிச்சம்  என்கிற  டீலோடு  இல்லாத கொம்பனியின் பேரில் கள்ள சம்பள கணக்கு போட்டு வட்டிவீதம் கூடின கடனும் வாங்கி வீடும் வாங்கியாகிவிட்டது.ஆளிக்கொரு அறையென பிள்ளைகளிற்கு மகிழ்ச்சி ஆனால் அறா வட்டி வங்கிக் கடனை நினைத்தே  யோகநாதனும் கனகமணியினதும்  படுக்கையறையில் நித்திரை காணாமல் போய் விட்டிருந்தது.அதே நேரம் அவர்களிற்கு பொருளாதாரமே குறியாக  இருந்ததால் ஊரில் நடக்கும் சண்டையைப் பற்றி எவ்வித கவலையும் இல்லை. ஆயுதம். போராட்டம்.விடுதலை .தமிழீழம் என்கிற சொற்கள் எல்லாம் அன்னியமானவையாகவே இருந்தது இப்படியாகப் போய்கொண்டிருந்த ஒரு  நாளில் யோகநாதனோடு வேலை செய்யும்  ஆனந்தன் ஆனந்தமாய் ஆடியபடியே வேலைக்கு வந்திருந்தான்.

    என்னடா விசயம் என்று கேட்தற்கு  அண்ணை இயக்கம் ஆனையிறவை  பிடிச்சிட்டாங்களாம் அப்பிடியே போய் இப்ப சாவச்சேரியிலை சண்டை நடக்குதாம் அடுத்தது யாழ்ப்பாணம்தான் . அதையும் பிடிச்சால் எல்லாரும் ஊருக்கு போலாம் எனறதும்தான் யோகநாதனுக்கு முளையில் பொறி தட்டியது இயக்கம் யாழ்ப்பாணத்தை திரும்ப பிடிச்சால்  பருத்துறையிலை இருந்த அவரின்ரை  சீதண வீடு வளவும்  சங்கானையிலை வாங்கி விட்ட பனங்காணியின்ரை நிலைமையும் என்னவாகும் எண்டு யோசித்துப் பார்த்தவர் அதுகளை  முதலில்  வித்துத் தொலைக்கவேண்டும்  என  நினைத்தவர் அதே நேரம் ஊர் செய்திகளையும் தேடிப்பிடித்து படிக்கவும் தொடங்கியிருந்தார்.

    அவர் பிரான்சிற்கு வந்ததிலை இருந்து இயக்கத்திற்கு ஒரு யுரோ கூட குடுத்தது கிடையாது   இவங்கள் யாழ்ப்பாணத்தை பிடிச்சா ஊருக்கு போகேக்குள்ளை  ஏதும் பிரச்சனை தருவாங்களோ எண்டு யோசித்தவர் ஆனந்தனிடம் தயங்கிய படியே தம்பி..உண்மையாவே யாழ்ப்பாணத்தை பிடிச்சிடுவாங்களோ என்றார். என்னண்ணை விசர் கதை கதைக்கிறியள்  ஆனையிறவே விழுந்திட்டுது யாழ்ப்பாணம் சின்னப் பிரச்சனை என்ரை மருமகன் காரன் ஒருத்தன் இயக்கத்திலை பெரிய ஆளா இருக்கிறான் அவனோடை கதைச்சனான் பிடிச்சிடுவம் எண்டு சொன்னவன் என்று இயக்கத்திற்கு போய் எங்கே இருக்கிறான் என்றே தெரியாத மருமகனோடு கதைத்தாய் கதைவிட்டான் ஆனந்தன்.இப்போதைக்கு யேகநாதனிற்கு  ஆனந்தன்தான் அன்ரன் பாலசிங்கம் அவனிட்டை ஆலோசனை கேக்கிறதைத் தவிர வேறை வழியில்லை.

    தம்பி நான் இங்கை வந்திலையிருந்து இவங்களுக்கு  காசு குடுத்ததேயில்லை ஊருக்கு போகேக்கை  ஏதும் பிரச்சனை தருவாங்களோ என்றர். என்னது ஒரு சதம்கூட குடுத்ததேயில்லையா  நீங்கள் எல்லாம் தேசத்துரோகியள் உங்களையெல்லாம் போட்டுத் தள்ளவேணும் என்றவனிடம்.  சரி ஏதோ தெரியாத்தனமாய்  பிழை விட்டிட்டன் ஏதாவது பரிகாரம் இருக்கா என்று கேட்டவரிற்கு. சரி சரி அவங்கடை அலுவலக்துக்கு போய் உங்கடை பங்களிப்பை செய்திட்டு அவங்கள் தாற பற்றுச்சீட்டை பத்திரமாய் வைச்சிருங்கோ  ஊருக்கு போகேக்குள்ளை  அதை கொண்டு போனால் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை ஊருக்கு போகேக்குள்ளை சொல்லுங்கோ என்ரை மருமகனிட்டையும் சொல்லி விடுறன் என்றான். இப்ப யோக நாதனிற்கு கொஞ்சம் நிம்மதி ஆனால் வேலைப்பழு அதே நேரம்  காசு குடுக்க மனமில்லாததாலும் நாட்கள் இழுபட்டுக்கொண்டே போக  நோர்வேயின் அனுசரணையுடன் சமாதானப் பேச்சு வார்த்தை என்று செய்தியில் படித்தார்.ஆனந்தன் வேறை  ஊருக்கு போய் விட்டிருந்தான் எதுக்கும் அவன் வரட்டும் ஊர் நிலைமையை  கேட்டு காணி என்ன விலை போகுது எண்டு அறிஞ்சு பிறகு  இயக்கத்திக்கு காசு குடுகக்லாமென முடிவெடுத்திருந்தார்.

    ஊருக்கு போயிருந்த ஆனந்தனும் திரும்பி வந்து  யேகநாதனிற்கு கதை கதையாய் சொல்லத் தொடங்கியிருந்தான் அண்ணை  ஒரு பிரச்சனையுமில்லை  ஏ 9 பாதையாலை யாழ்ப்பாணம் போங்கோ  கிளி நொச்சியிலை இறங்கி பியரும் அடிச்சிட்டு சேரனிலையோ பாண்டியனிலையோ  சாப்பிட்டு போகலாம் சாப்பாடு அந்த மாதிரி.ஆனா கட்டாயம்  திரும்ப சண்டை திரும்ப தொடங்கும்  அதுதான் கடைசி சண்டை யாழ்ப்பாணத்தை பிடிச்சிடுவம்  எண்டுதான்  எல்லாரும் சொல்லுறாங்கள்  நீங்கள் காசு குடுத்த றிசீற்றை கொண்டு போங்கோ இல்லாட்டி அங்கை வைச்சு பெரிய தொகையா கேட்பாங்கள். கனடாவிலை இருந்த வந்த ஒருத்தர் கனடாவிலை  ஒருசதமும்குடுக்கேல்லையாம் ஓமந்தையிலையே ஆளை மறிச்சு காசு கேட்டிருக்கிறாங்கள் அவரும் குடுக்கேல்லை பாஸ்போட்டை பிடுங்கிபோட்டாங்களாம்.ஆனா கனடா காரரோ காசு குடுக்கிறேல்லையெண்டு அடம்பிடிச்சு  கண்காணிப்புக் குழுவிட்டைப்போய் முறைப்பாடு செய்து கடைசியிலை கண்காணிப்புக் குழுக்காரர்தான் கிளிநொச்சி நந்தவனம் அலுவலகத்திலை போய் பாஸ்போட்டையும் வாங்கிக் குடுத்து ஓமந்தைவரைக்கும் கொண்டு வந்து விட்டவங்காளாம் என்று புளியை வேறு கரைத்துவிட்டிருந்தான். யோகநாதனிற்கு ஒரு சந்தேகம்  ஏனடா சாப்பாட்டுக் கடையளின்ரை பெயரெல்லாம் சேரன். சோழன் பாண்டியன் என்று பெயர் வைச்சிருக்கிறாங்களே  ஏன் எங்கடை  நாட்டிலை  அரசர்மார் ஒருத்தரும் இருக்கேல்லையோ??சங்கிலியன்  பண்டார வன்னியன் எண்டெல்லாம்  இருந்தவங்கள்தானே என்றதற்கு. அண்ணை இப்பிடி கேணைத்தனமான கேள்வி ஒண்டையும் அங்கைபோய் கேட்டிடாதையுங்கோ  பிறகு  பங்கருக்கை போட்டு பாம்பும் பல்லியும் விட்டிடுவாங்கள் என்று ஆலோசனை கூறி அனுப்பி வைத்தான்.

     தமிழர் ஒருங்கிணைப்பக் குழு அலுவலகத்திற்குள் நுளைந்து அங்கிருந்த ஒருவரிடம் போய் தயங்கிய படியே தம்பி உங்களிற்கு பங்களிப்பு செய்ய வந்திருக்கிறன் என்றபடி இரண்டாய் மடித்திருந்த 50 யுரோவை விரித்து நீட்டவே  அவரை ஆச்சரியத்தோடு நிமிர்ந்து பார்த்தவன் பற்றுசீட்டுப் புத்தகத்தை எடுத்து யோகநாதனது பெயர் விபரம் விலாசம் எல்லாம் கேட்டு எழுதி யவன் அவரிடம் 50 யுரோவை வாங்கிவிட்டு  பற்றுச் சீட்டை நீட்டினான். அதை வாங்கியவர் இலக்கம்  தலைவரின் கையெழுத்து எல்லாம் சரியா இருக்கா என பார்த்து பத்திரப் படுத்திக்கொண்டு அங்கிருந்து போய்விட்டார்.ஆனால் அவர் ஊருக்கு நேரமாய்பார்த்து  மாவிலாறில் சண்டை தொடங்கிவிட்டிருந்தது யாழ்ப்பாணம் விழட்டும் பிறகு போலாமென காத்திருந்தவரிற்கு முள்ளிவாய்க்காலில் எல்லாம் முடிந்து போய்விட்டது என்று தெரியவந்ததும்  ப்ச்.....50 யுரோ அனியாயமாய் போயிட்டுதே என்று பொச்சுக்கொட்டியவர்  அந்த றிசீற்றை  எடுத்து கிழித்து எறியலாமென நினைத்துக்கொண்டிருந்தபோதுதான்  தமிழ்நாட்டுத் தலைவர் ஒருவர்  எங்கள் தலைவர் தென்னாபிரிக்காவில் தங்கியிருக்கிறார் விரைவில் வருவார்  என்று சொன்னதாய்  இங்கத்தைய இணையத் தளம் ஒன்று வெளியிட்ட செய்தியை படித்தவர்  றிசீற்றை எறியாமல் பொலித்தீன் ஒன்றில் போட்டு  பத்திரப் படுத்திக்கொண்டார்.இப்ப உங்களிற்கு யோகநாதனைப்பற்றி ஓரளவு உங்களிற்கு புரிந்திருக்கும் இனி அவரது மனைவி கனகமணியை பற்றி பார்ப்பம்.
                                           00000000000000000000000000000000000000000000
    கடனை கட்டுவதற்காக  ஓடியோடி  இரண்டு வேலை  இடையில் கிடைக்கிற நேரத்தில்  மெகா சீரியல்களை  ஒரேயடியாகப் பார்த்துமுடிப்பது  தீவிர கடவுள் பக்தி கொண்டகொஞ்சம் அப்பாவித்தனம் அவ்வளவுதான்.வேலைக்கு போய்விட்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த ஒரு குளிர் மாலைப் பொழுதில்  சலையோரத்தில் குவித்திருந்த பனியில் கால் கால் வழுக்கிவிழுந்த கனகமணிக்கு முதுகு வலி.வலிக்கு விக்சை தடவிக்கெண்டு வேலைக்கு போய்க்கொண்டிருந்தவர்  சில மாதம் கழித்து ஒரு நாள் காலை கட்டிலை விட்டு எழும்பமுடியாமல் போகவே அம்புலன்சிற்கு போனடித்து வைத்தியசாலைக்கு போய் ஸ்கான் எடுத்த பார்த்தபோதுதான் அவரது முள்ளந்தண்டு எலும்பு ஒண்டு வெடித்து இரத்தம் கண்டிப்போயிருந்தது. விழுந்த உடனேயே வைத்தியம் பாக்கததால் இப்பொழுது சத்திர சிகிச்சை  செய்து  பழுதடைந்த முள்ளந்தண்டு எலும்பைஎடுத்து அதுக்கு பதிலாக செயற்கை முள்ளந்தண்டை பொருத்தவேண்டும். அதுவும் பொருத்தியாகி விட்டது ஆனால் இப்பொழுது கனகமணிக்கு இரண்டு வேலையில்லை ஒரு வேலைக்குகூட ஒழுங்காய் போக முடியாத நிலை பாரம் தூக்க முடியாது நீண்ட நேரம் கதிரையில் இருக்க முடியாது முடிந்தளவு படுத்தே இருக்கவேண்டும்.இப்பவெல்லாம் அவரிற்கு சீரியல் பார்க்கவும் அக்கம் பக்கம் இருந்த தமிழ் குடும்பங்களோடு  அரட்டை அடிக்கவும்  அதிகளவு நேரம் கிடைத்திருந்தது.அதே நேரம்  தான்  தெரியாமல் செய்த பாவம்தான்தான் ஏதோ தனக்கு இப்படி வருத்தம்  வந்து விட்டது என நினைத்து அதற்கு பரிகாரமாக ஊரில்  யுத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் சிலரிற்கு உதவியும் செய்யத் தொடங்கியிருந்ததோடு இப்போ சண்டையும் முடிந்து நாலுவருசமாகி சனமெல்லாம் ஊருக்கு போய் வருவதால் யோகநாதனையும் ஊருக்குப் போய் வீடு காணிகளை வித்துப்போட்டு வரும்படிநச்சரிக்கத் தொடங்கியிருந்தார்.

    பிரான்சில் நடந்த ஊர்வலங்களிலையெல்லாம் புலிக்கொடியோடைமுன்னுக்கு  நின்ற   ஆனந்தன்கூட  அதே ஏ.9  பாதையாலை ஊருக்குப் போய்விட்டு வந்து அண்ணை ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை றோட்டெல்லாம் அந்தமாதிரி போட்டிருக்கிறாங்கள் கிளிநொச்சியிலை சேரன் இல்லாதது மட்டும்தான் சின்னக்குறை  என்று சொன்னதன் பின்னர்தான்  ஊருக்குப் போகும் முடிவினை யோகநாதன் எடுத்திருந்தார்.அந்தநேரம்தான்  வழக்கமாக அரட்டை அடிக்கப்போகும் சங்கீதா வீட்டிலிருந்து ஒரு படத்தோடைவந்த கனகமணி யோகநாதனிம் இஞ்சாருங்கோ இந்தப் பிள்ளை இயக்கத்திலை இருந்ததாம் புருசன் காரனும் இயக்கத்திலை இருந்து கடைசி சண்டையிலை செத்துப் போனானாம்.5 வயதிலை ஒரு மகள் இருக்காம்  சொந்தத்தொழில் தொடங்க உதவி கேட்டிருக்கு எண்டு சங்கீதாவுக்கு தெரிந்த ஆரோ கேட்டிருந்தவையாம் நான் ஒரு நூறு யுரோ தாறன் அனுப்பி விட்டிட்டு நீங்கள் உருக்கு காணி விக்கப் போறீங்கள் தானே  காணி வித்து வாற காசிலை கொஞ்சத்தை  இந்தப் பிள்ளைக்கு குடுத்து ஏதாவது தொழில் தொடங்கிற வசதி செய்து குடுத்திட்டு வாங்கோ என்று இதிலை அந்த பிள்ளையோடை தொடர்பு கொள்ள ஒரு கொமினிக்கேசன் நம்பரும் விபரமும் இருக்கு எண்டு ஒரு பேப்பரையும் நீட்டினாள். அதனை பெரிய அக்கறையில்லாமல் வாங்கி மேசையில் வைத்தவர்.இரவு கிளாசில் விஸ்கியை ஊற்றி கோலாவை கலக்கத்தொடங்கியபோது  இந்தாங்கோ  நாளைக்கு அந்தபக் பிள்ளைக்கு அனுப்பிற காசு என்று கனகமணி நூறு யுரோவை மேவையில் வைத்துவிட்டு சீரியல் பாக்கப் போய்விட்டிருந்தாள்.

    பிள்ளைகள் எல்லோரும் வளர்ந்து விட்டதால் இப்பொழுதெல்லாம் அவர்கள் எங்கே போகிறோம் எத்தனை மணிக்கு வருகிறோம் என்றெல்லாம் சொல்வதில்லை அதனால் யாரும் வீட்டில் இல்லை.இரண்டாவது கிளாசையும் முடித்து விட்டவரிற்கு கனகமணி கொடுத்த படம் நினைவிற்கு வர அதனை எடுத்துப் பார்த்தார் மெல்லிதாய் நெற்றியில் திருநீற்று குறி இழுத்த  முகம் அளவான அழகான உடல்வாகு கையில் தூக்கிய குழந்தை.
    படத்தில் அவளது கையில் இருந்த குழந்தை தனது கட்டை விரலால் மறைத்தபடி மீண்டும் உற்றுப் பார்த்தார். கனகமணியை விட ஒரு நாப்பது கிலோவாவது குறைவாய் இருக்கும். கலர் கொஞ்சம் குறைவுதான் ஆனாலும்  களையான முகம் கனகமணி வருத்தம் வந்து  படுக்கையிலை விழுந்ததுக்கு பிறகு அவளிற்கு பக்கத்திலை படுத்ததே பல வருசமாகிது ..சே ..வேண்டாம் என்று மேசையில்  படத்தை போட்டுவிட்டு மீண்டும் ஒரு கிளாசை நிரப்பி ஒரே மடக்கில் குடித்தவரிற்கு மீண்டும் படத்தை பார்க்கவேண்டும் போல் இருந்தது. படத்தை எடுத்தார் சந்தர்ப்பமும் சூழ்நிலையும் சரிவராதவரைக்கும்தான்  ஒருவன் யோக்கியன் .இரண்டுமே சரிவந்துவிட்டால் அனைவருமே அயோக்கியன்தான் இப்பொழுது தான் யோக்கியனா??அயோக்கியனா ??என்கிற குழப்பம் யோகநாதனிற்கு.மறுநாள்   கனகமணி கொடுத்த விபரத்திற்கு பணத்தை அனுப்பிவிட்டு அவள் கொடுத்த விபரத்தில் இருந்த கொமினிக்கேசன் இலக்கத்திற்கு போனடித்து குமுதினியை வரவளைத்து பணம் எடுப்பதற்கான விபரங்களை கொடுத்திருந்தார்.குமுதினியுடன் கதைத்த பின்னர் நீண்ட நேரமாகியும் குமுதினின்குரல்  அவரது காதிற்குள்ளேயே நின்றிருந்தது.அதற்கு பின்னர் கனகமணிக்கு தெரியாமலேயே ஒருதடைவை பணம் அனுப்பி விட்டு  சில தடைவைகள் கொமினிக் கேசனிற்கு வரச்சொல்லி கதைத்தும் இருந்தவர் விரைவில் நேரடியாக சந்திப்பதாய் கூறியிருந்தார்.அவர் ஆழ்மனதின் மூலையில் இத்தனைநாள்வரை  ஓரமாய் உறங்கிக் கிடந்த  மிருகம் மெதுவாய் எழுந்து தனது முன்னங்கால்களை  நீட்டி சோம்பல் முறிந்துக்கொண்டது.

                                          000000000000000000000000000000000000000000000

    கோப்பாய் சந்தியில் இருந்த கொமினிக்கேசனிற்கு முன்னால் ஆட்டோ வந்து நின்றதும் ஜயா இதுதான் நீங்கள் சொன்ன கொமினிக்கேசன் என்றதும் யோகநாதன்  ஆட்டோக்காரன் தன்னை மீண்டும் ஜயா என்று அழைத்த எரிச்சலுடன்  இறங்கி பணத்தை கொடுத்து விட்டு இறங்கினார்.குமுதினிக்கு தான் வரும் விபரத்தை ஏற்கனவே சொல்லி இருவரும் கொமினிக் கேசனில்  சந்திப்பதாக ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.இதுவரை தொலைபேசியில் அண்ணா என்று அழைத்த குமுதினி தன்னை நேரில் பார்த்ததும் ஆட்டோக் காரனைப்போல ஜயா என்று கூப்பிட்டு விடக் கூடாது என்கிற  ஒரு பயம்வேறு யோகநாதனிற்கு இருந்தது. கொமினிக்கேசனிற்குள்  மகளோடு இருந்த குமுதினியை இலகுவாக அடையளம்கண்டு கொண்டார்.படத்தில் பார்த்தை விட அவள்  அதே திறு நீற்றுக் குறியுடன் நேரில் இன்னமும் அழகாகவே இருந்தாள் மிருகம் இப்பொழுது கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டது.
    அங்கேயே அவரை சந்தித்து கதைத்துவிட்டுப்போகும் திட்டத்தோடு வந்திருந்த குமுதினியிடம்  வீட்டிற்கு போகலாமா என்றதும் அவள் தயங்கிய படியே அண்ணா நீங்கள் வாற அளவுக்கு வசதியான வீடு இல்லை என்றதும் பரவாயில்லை கட்டாயம்  வீட்டை கூட்ப்போகவேணும் என்று வற்புறுத்தியதால் அங்கேயே கைதடி வீதிப் பக்கமாக அழைத்துப் போனாள் அங்கு தென்னங்காணி ஒன்றை அடுத்து இருந்த வெளியில் பல குடிசைகள் இருந்தது அனைத்துமே இறுதி வன்னி யுத்தத்தால் பாதிக்கபட்டு வந்தவர்களிற்கு  தொண்டு நிறுவனத்தால் அமைத்துக் கொடுக்கப்பட்டிருந்தது அதில் ஒன்றுதான் குமுதினியினுடையது.குடிசை வாசலில் ஒரு பிளாஸ்ரிக் கதிரையை போட்டு அண்ணை இதிலை இருங்கோ என்று சொன்னதும் என்னை அடிக்கடி அண்ணை எண்டாமல் யோகன் எண்டே கூப்பிடலாமென்றபடி தான் கொண்டு வந்த பொருட்களை அவளிடம் நீட்டினார்  மகளிற்கோ புது உடுப்பக்களை பார்த்ததும் ஒரே மகிழ்ச்சி  அவற்றையே புரட்டிப் புரட்டி பார்த்துக்கொண்டு நின்றவளிடம் குமுதினி பணம் கொடுத்து ஓடிப்போய் பெப்சி வாங்கி வா என்று அனுப்பி விட்டிருந்தவள் யாரெண்டே தெரியாத எங்களிற்கு கடவுள் மாதிரி வந்து எவ்வளவோ உதவியள் செய்யிறீங்கள் நன்றி எனும்போதே அவளது கண்கள் கலங்கி தொண்டை லேசாய் அடைத்தது.
     செருமி சமாளித்தபடி எங்களைப் பற்றி போனிலை எல்லாம் சொல்லிட்டன் ஆனா உங்களைப் பற்றி எதுவுமே கேக்கேல்லை உங்களுக்கு எத்தினை பிள்ளையள்? மனிசி  சுகமாய் இருக்கிறாவோ ?என்றதும். பொய் சொல்லுவதை  அவள் கண்டு பிடித்துவிடாமல் இருக்க அவளிடம் இருந்து பார்வையை திருப்பியவர்  எனக்கு ஒரேயொரு மகன் மனிசி  .. மனிசி வந்து ..என்று இழுத்தவரிற்கு கனகமணி கண்முன்னே வந்ததால்  எதுவும்  பேசாமல் வலக் கையை நீட்டி வானத்தை நோக்கி காட்டவே ..ஓ மன்னிச்சுக் கொள்ளுங்கோ என்ன நடந்தது என்று குமுதினி பரிதாபமாக கேட்டாள்.அக்சிடன்ட் ....ஒரு நாள்  காலைமை வேலைக்கு போறதுக்காக  பஸ்சுக்கு காவல் நிண்டநேரம் தண்ணியடிச்சிட்டு வந்த லொறிக்காரன் ஒருத்தன் அடிச்சு விட்டிட்டான் என்று இதயத்தை தடவினார். மிருகம் தனது நாவால் உடலை நக்கத் தொடங்கியிருந்தது .
    மகள் கொண்டு வந்த பெப்சியை வாங்கி குடித்துவிட்டு விடை பெற்றவர் அடுத்தடுத்த நாட்களும் தொடர்ச்சியாக குமுதினியை சந்தித்ததோடு மட்டுமல்லாமல் அவளையும் மகளையும் வெளியே  கோயிலிற்கும் கடைகளிற்கு அழைத்துசெல்லவும் தொடங்கியிருந்தார். இது ஆரம்பத்தில் குமுதினிக்கு சங்கடமாக இருந்தாலும் பிறகு  அவளிற்கும் இது ஒரு மாற்றமாகவும் கணவனின் நினைவுகளில் இருந்தும் போராளியாக இருந்து  காதலித்து  சாதிக் கட்டமைப்புக்களை உதறி  திருமணம் செய்ததால் இப்பொழுது  தனது உறவுகளாலேயே ஏற்கப்படாமல் தனித்துப்போன கடந்தகால மன அழுத்தங்களில் இருந்தும்  விடுபட்டு  ஒரு ஆறுதலையும் கொடுத்திருந்தது.

    ஒவ்வொரு நாளும் குமுதினியை சந்திக்கப் போகு முன்பு மீசையிலும் தலையிலிலும் நரை தெரிகின்றதா என்று பரிசோதனை செய்வதே யோகநாதனிற்கு பெரும் வேலையாய் இருந்தது  ஆரம்பத்தில் நல்லூர் கோயிலிற்கு வருவதற்கே தயங்கிய குமுதினி நாலு நாள் கழித்து இன்று கடற்கரைக்கும்  பின்னர் படத்திற்கு வர சம்மதித்திருந்தாள்.இந்த மாற்றத்திற்காகத்தான் அவரும் காத்திருந்தார். படம் பாக்கப் போக முதல் கடற்கரையில் வைத்தே குமுதினியை வழிக்கு கொண்டுவந்துவிடுவது இதுதான் அவரது திட்டம்.
                                                                ..........................................

    காரைநகர் கசோரனா கடற்கரையில்   வாங்கிக் கொடுத்த பட்டத்தோடு குமுதினியின் மகள் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். அவள் நல்லா வரவேணும் நல்லா படிக்கவேணும் நல்லதொரு எதிர்காலம் அவளிற்கு கிடைக்கவேணும்  ஆனால் நீ இங்கையிருந்து இந்த சமூகத்திலை தனியாளாய்  உன்னாலை அதை  செய்ய ஏலுமா??என்று குமுதினியின் அனைத்து கவலைகளையும் யோகநாதன் தன்னுடைய கவலைகளாக்கி சொல்லிவிட்டு இதெல்லாம் எப்பிடி செய்யப்போறாய் என்று விட்டு அவளைப் பார்த்தார். அவளின் பதிலோ பெரு மூச்சோடு  குனிந்து கடற்கரை மணலில் கால் பெருவிரலால் கீறுவதாகவே இருந்தது.இதயத் துடிப்பு கொஞ்சம் அதிகரிக்க அவளிடம்.
    அதுக்கு ஒரு வழி இருக்கு  வெளிநாடு போகவேணும் அங்கை போனால் எல்லாமே நடக்கும்.

    எப்பிடி??

    போறது சுலபம் ஆனால் அது உன்னிலைதான் இருக்கு

    என்னிலையா??

    ம்....

    எப்பிடி ??

    எனக்கும் துணை இல்லை உனக்கும் துணை இல்லை..
    அவளையறியாமலேயே  அவளது கை இடுப்பை நோக்கிப் போனது  அங்கு பிஸ்ரல் இல்லை  பழைய பழக்க தோசம் என்று புரிந்தது.தலையை சாய்த்து அவனை பார்த்தாள்...
    உனக்காவும் உன்ரை மகளின்ரை எதிர் காலத்துக்காவும்தான்  சொல்லுறன் மற்றபடி எனக்கொண்டும் இல்லை  நீ விரும்பினால் வெளிநாடு வரலாம் அவ்வளவுதான்.
    பட்டம் குத்தி கடல்நீரில் விழுந்ததில் கிழிந்துபோக அதைத் துக்கியபடியே அவள் அவர்களை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தாள்.

    பேரூந்து யாழ் நகரை நோக்கிப் போய்க்கொண்டிருந்தது இறுகிய முகத்தோடு அமர்ந்திருந்த அவர்களிற்கு நடுவில் குமுதினியின் மகள் சந்தோசமாய் சொக்லேற் சாப்பிட்டபடி அமர்ந்திருந்தாள்.தனது மகளின் எதிர்காலம் பற்றிய பெரியதொரு  கேள்வியும் அதைப்பற்றிய பயமும்  நிரவியிருந்த இடத்தை மெல்ல மெல்ல வெளிநாட்டுக் கனவு விழுங்கத்தொடங்கியிருந்தது.பேரூந்து  நகரத்தில் நின்றிருந்தது மெதுவான குரலில் குமுதினி நீ விரும்பாட்டில் போகலாம் ஓட்டோ பிடிச்சு விடுறன் என்றார்.ஆனால்  அவள் அங்கேயே மொளனமாய் நின்றிருந்தாள்.தனது சட்டைப்பையில் ஏற்கனவே எடுத்திருந்த பட றிக்கற்றுக்ளோடு யோகநாதன் தியேட்டரை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிக்க குமுதினி மகளோடு பின்தொடரத் தொடங்கியிருந்தாள்.

                                             ...................................................................

    கெழும்பில் பிரபல நட்சத்திர விடுதியொன்றில்  தனித்தனியாக இரண்டு கட்டில்கள்  போடப் பட்டிருந்த அறை ஒன்றில் பகல் முழுதும் கொழும்பை சுற்றி பார்க்க அலைந்ததில் குமுதினியில் மகள் உறங்கிப் போயிருந்தாள். குமுதினியும் களைத்துப் போயிருந்தாள்.நாளைக்கு பாஸ்போட் எடுக்கிறதுக்கு போகலாம் எனக்கு தெரிஞ்ச ஒரு பெடியன் இருக்கிறான் அவனிட்டை காசைக் குடுத்தால்சரி அலுவல் எல்லாம் கெதியா முடிச்சுத் தருவான் என்றபடி கிளாசில் இருந்த விஸ்கியை ஒரே மடக்கில் குடித்தவர் குமுதினியை திரும்பிப் பார்த்தார்.மகளிற்கு பக்கத்தில் சுவரில் சாய்ந்தபடி அமர்ந்திருந்தவள் ம்...என்கிற பதிலை மட்டும் கொடுத்தாள். இன்றைய  இரவின் இந்த தனிமைக்காகத்தான் யோகநாதன் அவளை கொழும்பிற்கு அழைத்து வந்திருந்தார். மகளை  விட்டிட்டுவந்திருந்தால் இன்னும் நல்லாயிருந்திருக்கும் ஆனால் தனிய விடமாட்டன் எண்டு  அடம் பிடிச்சு கூட்டியந்திட்டாள் என்கிற சின்ன கோவமும் யோகநாதினிற்கு இருந்தது.வெளிநாட்டு கனவையும் அவளது மகளது எதிர் காலம் பற்றியும் திரும்ப திரும்ப சொல்லி குமுதினியை மூளைச் சலவை செய்து அவர் என்ன சொன்னாலும் தலையாட்டும் நிலைக்கு குமுதினி வந்திருந்தாள்.இரண்டாவது கிளாசையும் முடித்தவர் மெதுவாக எழுந்து அறை விளக்கை அணைத்துவிட்டு குமுதினிக்கு அருகில்போய் அவளது கன்னத்தை மெதுவாக தன விரல்களால் தடவத் தொடங்கவும்.மற்றைய கட்டிலில் மாறி இருந்தவள்.

    பயமாயிருக்கு...

    நான் தான் இருக்கிறனே பிறகென்ன?

    என்னை கைவிட்டிட மாட்டீங்களே..

    எத்தனையாவது தரம் இதையே கேக்கிறாய் சத்தியமா கைவிடமாட்டன் என்றபடியே அவரது கைகள் கழுத்துவழியாக கீழே இறங்கத் தொடங்கியிருந்தது.

    மகள் இருக்கிறாள் வேண்டாம்.

    அவள் நல்ல நித்திரை..

    பாதுகாப்பு உறையெல்லாம் இருக்கா?

    இன்பம் எப்பவும் இயற்கையா இருந்தால்தான் எனக்கு பிடிக்கும் என்றபடி .தனது பையில் இருந்து எடுத்த குளிசைகளில் ஒன்றை அவளது உள்ளங்கையில் வைத்து இதைப் போடு என்று தண்ணீர் போத்தலையும் நீட்டினார். உணர்வுகள் என்பது தூண்டப் படாதவரை மட்டுமே கட்டுப் படுத்தமுடியும் குமுதினி குளிசையை வாயில் போட்டு தண்ணீரை குடித்து முடித்து படுக்கையில் சரிந்து கொண்டாள். இரை இப்போது  மிருகத்தின் கால்களிற்கிடையில்...
                                                                        .......................................

    கொழும்பில் பத்துநாட்கள் மகிழ்ச்சியாக கழித்தவர்கள் ஊருக்கு திரும்பியிருந்தார்கள்.கோநாதனும் பருத்துறை  வீடு காணியை  விற்றுவிட்டிருந்தார். சங்காளை பனங்காணிக்கு  விலை சரிவரவில்லை  காரணம் காணிக்குள் பனைகளே இருக்கவில்லை.திரும்பவும் ஒரு ஆறு மாதத்தால் அதை சாட்டாக வைத்து திரும்பவும் வருவதாக முடிவு செய்திருந்தார்.குமுதினியும் குடிசையை விட்டு வாடகை வீட்டிற்கு மாறியிருந்தாள்.அடுத்தடைவை வரும்போது ஸ்பொன்சர் அலுவல் எல்லாம் செய்து கலியாணம் எழுதுவதாக சத்தியம் செய்து விட்டு பிரான்சிற்கு திரும்பிவிட்டிருந்தார் அதற்கு பிறகு வாரத்தில் ஒரு தடைவை தொலைபேசிமட்டும் குமுதினிக்கு வரும். நாட்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பொழுதில் திடுக்கிட்ட குமுதினி யோகநாதன் வந்து போன மாதங்களில் இருந்து கைவிரலில் திரும்ப திரும்ப எண்ணிப் பார்த்தாள்.இதயத் துடிப்பு அதிகரிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.ஊரில் இருந்த  ஒரு வைத்தியரிடம் போனதும் அவரும் உறுதி செய்திருந்தார் .பயம்.மகிழ்ச்சி .கோபம். என்று எல்லாம் கலந்த கலவையாய் அவசரமாக கொமினிக்கேசனிற்குள் புகுந்து யோகநானிற்கு போனடித்து எடுக்கச் சொல்லி விட்டு காத்திருந்தவளிற்கு அழைப்பு வந்தது.தயங்கியபடி விடயத்தை சொன்னதும்  ஏன் குளிசை ஒழுங்கா போடேல்லையோ எனத் தொடங்கியவர் கருவை உடனடியாக கலைத்துவிடும்படியே பதில் வந்தது. நாலு மாதமாகிவிட்டது உள்ளுரில் செய்யமுடியாது செய்தால் விடயம் ஊர். முழுக்க பரவி விடும் வெளியூரில் போய் செய்வதற்கு  எனக்கு ஆட்களைத்தெரியாது நீங்கள் தானே  கலியாணம் செய்யிறதாய் சத்தியம் பண்ணீங்கள் பிறகெதுக்கு அழிக்கச் சொல்லுறியள் என்று அழுதாள் கெஞ்சினாள் அழித்துவிடு என்பது மட்டுமே பதிலாக வந்து கொண்டிருந்தது இறுதியில் ஊரிலை யாரிட்டையோ வாங்கின பிள்ளைக்கெல்லாம் நான் அப்பாவாக முடியாது என்கிற வசனத்தோடு தொலைபேசி துண்டிக்கப்பட்டது.

    குமுதினிக்கோ இரண்து கிபீர்கள்  பறந்து வந்து பக்கத்தில் குத்துக்கரணமடித்து குண்டு போட்டதைப்போல ஒரு உணர்வு திரும்ப போனடித்துப் பார்த்தாள் வேலை செய்யவில்லை. கோபத்தில் ஏதாவது அவர் அப்படிச் சொல்லியிருக்கலாம் அடுத்தநாள் போன் வரும் என எதிர்பார்த்தாள் வரவில்லை தானே கொமினிக்கேசனிற்கு போய் போனடித்துப்பார்தாள் வேலை செய்யவில்லை இப்படியே ஒவ்வொரு நாளும் போனடித்துப் பார்த்தே  இரண்டு வாரங்கள் கழிந்து விட்டிருந்தது.
    அன்றும் வழைமைபோலமகளுடன்  கொமினிக் கேசனிற்குள் நுழைந்ததுமே அங்கிருந்தவன்  ''என்ன வழைமையான நம்பருக்குத்தானே என கேட்டபடி இலக்கங்களை அழுத்தியவன்  உதட்டைப் பிதுக்கி தலையாட்டியபடி வேலை செய்யவில்லையென்றவன் என்ன ஏதும் பிரச்சனையோ என்றான். ஓம் இருக்கிறதை விட்டிட்டு பறக்கிறதக்கு ஆசைப் பட்டிட்டன் என்றபடி அங்கிருந்து வெளியேறியவள் வயிற்றைத்தடவிப் பார்த்தாள் கொஞ்சம் வெளியே தெரியத் தொடங்கியிருந்தது.மகளிற்கு பிடித்தமான  ஜஸ்கிறீம் சொக்லெற் எல்லாம் வாங்கிக் கொடுத்துவிட்டு ஒரு உணவகத்தினுள் புகுந்து இரண்டு பிரியாணி பாசல்களும் வாங்கிக் கொண்டு வீதியில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.


                                                           0000000000000000000000000000000000

    பக்கத்து வீட்டிற்கு அரட்டையடிக்கப் போயிருந்த கனகமணி பதட்டத்தோடு என்னப்பா செய்தி அறிஞ்சனியளோ என்றபடி வந்தவளை இடை மறித்து நான் ஊரிலை இருந்து வந்த உடைனை யே  சொல்ல நினைச்சனான் அவள் சரியில்லையெண்டு ஆனா நீ கவலைப் படுவாயெண்டு விட்டிட்டன்  என்றபடி  தனது கையிலிருந்த  ஜ பாட்டினை தட்டி  தமிழ்த்தேசிய முன்னணி செய்தித் தளம்  ஒன்றில் இருந்த  செய்தியை படித்துக் காட்டத் தொடங்கினார்.
    முன்னைநாள் பெண்போராளி மகளை கொலை செய்து தானும் தற்கொலை.

     கோப்பாய்  பகுதியில் வசித்தவரும் முன்னை நாள் பெண் போராளியுமான குமுதினி வயது 34  உணவில் விசம் கலந்து கொடுத்து  தனது  5 வயது மகளை  கொலை செய்து விட்டு  தானும் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார்.மருத்துவ பரிசோதனைகளில் இவர் கர்ப்பம் தரித்துள்ளதாக உறுதிப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. இவர் புனர்வாழ்வு முகாமிலிருந்து  விடுதலையாகி வந்த பின்னர்  இராணுவப்புலனாய்வாளர்களுடன்  நெருங்கிய தொடர்புகளை கொண்டிருந்ததாகவும்  அதுவே அவரது கர்ப்பத்திற்கு காரணம் என்றும் விடயம் வெளியே தெரியவந்ததும் தற்கொலை செய்து கொண்டுள்ளார்  என்று தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றது. யாழ்ப்பாணத்தின்  கலாச்சாரச் சீரளிவுகளிற்கு இவரைப் போன்றவர்களும் காரணம் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.
    .............................................................................................................................................................................................
    கதை உண்மைச் சம்பவத்தை தழுவியது.

    நடுவிலை நாலு நாளைக்காணோம்

    செந்தக் கதை சோகக்கதை. ஒரு பேப்பரிற்காக  சாத்திரி.. :(:(:(:(

    17 .08.13 ந்திகதி செவ்வாய்க்கிழைமை வழைமைபோல வேலை முடிந்து மாலை 3 மணியளவில் வீட்டிற்கு வருகிறேன் அன்று சரியான வெய்யிலும் அடித்தக் கொண்டிருந்தது. மனிசி வீட்டிற்கு பின்னால் உள்ள சிறிய பூந்தோட்டத்தில் வேண்டாத செடி புற்களை வெட்டித் துப்பரவாக்கி முடித்தவர் சாப்பிடும்போது லேசாய் தலை வலியோடு தலை சுற்றுவதாய் சென்னார். சரியான வெய்யில்  வெய்யிலுககை நின்று வேலை செய்ததால் தலை சுத்தலாம் ஒரு குளிசையை போட்டுவிட்டு படு என்றுவிட்டு சாப்பிட்டு விட்டு மீண்டும் வேலைக்குப் போய் விட்டேன்.இரவு பதினொரு மணி வீடு திரும்பியிருந்தேன் படுக்கையிலேயே இருந்தவர்  தலைச்சுற்றல் நிற்கவில்லையென்கிறார். வைத்திய சாலைக்கு போகலாமா என்று நினைத்தாலும் தலைச்சுத்துக்கெல்லாம் ஆஸ்பத்திரிக்கு போறதா என்று நினைத்துவிட்டு  பேசாமல் படுத்து விட்டேன் சாமம்மதாண்டி  இரண்டு மணியளவில் என்னை நித்திரையால் எழுப்பி என்னாலை முடியலை ஆஸ்பத்திரிக்கு பேவம் என்றதும் அவசரமாக  காரில் ஏற்றிக்கொண்டு  நான் வேலை செய்யும் இடத்திற்கு முன்னால் உள்ள தனியார் வைத்தியசாலைக்கு கொண்டுபோய் அவசர பிரிவில் சேர்க்கிறேன்.அதிகாலை என்பதால் பத்து நிமிடத்திலேயே வைத்தியசாலைக்கு போய்விட்டிருந்தேன்.
    அவசரப் பிரிவில் வழைமைபோல குளுக்கோஸ் ஏத்திவிட்டு பரிசோதனைக்காக இரத்தம் எடுத்துக்கொண்டு போனார்கள். ஒரு மணித்தியாலம் கழித்து இரத்த பரிசோதனையோடு வந்த  வைத்தியர் இரத்தத்தில் உப்பு (சோடியம்)அளவு பத்தவில்லை  அதுதான் தலைசுற்றுகிறது  என்றுவிட்டு  தாதியிடம் உப்பை குளுக்கோசில் கலந்து ஏற்றச்சொல்லிவிட்டு போய் விட்டார். அட சாதாரண உப்புப் பிரச்சனை என நினைத்து படி போனில் கேம் விழையாடிக்கொண்டிருந்தேன்  மனிசி திடீரென படுக்கையில் இருந்து எழுந்து இருக்க முயற்சி செய்ய எழும்பிப் போய் அவரை படுக்கும்படி சொல்லி படுக்கையோடு  சரிக்க அவருக்கு திடீரென வலிப்பு வந்த மாதிரி கை கால்களை இழுக்க தாதிகள் வைத்தியர்எல்லாருமே ஓடிவவந்து  அமத்திப் பிடித்தார்கள் ஒரு சில வினாடிகளில்   மயக்க நிலைக்குப் போய் விட்டார்.


    இப்பதான் மனதிலை லேசாய் ஒரு கலக்கம் வரத் தொடங்கியிருந்தது. வைத்தியரிடம் பிரச்சனை ஒண்டும் இல்லையா ??எண்டதும் இல்லை  உடல் உப்புபை உடனடியாக ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்ததால்தான் அப்படி வலிப்பு வந்தது சில மணித்தியாலங்கள் நன்றாக  நித்திரை கொள்வார்  அதன் பின்னர் எல்லாம் சரியாகி விடும் என்றார்.ஆனாலும் மனசிற்குள் ஏதோ ஒரு பயம் புதிதாய் குடிகொள்ளத் தொடங்கியிருந்தது. இப்பொழுது காலை பத்துமணியாகியிருந்தது அதற்கிடையில் இரண்டு தடைவை மீண்டும் இரத்தப் பரிசோதனையும் ஒரு I.R.M  மற்றும் Radiogramபரிசேதனையும் எடுத்து முடித்திருந்தார்கள்.எனக்கும் கடையை திறக்க வேண்டும் முதலேயே முதலாளிக்கு போனடித்து விடயத்தை சொல்லி விட்டு கடையை திறந்து வேலையாட்களிடம் சொல்லி விட்டு மீண்டும் வைத்திய சாலைக்கு போயிருந்தேன்.

    மனைவியோ  மாலை  மூன்று மணியளவில் கண்விழித்து  என்னையும் சுற்றி வர பார்த்தார்  அவரின் கையைப் பிடித்து  என்ன செய்யிது?? என்று கேட்டேன்  அவருக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை  என்பது மட்டுமல்ல  எதுவுமே நினைவில் இல்லை  பொருத்தியிருந்த வயர்களை  பிடுக்கி விட்டு எழுந்து போக முயற்சித்தார் உடனே நானும் தாதிகளும் ஓடிவந்து அமத்திப் பிடிக்க மருத்துவர்  அவரிற்கு மயக்க ஊசி பேடச் சொல்ல ஒரு தாதி அவசரமாக மயக்க மருந்தை  செலுத்தினாள். எனக்கோ இன்னமும் குழப்பமாகப் போய் விட்டது  வைத்தியரைப் பார்த்தேன் அவரோ  ஒன்றுமில்லை  மூளைக்கும் உடலுக்குமான தொடர்பு  விடுபட்டுப் போய் விட்டது அதனை மீண்டும் கொண்டு வர வேண்டும்  அதற்கு ஏற்ற வசதிகள் இங்கு இல்லை எனவே அந்த வசதிகள் உள்ள இன்னொரு வைத்திய சாலைக்கு  அனுப்பப் போகிறோம் என்றார். என்னடா இவன்  ஏதோ கரண்டு கட்டாயிட்டுது  திரும்ப வரும் என்கிற மாதிரி  சொல்லுறானே  என்று யோசித்துக் கொண்டிருக்க மயக்க நிலையில் இருந்து  கோமா நிலைக்கு சென்று விட்டிருந்தார். ஆனால் காரணம் என்ன என்று எதுவும் கண்டு பிடிக்கப் பட்டிருக்கவில்லை.

     மனைவியை அம்புலன்சில் இன்னொரு பெரிய அரச வைத்தியசாலைக்கு கொண்டுபோயிருந்தார்கள்.நானும் கடைக்குப் போய் விடயத்தை சொல்லி விட்டு அடுத்த வைத்தியசாலையை தேடிப் போய் கண்டு பிடித்து விட்டிருந்தேன்.. வைத்திய சாலைக்கு எதிரேயே இரண்டு சவப் பெட்டிக் கடைகள் இருந்தது .  சே..இவங்கள் என்ன அப சகுனம் மாதிரி ஆஸ்பத்திரி வாசல்லையே கடையை வைச்சிருக்கிறாங்கள் எண்டு யோசிச் சாலும்  வியாபாரம் எங்கு நடக்குமோ அங்கை தானே கடையை போடுவாங்கள் என்றபடி பல ஏக்கர் கணக்கில் பரந்து  கிடந்த வைத்தியசாலையில் புகுந்து Re animation (மீள ஒழுங்கு படுத்துதல்)பகுதியை அடைந்து அங்கு இருந்த அழைப்பு மணியை  அழைத்து மனைவியின் பெயரையும் விடயத்தையும் சொல்கிறேன் அங்கேயே இருந்கள் நாங்கள் வந்து சந்திக்கிறோம் என்று பதில் வந்திருந்தது.நேரத்தைப் பார்த்தேன்  மாலை ஏழு மணி அது விசேட பிரிவு என்பதால் அவர்கள் அனுமதி இல்லாமல் உள்ளே போக முடியாது  அதனால் அங்கு இருந்த கதிரையில் நான் மட்டுமே தனியாக அமர்ந்திருந்தேன். அப்படி நடந்தால் சே..நடக்காது  அடுத்தது என்ன செய்யலாம்?? என்னத்தை செய்ய  என்று  மனதில் என்னென்னவோ எண்ணங்கள் எல்லாம் ஓடிக்கொண்டிருந்தது நானே கேள்விகள் கேட்டு நானே பதில் சொல்லி எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லியபடி  இருந்தபோது சில நண்பர்களிற்கும் மனைவி வீட்டிற்கும் போனடித்து விடயத்தை சொல்லி  விட்டு முகப் புத்தகத்திலும் யாழிலும் பதிவிட்டு விட்டு இருக்கும் போது  தொலைபேசி அழைப்புக்கள் வந்து கொண்டிருந்தது. அதனால் நேரம் போனது தெரியாமல் கொஞ்சம் ஆறுதலாகவும் இருந்தது.நேரம் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது  நள்ளிரவு ஒரு மணியைத் தாண்டி விட்ருந்தது யாரும் என்னைக் கூப்பிடுவதாயில்லை . என்னை  மறந்திருப்பாங்களோ?? அல்லது என்னை  காவலிருக்க சொன்னவன் வேலை முடிஞ்சு போயிருப்பானோ??என்று யோசித்தக் கொண்டிருக்கும்போதே ஒருவன் வந்து தன்னை அறிமுகம் செய்து நான்தான் உனது மனைவியை கவனிக்கிறேன் உள்ளே வா என்று அழைத்துப் போனான்.

    ஒரு அறையில் மனிசியின் தலையில் கவசம் போல் போட்டு உடல் முழுக்க ஏகப்பட்ட வயர்கள் கொழுவிய நிலையில்  அவதார் படத்தில் விண்வெளிக்கு போகும் ஒருத்தனை தயார் செய்வது போல வைத்திருந்தார்கள்.கணணித் திரையில் கோடுகள். புள்ளிகள்.இலக்கங்கள் என ஓடிக்கொண்டிருந்தது. என்னை அழைத்துப் போனவர் என்னைப் பார்த்து  நாங்களும் பரிசோதனைகள் செய்து விட்டோம்  பயங்கரமான பிரச்சனைகள் ஒன்றும் இல்லை  ஒரு போத்தலிற்குள் கல்லைப் போட்டு குலுக்கியது போல மூளை குளப்பமடைந்திருக்கின்றது அதனை மீள ஒழுங்கமைக்கிறோம்  அது ஒழுங்காக வருவதற்கு  சில மணித்தியாலங்கள் ஆகலாம். அல்லது சில நாட்களும் ஆகலாம் அதை உறுதியாக சொல்ல முடியாது  ஆனால் வரும் என்றார். வராமலேயே போய்விடுமா??என்று கேட்க நினைத்தாலும்..  சரி இதற்கு காரணம் என்ன என்று கேட்டேன். அதுதான் இன்னமும் கண்டு பிடிக்கவில்லை தொடர்ந்து பரிசோதனைகள் செய்து கொண்டே இருப்போம். நீ இப்போ வீட்டிற்கு போகலாம் நாளை மாலை வா அதே நேரம் கடந்த காலங்களில் என்னென்ன  மருத்துவம் பெற்றார்  என்கிற விபரங்கள் அவர் பாவிக்கும் மருந்துகள்  அனைத்தையும் எடுக்கொண்டு  நாளை வரவும் என்று சொல்லி விட்டு போய் விட்டார். அழகான தாதி ஒருவர் வந்து  விசிட்டிங் காட் ஒன்றை நீட்டி நீங்கள் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் அழைக்கலாம் என்றதும் அப்படியே அவளை உற்றுப் பார்க்க மனதிற்குள் கவுண்டமணி வந்து  நாயே..நாயே..இந்த நேரத்திலையுமா..என்று திட்ட அவள் உங்கள் மனைவியின் உடல் நிலையை  போனிலேயே தெரிந்து கொள்ளலாம் இந்த இலக்கத்திற்கு அழையுங்கள் நன்றி வணக்கம் என்று விட்டு போய் விட்டாள்.

    மறுநாள் காலை வைத்தியர் கேட்ட விபரங்கள்  மருந்துகள் எல்லாவற்றையும் எடுத்துக் கொண்டு மயக்கம் என்ன படத்தில் தனுஸ் படிக்கும் ஓட ஓட தூரம் குறையலை.. என்கிற பாடலை முணு முணுத்தபடி ஸ்கூட்டரில் வைத்திய சாலைக்கு போய்க்கொண்டிருந்தேன் மனைவியின் உடல் நலத்தில் எவ்வித முன்னேற்றமும் இல்லை அதே நேரம் காரணமும் கண்டு பிடிக்கபட்டிருக்கவில்லை. நான் வேலைக்கும் வைத்திய சாலைக்குமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தேன். அன்று நான்காவது நாள் சனிக்கிழைமை மதியமளவில் வைத்தியசாலைக்கு போயிருந்தேன்  மனைவியின் செயற்கை சுவாசக்குளாய்கள் அகற்றப் பட்டு சாதாரணமாக சுவாசிக்க விட்டிருந்தார்கள்.அதே நேரம் நான் கொடுத்த மருந்துகள் எல்லாம் வைத்தியர் பார்த்து அதனாலும் இந்த நிலைமைக்கு வருவதற்கு காரணங்கள் இல்லையென்றதோடு மனைவி இப்பொழுது கோமா நிலையில் இருந்து மீண்டு ஆழ்ந்த உறக்க நிலைக்கு வந்துள்ளார்  இனி அவராகபழைய நிலைக்கு  திரும்பவேண்டும்.இப்பொழுது நீங்கள் கதைப்பதெல்லாம் அவரிற்கு புரியும் எனவே அவராக கண்விழித்து பதில் சொல்லும் வரை கதைத்துக்கொண்டே இருங்கள் இன்றும் அவர் சுய நிலைக்கு திரும்பாவிட்டால்  உடலில் செயலிழந்து போன  செல்களையெல்லாம் செயற்பட வைக்கும் Cortisone என்கிற மருந்தை நாளை செலுத்துவோம் என்று விட்டு போய் விட்டார்.


    நானும் மனைவின்கு பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்து  பழைய சம்பவங்கள் நகைச்சுவையான கதைககள் மகளைப்பற்றி என்று சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தோடு அவரது தாயார் சகோதரிகளிற்கும் அவ்வப்போது போனடித்து அவரது காதில் வைத்துக்கொண்டேயிருந்தேன்  .நேரம் ஒன்று இரண்டு என்று ஜந்தரை மணித்தியாலங்கள் ஓடிவிட்டிருந்தது  இடையில் வைத்தியரும்  ஒரு தடைவை வந்து சத்தமாக  கூப்பிட்டு கன்னத்தில் தட்டிப் பார்த்துவிட்டு போய்விட்டிருந்தார் எந்த அசைவும் இல்லை அதே நேரம் தான் மனிசி ஆசையாய் வளர்க்கும் பூனை மீனுவை நான் ஒரு தடைவை கைத்தொலைபேசியில் வீடியோ எடுத்து வைத்திருந்தது நினைவிற்கு வரவே போனை எடுத்து அந்த வீடியோவை போட்டு இங்கை பார் மீனு வந்திருக்கு பசிக்குதாம் சாப்பாடு வேணுமாம் என்று அது கத்தும் சத்தத்தினை அவரது காதருகே பிடித்தபோது அவரது கண்களில் இருந்து கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியிருந்தது.ங்கொய்யாலை ...ஒருத்தன் சாப்பாடு தண்ணியில்லாமல் தொண்டை வறண்டு 5 மணித்தியாலாமா கதைக்கிறன் என்னைப் பற்றி கவலையில்லை பூனைக்கு சாப்பாடு இல்லையெண்டதும் அழுகை வருதா ??எழும்பு உனக்கு ஆறுலாய் இருக்கு என்று நினைச்சாலும்.ஒரு  அசைவாவது தெரிந்தது மகிழ்ச்சியாக இருந்தது தொடர்ந்து கதைத்துக்கொண்டேயிருந்தேன்  ஒரு அரை மணித்தியாலம் கழித்து லேசாய் கண்விழித்தார் கடவுளே  இந்தமுறை என்னை அவருக்கு அடையளம் தெரியவேணும் என மனது வேண்டிக் கொண்டது.
    என்னை பார்த்தவர்

     ''என்னங்க ஆச்சு??

    ஒண்டும் இல்லை லேசா தலை வலிக்கிது எண்டு சொன்னியா  நான் வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு போனனா..நீ மயக்கமாயிட்டாய். இப்ப ஒண்டும் இல்லை எல்லாம் சரியாயிட்டுது..என்று சொல்லும் போதே மீண்டும் மயங்கி விட்டார். திரும்ப ஒரு பத்து நிமிடம் கழித்து கண்விழித்து அதே

    என்னங்க ஆச்சு??

    நானும்.ஒண்டும் இல்லை லேசா தலை வலிக்கிது எண்டு சொன்னியா  நான் வைத்தியசாலைக்கு கொண்டு போனனா..நீ மயக்கமாயிட்டாய். இப்ப ஒண்டும் இல்லை எல்லாம் சரியாயிட்டுது..என்று சொல்லும் போதே மீண்டும் மயக்கம் .இப்படியாக  ஒரு பத்துத் தடைவை போய்க்கொண்டேயிருந்தது இரவு மணி பத்தைத் தாண்டி விட்டிருந்தது.இரண்டு கிழைமைக்கு முதல்தான்  நடுவிலை கொஞ்சம் பக்கத்தை காணோம் படத்தை திருட்டு வி.சி.டியில் பார்த்திருந்தேன் அதுக்கு தண்டனைதான் இரு என்று நினைத்தபடி வீட்டிற்கு போய் விட்டிருந்தேன். வீட்டிற்கு முன்னால் தனது நாயை மேய்த்துக் கொண்டிருந்த பக்கத்து வீட்டு ஜோன் என்னைப் பார்த்ததும் மனைவியின் உடல் நலத்தை விசாரித்தார் இவரிற்கு வயது 81 ஒரு ஓய்வு பெற்ற பொது வைத்தியர். இன்று கொஞ்சம் முன்னேற்றம் தெரிகிறது சரிவராவிட்டால்  நாளை Cortisone கொடுக்கப் போவதாக சொல்லியுள்ளார்கள் என்றதும்.முடிந்தளவு Cortisone குடுப்பதை தவிர் அதைக் கொடுத்தால் பின்னர் பக்க விளைவுகள் வரும் என்றபடி நாயை மேய்த்துக்கொண்டு போய்விட்டார்.

    அடுத்தநாள் ஞாயிற்றுக் கிழைமை நான்கு நாளைக்குப் பின்னர் மனைவியின் நிலைமை வழைமைக்குத் திரும்பியிருந்தது. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக  நடந்தது அனைத்தும் அவரிற்கு நினைவு வரத் தொடங்கியிருந்தது.தொலைபேசியில் ஊரிற்கு அவரது குடும்பத்தோடு நன்றாக கதைத்தார்.அவரை விசேட பிரிவில் இருந்த சாதாரண அறைக்கு மாத்தியவர்கள்  அவரது உடல் நிலை கொஞ்சம் தேறியதும் வீட்டிற்கு போகலாம் என்றார்கள்.பதினோராவது நாள் வீட்டிற்கு கூட்டி வந்து விட்டிருந்தேன். ஆனால் அவர் கோமா நிலைமைக்கு போனதற்கான காரணம் இன்னமும் தெரிந்திருக்கவில்லை.அன்று மாலை மனைவியை பாரக்க ஜோன் வந்திருந்தார் அவரும் நானும் நேரம் கிடைக்கும் நேரங்களில் விஸ்கி அடித்தபடியே உலக விடயங்கள் அரசியல் என்று கிண்டிக் கிழறுவது வழைமை அன்றும் அவர் மனைவியை நலம் விசாரித்ததும் இருவருமாக வீட்டுத் தோட்டத்தில் அமர்ந்து வழைமைபோல நான் இரண்டு கிளாசை  எடுத்து விஸ்கியை  பாதி நிரப்பி  ஜஸ் கட்டிகளை போட்டேன் கையில் கிளாசை எடுத்தவர் இது உனது மனைவியின் உடல் நலத்திற்காக என்றபடி  சியஸ் செய்தார் .அப்பாடா ....அன்று நாம் தண்ணியடிப்பதற்கான காரணம் கிடைத்து விட்டிருந்தது. ஒரு கிளாஸ் முடிந்ததுமே  மனைவின் அனைத்து வைத்திய றிப்போட்டுக்களையும் கொண்டு வா..என்றார்.அனைத்தையும் கொண்டு போய் கொடுத்தேன்  ஒவ்வொன்றாக உற்றுப் பார்த்தவர். இரண்டாவது கிளாசையும் முடித்து விட்டு மனைவி பாவிக்கும் குளிசைகளை கொண்டு வா..என்றார். எனக்கு எரிச்சலாக வந்தது .இரண்டு வைத்திய சாலையிலை பல வைத்தியர்கள் ஏகப்பட்ட பரிசோதனையள் செய்தே கண்டு பிடிக்க முடியாமல் போனதை பென்சன் எடுத்திட்டு  நாய் மேய்த்துக்கொண்டு திரியிறது மட்டுமில்லாமல் ஓசி  விஸ்கியை  வேறை அடிச்சிட்டு  கண்டு பிடிக்கப் போறானாக்கும் எண்டு நினைச்சாலும். வைத்திய சாலைக்கு கொண்டு போய் காட்டிய மருந்துகள் காரிலேயே இருந்ததால் அதனையும் கொண்டு வந்து அவர் முனால் வைத்தேன்.

    எல்லாவற்றையும் ஒவ்வொன்றாக எடுத்துப் பார்த்தவர் அதில் இருந்த மருந்துகளை எடுத்தபடி படுத்திருந்த மனிசிடம் போய் அவற்றைக் காட்டி இதில் கடைசியாக நீ எடுத்த மருந்துகள் ஞாபகம் இருக்கா என்று கேட்டார்.. மனிசியும் தயங்கிய படி என்னை பார்த்தபடியே இரண்டு மருந்துகளை காட்டியபடி நடநததை சொன்னார்.கடந்த சில நாட்களாக ஊரில் அவரது குடும்பத்தில் நடந்த ஒரு சம்பவத்தால் மன உளைச்சலுக்குள்ளாகியிருந்தவர் இரவில் நித்திரை கூட வராமல் தவித்திருக்கிறார்.இது பற்றி என்னிடமும் அதிகம் எதுவும் சொல்லவில்லை  நித்திரை கொள்வதற்காக குடும்ப வைத்தியரிடம் குளிசைகள் வாங்கினால் அது எனக்கு தெரியவரும் என்பதால் அவர் கண்டு பிடித்தததுதான்  அலர்ச்சி குளிசைகள்.அவருக்கு கோடை காலங்களில் மகரந்த அலர்ச்சி உண்டு அதற்கான  குளிசையை போட்டால் கொஞ்சம் நித்திரை வரும் எனவே அலர்ச்சி குளிசைகளை போட்டு விட்டு நித்திரை கொள்ளத் தொடங்கியிருந்தார்.அன்றும் அலர்ச்சி குளிசையை போட எடுத்தபோது நான் வீட்டிற்கு வந்ததால் அவசரத்தில் எடுத்த குளிசையை வேறொரு மருந்து பெட்டியில் போட்டு விட்டிருக்கிறார்.நான் வேலைக்கு போனதும் ஒரு குளிசையை போட்டு விட்டு படுத்திருக்கிறார் நித்திரை வரவில்லை எனவே மீண்டும் ஒரு குளிசையை போட்டிருக்கிறார் ஆனார் அவர் இந்தத் தடைவை போட்ட இரண்டு குளிசைகளும் அலர்ச்சி குளிசைகள் அல்ல இரத்த அழுத்தத்தை குறைக்கும் மருந்துகள்.மாறிப்போட்டு விட்டார்.


     எனவே இரத்தம் அழுத்தம் குறைந்து தலை சுற்றல் ஆரம்பித்திருக்கின்றது. நான் வைத்திய சாலையில் அவரை சேர்த்தபோது எனக்கும் அவர் குளிசைகள் போட்டது தெரியாதததால் அதைப்பற்றி சொல்லவில்லை  இரத்த பரிசோதனையில் அவரது இரத்தத்தில் சோடியம் குறைவாக இருப்பதை கண்டு பிடித்தவர்கள் தலைச்சுற்றலுக்கு அதுதான் காரணம் என நினைத்து சோடியத்தை குளுக்கோசில் கலந்து ஏற்றியிருக்கிறார்கள் ஆனால் வேகமாக அதிகளவில் ஏற்றி விட்டார் இதனால் மனைவி கோமாவிற்கு போய் விட்டிருந்தார்.இங்கு இரண்டு தவறு நடந்திருக்கின்றது ஒன்று மனைவி குளிசைகளை  மாறிப் போட்டது இரண்டாவது வைத்தியத் தவறு குறைந்த நேரத்தில் அதிகளவு சோடியத்தை செலுத்தியது.என்று சொல்லி விட்டு ஜோன் வெறும் கிளாசை என்னிடம் நீட்டினார். அவரது கிளாசை நிரப்பிவிட்டு வைத்தியத் தவறா?? நான் யார் ??இந்தா வழக்கு போடுறன் ..கோட்டுக்கு இழுக்கிறன்.நட்டஈடு கேக்கிறன் என்று காத்திலை வீடு கட்டத் தொடங்கவே ..சே பொத்திக் கொண்டு இரு என்னை  அமத்தியவர். இங்கு ஒரு வைத்தியரின்  தவறை இன்னொரு வைத்தியர்  கண்டு பிடித்தாலும் அதனை நோயாளியிடமோ அல்லது வேறு யாரிடமோ சொல்லமாட்டார்கள்  தவறை சரிசெய்து விடுவார்கள் இது பொதுவான நடைமுறை விதி.வைத்திய தவறு என்று உனக்கு தெரிந்தாலும் அதனை உன்னால் நிருபிக்க முடியாது நீ வழக்கு போட்டாலும் உனது மனைவியிடமும் தவறு உள்ளது  எனவே  எது எப்படியோ உனது மனைவி குணமடைந்து விட்டார் அந்தளவில் சந்தோசப்படு என்றவர் விடைபெற்றுக்கொண்டார். இப்போ மனிசி எதுக்காக கோமாவுக்கு போனார் எண்டு கண்டு பிடித்தாச்சு.ஆனால் இத்தனை வருசமா ஜேன் அடிக்கிற அதே விஸ்கியைத்தானே நானும் இத்தனை வருசமா அடிக்கிறன் ஆனா என்னாலை மட்டும் எப்பிடி காரணத்தை கண்டு பிடிக்கமுடியாமல் போனது??அதை கண்டு பிடிக்கும்வரை தொடர்ந்து தண்ணியடிக்கிறதைத் தவிர வேறை வழியில்லை....

    3345-1-chivas-regal-whisky.jpg

    சீமானா?? மாயமானா??

    அண்மைக்காலத்தில் சமூகவலைத்தளங்களிலும் இணையப்பக்கங்கள் என எங்கும் சர்ச்சைக்குரிய விவாதங்களிற்கு சொந்தக் காரராக இருப்பவர் நாம் தமிழர் கட்சித் தலைவர் சீமான்.இவர் சர்ச்சைக்குள்ளாவதற்கு அதிக காரணங்கள் இவர் கட்சி நடாத்துவதே ஈழத் தமிழர்களையும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பையும் அதன் தலைவர் பிரபாகரனையும் மையமாக வைத்து என்பதால்தான்.அதே நேரம் தமிழ்நாட்டு அரசியல் கட்சி ஒன்றிற்கு  புலம் பெயர் நாடுகளில் வாழும் ஈழத் தமிழர்களால் இணையக் கிளைகள் நடாத்தப் படுவதும் சீமானின் நாம் தமிழர் கட்சிக்கு மட்டுமே.அதென்ன இணையக் கிளைகள் என்று யோசிக்கவேண்டாம்.அதாவது நாம் தமிழர் கட்சிக்கு வெளிநாடுகளில் கிளை அலுவலகங்கள் என்று என்று எதுவும் இல்லாமல் கனடா. பிரான்ஸ் .இங்கிலாந்து .ஜேர்மனி.என இணையத்தில் மட்டுமே கிளைகள் இயங்குவதால்  அவற்றை இணையக் கிளைகள் என அழைத்தேன்.இந்த இணையக் கிளைகளை நடாத்துபவர்கள் யாரெனில் கடந்த  காலங்களில் தமிழ்த்தேசியத்தினை  மூலதனமாக்கி  அதில் வியபாரம் செய்து ..வந்தவர்களேயாவார்கள்.முள்ளி வாய்க்கால்  பேரவலத்தின் பின்னரும் தலைவர் வருவார்  அடுத்த கட்ட ஈழப்போர் என ஒரு மாதிரி மூன்று வருடங்களை ஓட்டியவர்களிற்கு  இனி நான்காவது வருடத்தை தாண்டியும் தலைவர் வருவாரென சொல்லி புலம்பெயர் தமிழரிற்கு நிலாச்சோறு ஊட்ட முடியாது என்பதால்  புலம்பெயர் வாழ் தமிழர்களிற்கு ஈழம் பெற்றுத் தருவோமென  கூறியபடி தொடர்ந்தும் தங்கள் வியாபாரத்தினை  நடாத்த  இவர்களால் கண்டு பிடிக்கப் பட்ட புதிய தலைவர்தான் சீமான்.

    s.jpg
    இந்த வருடத்திலிருந்தே  தலைவர் வருவார் அடுத்தகட்ட ஈழப்போர் என்கிற பேச்சுக்கள் மறைந்து  சீமான் தமிழீழம் வாங்கித் தருவார் என்கிற புதிய அடுத்த மாயப்பரப்புரைகள் பரப்பத் தொடங்கப் பட்டு விட்டது மட்டுமல்லாமல் அண்மைக் காலத்தில் சீமானின் ஜரோப்பிய பயணமும் அவரது பேச்சுக்ககளும் அவரிற்காக  ஜரோப்பிய நாடுகளில் சேகரிக்கப் பட்ட நிதிகளும் தமிழ்த்தேசிய வியாபரம் இனி சீமானின் பெயரால் தொடப் போகின்றது என்பதையே உணர்த்தி நிற்கின்றது.அது மட்டுமல்லாமல் சீமான் தமிழ் நாட்டின் முதலமைச்சரானால்  தமிழீழம் கிடைத்துவிடுமென  அப்பாவித்தனமாக நம்பும் புலம் பெயர் தமிழர்களும் பலர் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர்.




    ஈழத் தமிழர் விகாரத்தினையும் புலிகளையும் தங்கள் பரப்புரைகளிற்காக தமிழக அரசியல் கட்சிகள் பயன் படுத்துவது இது ஒன்றும் முதற் தடைவையுமல்ல அதே நேரம் சீமான்தான் முதற்தடைவையாக  ஈழத் தமிழரை பற்றி முதன் முதலாக கதைப்பவரும் அல்ல.தமிழக அரசியலில் தனது கட்சிப் பரப்புரைக்காக  ஈழத் தமிழரையோ தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் பெயரையோ பாவிக்கமல் உண்மையாக  உதவும் நோக்கோடு உதவிய ஒரேயொருவர்.எம்.ஜி.ராமச்சந்திரன் அவர்கள் மட்டுமே.அதற்கு பின்னர் அனைத்துக் கட்சிகளும் அதன் தலைவர்களுமே  ஈழ விவகாரத்தினை  பேசி தமிழ் நாட்டில்  தமிழர்கள் என்கிற உணர்வலையை  எழுப்பி தங்கள் கட்சி வளர்ச்சிக்காவே அனைவரும் பாவித்திருக்கிறார்கள்.அதே வரிசையில் புதிதக இணைந்திருப்பவர்தான்  சீமான்.


    அதே நேரம் தனியாக ஈழத் தமிழர் பிரச்சனையை மட்டுமே கதைப்பதானால்  தமிழ்நாட்டில் உணர்வலைகளை எழுப்பி அதன் மூலம் முதலமைச்சராகி விடலாம் என்பது நடக்காத காரியம்.அங்கு ஒவ்வொரு தேர்தலும் மக்களின் அடிப்படைப் பிரச்சனையும் பண பலமுமே  ஆட்சியை  தீர்மானிக்கின்றது.கடந்த தேர்தலில் தமிழ் நாட்டின் மின்சாரப் பிரச்சனையும் .விலைவாசி .பண பலம் என்பதோடு  முள்ளி வாய்காலில் கொல்லப் பட்ட தமிழர்களின் புகைப் படங்களும் உணர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இனி அடுத்த தேர்தலில் முள்ளி வாய்க்கால் படங்கள் பழையதாகிப் போயிருக்கும் ஆனால் அதே மின்சாரம். விலைவாசி . பணபலம் என்பனதான் தமிழ்நாட்டின் அடுத்த முதல்வரை தீர்மானிக்கப் போகின்றது.இவற்றை தவிர்து தனியாக ஈழத் தமிழர் பிரச்சனைமட்டுமே தமிழக முதல்வரை  தீர்மானிக்கின்றது எனப்பார்த்தால் வை.கோ அவர்கள் எப்போதே  முதலமைச்சராகியிருக்கவேண்டும். வை.கோ அவர்கள் தி.மு.க விலிருந்த காலத்தில்   அதன் தலைவர் கருணாநிதியை விடுதலைப் புலிகள் அமைப்போடு இணைந்து சதி செய்து கொலை செய்யப் பார்த்தார் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டு 1992 ம் ஆண்டு வெளியேற்றப் பட்டார்.இவர் தி.மு.க விலிருந்து வெளியேற்றப் பட்டதை தொடர்ந்து  மனமுடைந்த இவரது விசுவாசிகள் ஜந்துபேர் தீக் குளித்து இறந்து போனார்கள். அவர்களது மரணச் சடங்கில் கலந்து கொண்டு உணர்ச்சிகரமாக உரையாற்றிய வை.கோ  அவர்கள் தமிழகத்தில்  தி.மு.க  என்கிற  கட்சியை  இல்லாமல் செய்து  அடுத்த ஆட்சியை பிடிப்பது உறுதி இது இறந்து போனவர்களின் சாம்பல் மீது சத்தியம் என்று உணர்ச்சிகரமாக உரையாற்றியிருந்தார்.இவர் தி. மு.க.விலிருந்து வெளியேற்றிய  பின்னர் இவரேடேயே பல தி.மு.க முக்கிய உறுப்பினர்களும் கணிசமான தொண்டர்களும் பிரிந்து போய் மறு மலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் என்கிற கட்சியை உருவாக்கினார்.புலிகளைப் பற்றியும் ஈழத் தமிழர்களைப் பற்றியும் நிறையவே பேசினார் என்தோடு மட்டுமல்லாமல் வன்னியில் பிரபாகரனைப்போய் சந்தித்து  அவரிற்கு பக்கத்தில் நின்று புலிகளின் சீருடையோடு படமும் எடுத்திருந்தார்.ஆனாலும் கட்சி தொடங்கி இருபதாண்டுகளிற்கு மேலாகியும் தமிழகத்தில் ஆட்சியை பிடிக்க முடியவில்லை யென்பது மட்டுமல்ல எந்த. தி. மு.க வை தமிழகத்தில் இல்லதொழிப்பேன் என சபதமெடுத்தாரோ அதே தி.முக வோடு கூட்டணி வைக்கிறார் என்கிற செய்தியை படித்தபோது அவரிற்காக தீக்ககுளித்து  இறந்து போனவர்களின் முகங்கள்தான்  முன்னால் வந்து போனது.

    vai.jpg
    அடுத்ததாக  பொடா சட்டத்தில் கைது செய்து ஒன்றரை ஆண்டுகள் சிறையில் அடைத்த ஜெயா அம்மையாரோடு கூட்டுவைத்தார்.அரசியலில் இதெல்லாம் சகஜமப்பா என்று தட்டிக் கழித்து விட்டு பார்த்தாலும்  இப்படி மாறி மாறி கூட்டு வைத்தும் உணர்ச்சிகரமாக  நாடி நரம்புகள் புடைக்க நான்கைந்து மணித்தியாலங்கள்  தொடர்ச்சியாக நா  வரண்டு போகுமளவிற்கு  பேசக்கூடிய வை.கோ அவர்களாலேயே  முதலமைச்சராக மட்டுமல்ல  காத்திரமான ஒரு அமைச்சு பதவியையே  பெற்றுக் கொள்ள முடியாது போனது மட்டுமல்லாமல் அடுத்து வரும் தேர்தல்களிற்கு பேரம் பேசும் சக்தியையும் இழந்து கொடுப்பதை வாங்கவேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப் பட்டுள்ளார்.





    அடுத்ததாக ஈழத் தமிழர்களைப் பற்றி அதிகம் கதைத்தவர் பாட்டாளி மக்கள் கட்சி நிறுவனர்  ராமதாஸ் அவர்கள்.90 ம் ஆண்டு கட்சியைத் தொடக்கியவர் ராஜுவ்காந்தி கொலை செய்யப் பட்ட பின்னர் இந்தியாவிலேயே ஈழத் தமிழர் அல்லது  விடுதலைப் புலிகள் என்கிற பெயரையே உச்சரிக்கப் பயப்பட்ட வேளையில் ராஜுவ் காந்தி கொலையில் சம்பந்தப் பட்டவர்கள் என குற்றம் சாட்டப் பட்டு துாக்குத் தண்டனையும் ஆயுள் தண்டனையும் பெற்ற 26 பேரிற்கு ஆதரவாக போராட்டம் நடத்தினார்.அத்தோடு நின்று விடாமல் அவர்களிற்கு ஆதரவாக உச்ச நீதி மன்றத்தில் மேன்முறையீடு செய்யவும் முயற்சிகள் நடந்து அதற்கு ஆதரவாக ஒரு குழு அமைக்கப் பட்டு அதற்கு தலைவராக ஜக்கிய ஜனதா தளக் கட்சியின் தலைவரான ஜேர்ச் பெர்ணான்டஸ் பொறுப்பாக நியமிக்கப் பட்டு மேன் முறையீடும் செய்யப் பட்டது.அதன் காரணமாக தண்டனை பெற்ற 19 பேர் விடுவிக்கப் பட்டனர். இங்கு தன் கட்சியை வளர்ந்துக் கொள்ள ராமதாஸ் இந்தப் பிரச்சனையை கையில் எடுத்திருந்தாலும் 19 பேர் நன்மையடைந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் அவரும் பின்னர் தனது கட்சி உறுப்பினர்கள் அமைச்சரவைகளில் அங்கம் வகித்த்பொழுது ஈழம். விடுதலைப் புலிகள் என்கிற பெயர்களை அடக்கியே வாசித்தார் என்பது மட்டுமல்லாமல் ஜார்ச் பெர்ணான்டஸ் பின்னர்  இந்தியாவின் பாது காப்பு  அமைச்சராக இருந்த காலத்தில்  ஈழத்தமிழரைப் பற்றி வாயே திறக்கவில்லையென்பது மட்டுமல்ல விடுதலைப் புலிகளின் ஆயுதக் கப்பல் ஒன்றும் இந்திய கடற்படையின் உதவியோடு இலங்கைக் கடற்படையினர் தாக்கியழித்திருந்தனர் என்பதும் குறிப்பிடத் தக்கது.


    parties.jpg
    அதற்கடுத்ததாக ஈழத் தமிழர்கள் பிரச்சனை தீரும்வரை பிறந்தநாளே கொண்டாட மாட்டேன் என்றும்   அறிவித்து அப்படியே  செய்தும்  தன்னை  பிரபாகரன் விசுவாசியக காட்டி தனது மகனிற்கு பிரபாகரன் என்று பெயரும் வைத்த விஜயகாந்த்  சட்ட மன்றத்திற்குள் நுளைந்ததுமே ஈழத் தமிழர்  என்கிற வார்த்தையை எப்போதவதுதான் உச்சரிக்கிறார் என்பது மட்டுமல்ல  மீண்டும் கேக் வெட்டி பிறந்தநாளும் கொண்டாடத் தொடங்கி விட்டார். அடுத்தாக தி. மு. க தலைவர் கலைஞர் கருணாநிதி பற்றி நான் எழுதித் தான் இங்கு தெரியவேண்டும் என்பதில்லை பதவி போனதும் டெசோவை  தூக்குவதும் பதவிக்கு வந்ததும் அதனை சுருட்டி வைப்பதும் அவரிற்கு வழைமையனதொன்றாகி விட்டது. அதோடு விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் வீரத்தை பார்த்து வியந்தே  தனது கட்சிக்கு விடுதலைச் சிறுத்தைகள் எனப் பெயரிட்டேன் என்ற திருமாவளவன்.புதிய தமிழகம் கட்சி கிருஸ்ணசாமி.திராவிடர் கழகம்வீரமணி .லட்சிய  திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் ரி. ராஜேந்தர் என்று அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம்.இப்படி  தமிழகத்து அரசியல் வாதிகளின் ஈழத் தமிழர் அக்கறை என்பது  அவர்களையும் அவர்களது கட்சியை வளர்த்துக்கொள்ளவுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றதென்பதை  பார்த்துப் பார்த்து அலுத்துப்போயிருந்த நேரத்தில்தான் புதிதாக புலிக்கொடியோடு புறப்பட்டிருக்கிறார் சீமான்.
    புலம் பெயர் ஈழத் தமிழர்கள் நினைப்பது போல் சீமான் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சரானால் .ஈழம் கிடைத்துவிடும் என்றால்( ஒரு பேச்சிற்குத்தான்)  அதற்கு சீமான் முதலில் முதலமைச்சராக வேண்டும். கணிசமான  தொண்டர்களோடும் அரசியலில் நீண்டகால அனுபவத்தோடும் தேர்தலில் குதித்த வைகோ அவர்களாலேயே கட்சி தொடங்கி இருபதாண்டுகளாகியும் முதலமைச்சராக வரமுடியாதிருக்கும்போது  இது வரை தமிழ் நாட்டில் உள்ள 12524 ஊராட்சி மன்றங்களில்  ஒன்றில் கூட ஊராட்சி  மன்றத் தலைவராக  மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்படாத சீமான் முதலமைச்சராக வருவதற்கு ஒரு நாற்பதாண்டுகளாவது தேவைப் படும்.சீமானிற்கு  எத்தனை வயது என்பதில் ஒரு குழப்பம் அண்ணளவாக ஒரு நாற்பது என்று வைத்துக்கொண்டாலும்  அவர் தனியாக போட்டியிட்டு முதலமைச்சராக வரமுடியாது  மாறி மாறி கூட்டணி வைத்து கட்சியை வளர்த்து  முதலமைச்சராக வரும்போது அவரிற்கு வயது எண்பது.அப்பொழுது  அவர் ஈழத்தமிழரைப் பற்றி கவலைப் படுவாரா  அல்லது தனது பிள்ளைகள் பேரப் பிள்ளைகளிற்கான சொத்துக்களைப் பற்றி கவலைப்படுவாரா என்பது கேள்விக்குறியே. அதே நேரம் இன்னும் நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து ஈழத் தமிழர்கள்  தமிழர்களாக இருப்பார்களா??அல்லது ஈழத்தில் தமிழர்களே இருப்பார்களா என்பது அடுத்த பிரச்சனை.


    எல்லாம் சரி சீமான் முதலமைச்சராகி விட்டாலும் ஈழம் ஒன்றும் பெற்றுத்தர முடியாது சட்ட மன்றத்தில் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றலாம்.ஜெயலலிதா அம்மையார் நிறைவேற்றாத தீர்மானங்களா?? தனித் தமிழீழம் பிரிந்து போவதற்கு  ஜ.நா சபை மேற்பார்வையில் வாக்கெடுப்பு நடாத்தபட வேண்டும்.மகிந்த ராஜபக்சவை சர்வதேச நீதி மன்றத்தில் நிறுத்தி தண்டனை வாங்கிக் கொடுக்கவேண்டும் .என்கிற தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப் பட்டு இந்தியப் பிரதமரிற்கு கடிதங்களும் அனுப்பியுள்ளார். சீமான் முதலமைச்சரானாலும்  இதுவரை சட்டமன்றத்தில் நிறைவேற்றப்பட்ட  ஆயிரக் கணக்கான  தீர்மானங்களோடு சேர்த்து இன்னொரு தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி பிரதமருக்கு கடிதம் அனுப்பலாம். அவ்வளவுதான். அப்போ சீமான் ஈழப் பிரச்சனையை தீர்ப்பதென்றால் என்னதான் செய்யவேண்டும் என்கிறீர்களா?..அதற்கு  அவர் இந்தியாவின் பிரதமராகவேண்டும் .தமிழகத்தின் முதலமைச்சராகவே இன்னும் நாற்பதாண்டுகள் என்றால் இந்தியாவின் பிரதமராவதற்கு  இன்னுமொரு நாற்பதாண்டுகள் தேவைப்படும்.அப்போ சீமானிற்கு நூற்றியிருபது  வயது.....என்ன இப்பவே கண்ணைக கட்டுதா?..எனக்கும் அப்படித்தான்.இறுதியாக  இங்கு நடந்த ஒரு சம்பவத்தையும் தெரிவிக்கிறேன்.வன்னி இறுதி யுத்தத்தின்போது மே மாதம் எட்டாம் ஒன்பதாம்  திகதிகளில் புலிகள் அமைப்பு தங்களின் இறுதி முடிவுநெருங்கி விட்டது சரணடைபவர்கள் சரணடையலாம் மற்றையவர்கள் இறுதி வரை போராடுவது என்கிற முடிவை பலர் எடுத்த பின்னர்  முக்கிய தளபதிகளின் மனைவிகள் மற்றும் அவர்களது பிள்ளைகளைகள் என சுமார் 56 பேர்வரையில் எப்படியாவது பத்திரமாக நாட்டை விட்டு வெளியேற்றிவிட முடிவுசெய்துகடற்புலிகளின் ஒரு பிரிவினர் அதற்கான  வேலைகளில் இறங்கியிருந்தார்கள். அவர்களது முதலாவது தெரிவாக தமிழ்நாடு இருந்தது  அங்கு கொண்டுபோய் சேர்த்து விட்டால் அவர்கள் சாதாரண அகதிகளைப் போல உயிர் பிழைத்து வாழ்ந்து விடுவார்கள் என்று நம்பினார்கள்.அது மட்டுமல்லாமல் அந்த இறுதிக கணங்களிலும் தங்களிற்கு ஆதரவான தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்களிடம் அவர்களிற்கு நம்பிக்கையிருந்து கொண்டேதான் இருந்தது.அதே நேரம் தமிழ் நாட்டு தலைவர்களது தொலைபேசிகள் அனைத்தும் ஒட்டுக் கேட்கப் படும் என்பதால் புலிகள் அவர்களோடு நேடியாக தொடர்புகளை ஏற்படுத்தாமல் ஜரோப்பிய நாடுகளில் இருந்தவர்கள் மூலமாக தொடர்புகளை ஏற்படுத்தியிருந்தனர்.


    ஜரோப்பாவிலிருந்து வை.கோ வை தொடர்பு கொண்டவர்கள் நிமையை அவரிற்கு சொல்லி கடற்புலிகள் தங்கள் உயிரைக் கொடுத்தாவது  பெண்களையும் குழந்தைகளையும் தமிழ் நாட்டுகரைகளில் இறக்கி  விடுவார்கள் நீங்கள் அதற்கு உதவவேண்டும் என்றதும்.எனக்கு இப்போ தேர்தல் வேலைகள் அதிகம் ஊர் ஊராக பயணம் செய்யவேண்டும் அதெல்லாம் முடியாது என்று தனது தொலைபேசியை நிறுத்தி விட்டிருந்தார்.அதே போல திருமாவளவன்.சு.ப.வீரபாண்டியன் .நெடுமாறன்.என்று தொடர்புகொண்ட ஈழத் தமிழ் ஆதரவுத் தலைவர்கள்  பட்டியல் நீளமானது.தங்களை யாரும் தொடர்பு கொள்ளவில்லையென இப்போது அவர்கள் மறுப்பறிக்கை விடலாம் அவர்கள்தான்  அறிக்கைகள் விடும் அரசியல் வாதிகளாச்சே ஆனால் அன்றுஅவர்களோடு தொடர்புகளை ஏற்படுத்திய பலரில் நானும் ஒருவன்.தமிழ் நாட்டு தலைவர்களிடம் இருந்து சாதகமான பதில்கள் எதாவது வரும் என காத்திருந்தபோதுதான் மே.11 ந்திகதி இலங்கை இராணுவத்தின் மோசமான செல் தாக்குதலில் பலர் கொல்லப் படவே இனியும் இந்த தமிழ்நாட்டு தலைவர்களை நம்பிக் கொண்டிருப்பதில் பயனில்லை என முடிவெடுத்து. பின்னர் தனிப்பட்ட நட்புகள் மூலம்  தொர்புகள் ஏற்படுத்தப் பட்டு சிறிய படகுகள் மூலம்பலர் தமிழ் நாட்டிற்கும் பலர் இந்தோனேசியா தீவுகளிற்கும் கொண்டு போய் சேர்க்கப் பட்டனர்.சிலர் கடற்படையினரின் தாக்குதலில் இறந்து போனார்கள்.


    அன்று தமிழ்நாட்டு தலைவர்கள் உதவ மறுத்து தங்கள் கைத் தொலைபேசிகளையும் நிறுத்தி வைத்தபோது கட்டுக்கடங்காத கோபமே அவர்கள் மீது வந்திருந்தது ஆனால் பின்னர் ஆறுதலாக ஆழமாகச் சிந்தித்து பார்தத்தில் ஒரு உண்மை புரிந்தது அவர்களால் ஈழத் தமிழர்கள் பற்றியும் புலிகள் பற்றியும்.பிரபாகரன் பற்றியும்.மேடைகளில் அடுக்கு வசனங்களில் உணர்ச்சி பொங்க பேசவும் மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டி விடவும் மட்டுமே முடியும்.நடைமுறை அல்லது செயல் என்று வரும்போது பாவம் அவர்களால் அங்கு எதுவுமே செய்ய முடியாது.அப்படி ஏதாவது செய்ய நினைத்தால் மத்திய.மானில உளவுப் பிரிவினர் ஏதாவது ஒரு வழக்கில் அவர்களை உள்ளே தள்ளிவிடுவார்கள்.ஆகவே இந்தியா என்பது பேச்சுரிமையை மதிக்கும் மாபெரும் ஜனநாயக நாடு என்ன வேண்டுமானாலும் பேசிவிட்டு போகலாம் செலில் எதுவுமே செய்யமுடியாது.இதுதான் நிலமை.


    simaan.jpg
    எனவே  புலம்பெயர் ஈழத் தமிழர்கள் நடைமுறைக்கு சாத்தியமில்லாத விடயங்களை  கற்பனை செய்து கொண்டு சீமானை நம்பி அவரிற்கு பின்னால் ஓடிக்கொண்டிருந்துவிட்டு அவர் ஒரு மாயமான் என்று தெரியவந்த பின்னர் அவரை திட்டித் தீர்துக்கொண்டிருக்காமல்  தாயகத்து தமிழர்களிற்கு என்ன  தேவை என்பதை சரியாக ஆராய்ந்து அவர்களிற்கு சரியானதொரு தீர்வை பெற்றுத்தரும்  சரியான ஒருவரை தாயகத்தில் இருந்தே தேர்வு செய்யவேண்டும். ஏனெனில் தமிழகத்து அரசியல் வாதிகள் அனைவரிற்குமே  ஈழத் தமிழர்கள் தொட்டுக் கொள்ளும் ஊறுகாய்தான்  தொடர்ந்தும் நாங்கள் அவர்களிற்கு ஊறுகாயாகத்தான் இருக்கப் போகின்றோம் என அடம்பிடிப்பவர்களை ஒன்றும் செய்ய முடியாது.இந்தக் கட்டுரை எழுதி முடிக்கும் போது இலங்கையில் மாகாணசபைத்தேர்தல் நடந்து முடிந்து  தமிழ்த்தேசியக் கூட்டமைப்பின் வெற்றி உறுதியாகியிருந்தது.எனவே  இனியும்  தனித் தமிழீழமே தீர்வு. பிரபாகரன் வருவார் அடுத்தகட்ட ஈழப்போர் என்கிற தமிழ்நாட்டு தலைவர்களின் வெற்று ஆவேசப் பேச்சுக்கள் குறைந்து விடும் என எதிர்பார்க்கலாம்.

      நன்றி வணக்கம்.






    தமிழ்த் தேச விடுதலை இயக்கத்தின் 'முன்னாள் 'பொதுச் செயலாளரான தியாகு , இலங்கையில் நடைபெற இருக்கும் காமன் வெல்த் மாநாட்டில் இந்தியா பங்கேற்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்தி சாகும்வரை உண்ணாநிலைப் போராட்டம் தொடங்கியிருக்கிறார்.  தமிழன் என்பதையும் தாண்டி , ஈழத் தமிழர்களின் இன்னல்கள் தீரக் குரல் கொடுப்பது மானுட தர்மம் !.    அதே சமயம் , ஈழப் பிரச்சினையை சுய லாபத்துக்காகக் கையிலெடுக்கும் தியாகு போன்றவர்களை அடையாளங் கண்டு புறக்கணிப்பது அரசியல் தர்மம் !.

                      சொந்த வாழ்க்கையில் எந்த அறநெறியையும் கடைப் பிடிக்காத தியாகு , அதனால் உண்டான சிக்கல்களிலிருந்து தப்பிப்பதற்காகவே (TACTIC) இந்தப் போராட்டத்தைக் கையிலெடுத்திருக்கிறார்.

                       நக்சல்பாரியாக வெளியுலக வெளிச்சத்திற்கு வந்த தியாகு ,பின்னர் நச்சு வியாபாரியாக மாறிப் போனது காலத்தின் கோலம் !. களையெடுத்தல் என்கிற ஆயுதப் புரட்சியில் ஈடுபட்டுக் கைதாகி ஆயுள் தண்டனை அனுபவித்து சிறை மீண்ட தியாகு , தன சபலப் புத்தியால்  லதா , தாமரை என்கிற இரண்டு பெண்கள் தங்கள் ஆயுள் முழுமைக்கும் தண்டனை அனுபவிக்கும் அவல நிலைக்குக் காரணமாகி விட்டார்.

                       முதல் மனைவி லதாவும் , அவருக்கு இரண்டு பெண் பிள்ளைகளும் இருக்கும்போதே , தனக்கு மண முறிவு கிடைக்க இருப்பதாகப் பொய் சொல்லி கவிஞர் தாமரையை வளைத்தார்.
    50 வயது தியாகுவுக்கும் 35 வயது தாமரைக்கும் நடந்தேறிய திருமணம் அப்போதே ஊடகவியலாளர்களைப் புருவம் உயர்த்தச் செய்தது !.

                       தாமரைக்காவது  அவர் உண்மையாக நடந்து கொண்டாரா என்றால் அதுவும் இல்லை. அவரைப் பொருத்தவரை தாமரை , சம்பாதித்துப் போடும் இயந்திரம் !. தியாகு  பயன்படுத்தும் காலணியிலிருந்து  கைப்பேசி வரை , உல்லாசமாக ஊர் சுற்றும் ஸ்கூட்டர், கார் உள்பட, எல்லாமும் தாமரை பாட்டெழுதி ஈட்டும் வருமானத்தில்தான். மனைவியின் சம்பாத்தியத்தில் சுகவாசம் பழகிக் கொண்ட தியாகு, பெண் சகவாசங்களுக்காக மெனக்கெடுவதுதான் புரட்சியின் லட்சணமா ?.

                    ஈரோட்டில் இருக்கும் தன கணவர் சன்முகசுந்தரத்தைக் கருத்து வேறுபாடுகளால் பிரிந்து வந்த விஜயலட்சுமி என்ற பெண்ணை , அவருக்கு உதவும் சாக்கில் தன்  வலையில் வீழ்த்தினார். இரண்டு பெண்குழந்தைகளின் தாயான விஜயலட்சுமியை நிரந்தரமாகத் தன்  கைப்பாவை ஆக்க நினைத்தார். அவருக்காக சென்ற ஆண்டு வீட்டை விட்டே வெளியேறினார். இந்த அசிங்கம் வெளிவந்ததால் குடும்பம், சுற்றம், இயக்கம், தோழர்கள், பள்ளி எல்லாம் உடைந்தன.  தியாகுவின் 'பெண் பித்தன்'முகம் முதல்முறையாக ஆதாரங்களோடு வெளிவந்தது.

                  தியாகு மூலம் 'ஜி'தொலைக்காட்சியில் வேலைபெற்றுக் கொண்ட பிறகு , இவரது பாலியல் துன்புறுத்தல்களுக்கு அதற்கு மேலும் உடன்பட விருப்பம் இல்லாத விஜயலட்சுமி , ஊடகவியலாளர்களைக் கூட்டி தன்னை இவரிடமிருந்து காப்பாற்றும்படி இறைஞ்சினார். அந்தக் காணொளி  இப்போது இணையத்தில் உலவி  வருகிறது. தன்  செல்வாக்கால் காணொளி இதுவரை வெளிவராமல் தடுத்து வந்த தாமரையைப் 'பெண்ணியவாதி'என்று எப்படி ஏற்பது ?

                 விஜயலட்சுமி பிடி நழுவிப் போன பின்பு , மலையக ஈழத் தமிழ்ப் பெண்ணான , திருச்சியைச் சேர்ந்த யோகராணி என்ற பாடகிக்கு வலைவீசினார். அகப்பட்டது மீன். தன்னை 'தேவர் 'இனப் பெண்ணாக பொய்கூறி வரும் யோகராணிதான் தியாகுவுக்கு இப்போது எல்லாமும் !

    கற்றுக்குட்டிப் பாடகியான யோகராணியைக் குடும்பத்திலிருந்து கிளப்பி தற்சமயம் சென்னை கொண்டுவந்து தன் பாதுகாப்பில் ரகசியமாக வைத்திருக்கிறார்.
                 விஜயலட்சுமி, யோகராணி போன்ற பெண்களெல்லாம் 65 வயது முதியவரான தியாகுவின் வலையில் வீழ்வதும் கலாசாரச் சீரழிவே !. தொலைக்காட்சியில் எப்படியாவது வாய்ப்புப் பெற்றுவிடவேண்டும் , அதற்காக எதை இழந்தாலும் பரவாயில்லை என்கிற மனப்போக்குக் கொண்ட இத்தகைய பெண்களையும் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தவேண்டும் 'பெண்ணியம்'பேசும் பெருமேதாவிகள்.

                "இதுபோல் பெண்களை வேட்டையாடுவதை நிறுத்துங்கள், எனக்கு ஒழுங்கான கணவனாகவும் , மகன் சமரனுக்கு நல்ல தந்தையாகவும் வாழப் பழகுங்கள் "என்று அன்றாடம் வற்புறுத்துகிற தாமரையிடமிருந்து தப்பிக்க இப்போது அவர் தேர்ந்தெடுத்த தந்திரமே இந்தப் பட்டினிப் போராட்டம். தந்திரமாக இதில் வென்று விட்டால், தலைவன் என்கிற ஒளிவட்டம்  கிடைக்கும், தாமரையின் பேச்சை யாரும் நம்ப மாட்டார்கள் , தாமரையின் நெருக்குதலிலிருந்து தப்பித்து வீட்டை விட்டு வெளியேற வேறு வழியில்லை என்பதே அவரது நோக்கம் !.
                   'வீட்டை விட்டு வெளியேற வேண்டும்'என்ற சொந்த நோக்கம்தான் காமன்வெல்த் கோரிக்கையாகத் திரிந்து நிற்கிறது .

                   சொந்த வாழ்வில் ஒழுக்க நெறி போற்றாதவர்கள் , பொதுவாழ்வில் தலைவராகப் போற்றப்படுவது நியாயம்தானா ? தன் குடும்பத்தின் நியாயத்துக்குப் பதிலளிக்க மறுக்கும் ஒருவர் , தன் இனத்தின் நியாயத்திற்குப் போராடுவது சரிதானா போன்ற கேள்விகளை மக்களின் மனச்சான்றுக்கு விட்டு விடுகிறோம்.

                  நன்கொடை கேட்டு உலகத்தமிழர்களுக்கு மடல் எழுதியுள்ளார் தியாகு.  நல்ல காரியத்திற்கு நன்கொடை அளிப்பது நல்லதுதான் என்றாலும் , அதை ஒரு நல்லவரின் கைகளில் கொடுக்கிறோமா என்பது அதைவிட  முக்கியம் !. , தியாகுவுக்கு நிதியளிக்கக் காத்திருக்கும் அப்பாவி உலகத்தமிழர்கள் ஒருகணம் நினைத்துப்பார்ப்பது நன்று.
                 இப்படியாக தமது  சொந்த  குடும்ப பிரச்சனைகளை திசை திருப்பவும்.தமது கட்சி பிரச்சனைகளை திசை திருப்பவும்.சமூகத்தில் கெட்டுப்போன தங்கள் பெயரை  சரி செய்யவும் கள்ள மட்டை போட்டுவிட்டு  சட்டத்திலிருந்து தப்பிக்க என  எல்லாருமே  கையில் எடுப்பது ஈழத்தமிழர் பிரச்சனை  என்றாகி விட்டது. ஈழத் தாமிழா உனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி???...

    கீழே உள்ள காணொளிகள்  கவிஞர் தாமரையின் வீட்டில் நடந்தவற்றின் ஒளிப்பதிவு ஆகும்.



  • 01/24/14--10:27: Article 2 (chan 6393496)
  • தமிழ்க்கவியுடனான ஒரு சந்திப்பு

    தமிழ்க்கவி என்கிற தமயந்தி (வயது 66)மக்களாலும் போராளிகளாலும் நன்கு அறியப்பட்டவர். இவரது இரண்டு மகன்களும் ஒரு பேத்தியும் புலிகள் அமைப்பில் மாவீரர்களாகிப் போனதோடு இவரது கணவரும் இறுதி யுத்தத்தில் இறந்து போனார். ஆரம்ப காலப் போராளிகளிற்கு அவர் அக்கா.அடுத்த கட்ட போராளிகளிற்கு அன்ரி.அல்லது மம்மி. அதற்குமடுத்த கட்ட போராளிகளிற்கெல்லாம் அவர் அம்மம்மா.இப்படி புலிகள் அமைப்பின் மூன்று தலைமுறை போராளிகளிற்கு நன்கு அறிமுகமானதும் அவர்களின் அன்பு கொண்டவருமான தமிழ்க்கவி புலிகள் அமைப்பின் இராணுவக் கட்டமைப்பு தவிர்ந்த புறக் கட்டமைப்புக்களான  அரசியல்.பிரச்சாரம்.கலை பண்பாட்டுக் கழகம். தொலைக்காட்சி. வானொலி. பத்திரிகை என . இருபது வருடங்களிறகு மேலாக  பணியாற்றியவர்.இலங்கை இராணுவத்தால் கைதாகி முகாமில் அடைக்கப் பட்டு  புனர்வாழ்வு முகாமிற்கு அனுப்பப் பட்டு  விடுதலையானர்.இன்று  வன்னி இறுதி யுத்தத்தின் நேரடி சாட்சியமாகி நிற்பதோடு தனது அனுபவங்களை  ஊழிக்காலம் என்கிற ஒரு நாவல் வடிவத்தில் தந்துள்ளார்.

    இவர் சென்னை வந்திருந்ததை அறிந்து அவரது விலாசத்தினை பெற்றுக் கொண்டு அவர் இருந்த முகப்பேர் பகுதிக்கு என்னுடைய ஒரு நண்பரோடு  சென்றிருந்தேன். சென்னையில் இப்போ இருக்கின்ற சிறிய இடத்திலெல்லாம் குடியிருப்புக்களை சிறிது சிறிதாகக் கட்டி வாடைக்கு விட்டு பணம் சம்பாதிப்பது  முக்கிய தொழில். அப்படி ஒரு சிறிய அடுக்கு மாடி கட்டிடம் தான் அவரது விலாசம். ஒடுங்கிய படிக் கட்டுக்களில் அவரது வீட்டைத் தேடி  முதலாவது  இரண்டாவது என ஏறி நான்காவது மாடியை கடந்து மொட்டை மாடிவரை போய் விட்டேன்  அவரது வீட்டைக் காணவில்லை. மொட்டை மாடியில் ஏறி நின்று சுற்றி வர பார்த்தபோது அங்கு அமைக்கப் பட்ட சிறிய ஒரு அறையில் இருந்து சிரித்தபடியே இதுதான் எனது மாளிகை வாருங்கள் என வரவேற்றவர்.கவனம் குனிந்து உள்ளை வாங்கோ என்றார்.
    மொட்டை மாடியில் இரண்டு மீற்றர் சதுர அளவில்  சுவர் எழுப்பி மேலே சீற் போட்ட கூரை.இதுதான் அவரது வீடு இங்கு அவரும் அவரது ஒரு பேரனும் வசிக்கிறார்கள்.நான் கவனமாய் குனிந்து உள்ளே போனதும் இஞ்சை கதிரையெல்லாம் கிடையாது என்றபடி ஒரு பாயை விரித்து விட்டு அவசரமாக தேனீருக்காக அடுப்பை மூட்டி தண்ணீரை கொதிக்க வைத்து விட்டு ஒரு பிஸ்கற் பக்கற்றை பிரித்தவர் அங்கு மிங்கும் பார்த்து விட்டு அங்கு கிடந்த ஆனந்த விகடன் புத்தகத்தை எடுத்து நிலத்தில் வைத்து இதுதான் தட்டு என்றபடி அதில் பிஸ்கற்றுக்களை கொட்டி சாப்பிட சொல்லி விட்டு ரின் பால் பேணியை உடைத்து பால்தேனீர் போட்டு  கொண்டு வந்து அமர்ந்தார்.நீண்ட நேரம் அவரோடு உரையடிவிட்டு விடை பெற முன்னர் நாங்கள் வாங்கிப் போன அவரது புத்தகத்தில் வீரமும் தீரமும் விலை பேச முடியாதவை. வெற்றி அல்லது வீர மரணம் இதுவே எமது தாரக மந்திரம் அன்புடன் தமிழ்க்கவி என்று கையெழுத்திட்டு தந்தார்.

     நான் சென்னையை விட்டு புறப்பட முன்னர் அவரை தொடர்பு கொண்வதாக சொல்லி விடை பெற்றோம்.
    நான் சென்னையை விட்டு புறப்படு முன்னர் அவரை புத்தக சந்தையில் சந்தித் திருந்த போது தான் அவசரமாக வேறு வீடு தேடுவதாக சொன்னார். காரணம் நாங்கள் மற்றும் வேறு பத்திரிகையாளர்களும் அடிக்கடி அவரை சந்திக்கச் சென்றதில் ஆத்திரமடைந்த வீட்டு முதலாளி வீட்டை விட்டு வெளியேறச் சொல்லி விட்டாராம் என்றார்..வேண்டு மானால் வீட்டு முதலாளியோடு  நாங்கள் கதைத்து பார்க்கவா என்றதற்கு வேண்டாம் எங்களிற்கும் மான ரோசம் இருக்கு றோட்டிலை படுக்கிறது ஒண்டும் எனக்கு புதிசில்லை வீட்டை விட்டு போ.. எண்டு சொன்னதுக்கு பிறகு எனக்கு அங்கை இருக்க விருப்பம் இல்லை பாலத்துக்கு கீழை படுத்தாலும் இனி அங்கை இருக்க மாட்டன் வீடு தேடுறன் என்றார்.முடிந்தளவு நானும் உதவுவதாக கூறி விடை பெற்றேன்.அவரது ஊழிக்காலம் இன்னமும் முடியவில்லை...

    இருளில் தெரிந்த தேவதை.

    கடந்த மார்கழி 13 ந் திகதி விடுமுறைக்கான பயணம்.இலங்கைக்கு செல்லக்கூடிய சாதகமான சூழல் இன்னமும் சரி வராததால் வழைமை போல இந்தியாவிற்கான பயணம்.ஒன்ரரை மாதங்கள் விடுமுறைக்காலம் என்பதால் எனது நண்பர்களையும் சந்தித்து போவது என முடிவெடுத்து முதலில் மும்பையில் இறங்கி அங்கு நான்கு நாட்கள் பின்னர்  கோவா.கர்நாடகா.தமிழ்நாடு என பயணப் பாதை திட்டமிடப் பட்டது.மும்பையில் எனது மனைவியின் தம்பி ஒரு தனியார் கப்பல் நிறுவனத்தில் பொறியியலாளராக இருப்பதால் அவனும் விடுமுறை  எடுத்து எங்களிற்காக காத்திருந்தான்.மும்பையில் இரண்டாம் நாள் மாலை மனைவி தனது தம்பியுடன்  பொருட்கள் வாங்க போய்விட  நான் எனது நீண்டகால  நண்பன் டோனியலை சந்திப்பத்காக அவன் கடை வைத்திருக்கும் மலை மாதா ஆலயத்தடிக்கு சென்றிருந்தேன்.அங்கு அவனோடு வழைமை போல பல பழைய  புதிய விடயங்கள் அரசியல் என கதைத்துக் கொண்டேயிருந்தோம்.அது மட்டுமல்ல அவன் திருமணம் முடித்து ஒரு ஆண் குழந்தையும் பிறந்திருந்தது .குழந்தை ஒன்பது மாதங்கள்.எனவே தான் காதலித்து திருமணம் முடித்த கதைகளையும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான்.தமிழீழம் கிடைத்த பின்னர்தான் திருமணம் செய்வேன் என அடம் பிடித்து காத்திருந்தவன் திருமணம் செய்தது எனக்கு மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது.


    அன்றிரவு எங்களை அவன் தனது வீட்டிற்கு சாப்பாட்டிற்கு அழைத்திருந்தான்.மனைவியும்  மச்சினனும் நேராக அவன் வீட்டிற்கு வருவார்கள். எனவே இரவு எட்டு மணியளவில் டோனியல் கடையை அடைத்து விட்டு அவனது வீட்டிற்கு போகலாமென முடிவெடுத்து விட்டு இரண்டு ரீயை வாங்கி உறுஞ்சியபடி கதைத்துக்கொண்டிருந்தோம் கோயிலிற்கு அருகே நின்றிருந்த பெரிய மரமென்றின் கீழ் வெளிச்சமற்ற பகுதியில் திடீரென ஒரு சல சலப்பு கோயிலிற்கு வந்தவர்கள் கடை வைத்திருந்தவர்கள் என பலரும்அங்கு கூடத் தொங்கியிருந்தார்கள்.நானும் டோனியலும் என்ன நடக்கின்றது என்று விடுப்பு பார்ப்பதற்காக அங்குபோய் கூட்டத்தை விலத்தி பார்த்தோம். நடுவில் ஒரு பெண் கையில் ஒரு பெண்குழந்தையோடு அழுதபடியே ஏதோ சொல்லிக் கொணடிருக்க அவளை பலர் ஏசியும் கோபமாக திட்டிக் கொண்டும் இருந்தார்கள்.அழுதபடி நின்ற பெண் மராட்டியில் கதைத்தால் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை எனவே டோனியலைப் பார்த்து என்னவாம் என்றதும்.

    இது அந்த பெண்ணின் இரண்டு மாத குழந்தையாம் ஏற்கனவே இவளிற்கு மூன்று பிள்ளைகளாம்.கணவன் சந்தை ஒன்றில் லாறிகளிற்கு பொருள் ஏற்றும் வேலை செய்பவன்.அவன் ஏதோ விபத்தில் சிக்கியதால் ஒரு மாதமாக வைத்திய சாலையிலாம்.அதனால் வருமானம் இல்லை சாப்பாடு இல்லை.சாப்பாடு சரியாக இல்லாததால் பிள்ளைக்கு பால் கொடுக்க முடியவில்லை.அதே நேரம் இந்த பிள்ளை பிறந்த நேரம்தான்  கணவனிற்கு விபத்து நடந்தது என்று நினைத்து இந்த ராசியில்லாத குழந்தையை கோயிலடியில் போட்டு போகலாமென முடிவெடுத்து அவள் கோயில் படிக்கட்டில் குழந்தையை போட்டு விட்டு போகும்போது சிலர் கண்டதால் கூட்டம் கூடிவிட்டது என்று சுருக்கமாக சொல்லி முடித்தான்.
    கூட்டத்தை விலக்கி அவளருகே போய் கையிலிருந்த குழந்தையை பார்த்தேன் அது தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்றே தெரியாமல் தூங்கிக் கொண்டிருந்தது.சிலர் போலிசை கூப்பிடு என்று கத்திக் கொண்டேயிருந்தார்கள்.

    போலிசை கூப்பிடுவதாலேயோ அந்தப் பெண்ணை திட்டி கலைப்பதாலேயோ எதுவும் நடந்து விடப் போவதில்லை அவள் அந்தக் குழந்தையை  வேறு இன்னொரு இடத்தில் வீசி விட்டு போகத்தான் போகிறாள்.அவளை  உற்றுப் பார்த்தேன் மெலிந்த தேகம் அழுக்கான உடைகள் அழுது கொண்டே சேலையில் சுற்றிய குழந்தையை  பிடித்தபடி போலிசை கூப்பிட வேண்டாம் என கைகளை கூப்பிய படி அழுது கொண்டே நின்றவளிடம் பிள்ளையை வளக்கத் தெரியா நீயெல்லாம் எதுக்கடி பெத்துக்கிறீங்கள் என்று வீர வசனம் எல்லாம் பேச மனம் வரவில்லை.டோனியலிடம் அவளை தனியாக  அழைத்து வா என்றதும் அவன் புரிந்தவனாக அங்கு நின்றவர்களை சத்தம் போட்டு விரட்டிவிட்டு அவளை தனது கடைக்கு அழைத்து வந்தான்.மற்றையவர்கள் தூரத்தே நின்று வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள்.

     அவளிற்கு  சாப்பாடும் ரீயும் வாங்கி கொடுத்து விட்டு அடுத்தது என்ன செய்யலாமென யோசித்தபடி டோனியரை பார்த்தேன்.அவனோ மச்சான் எனக்கு இப்பதான் ஒரு மகன்பிறந்திருக்கிறான் என்று தலையை சொறிந்தான்.உடனே மனைவிக்கு போனடித்து அங்கு வரச் சொன்னேன். சில நிமிடங்களிலேயே மனைவியும் மச்சினனும் வந்து சேர்ந்தார்கள்.அவர்களிற்கு விபரத்தை சொன்னேன்.குழந்தையை பார்த்த மனைவி நாங்களே எடுத்துக்கொண்டு போகலாம் என்றாள்.அது முடியாது நிறைய சட்டச் சிக்கல் சம்பிரதாயங்கள் உள்ளது அது மாதக் கணக்கோ வருசமோ ஆகும் இப்போ உடனடி தீர்வு தேவை என்றதும் மச்சினனோ எனக்கு  ஏற்கனவே மூன்று ஆண் குழந்தைகள் எனவே தனக்கு ஒரு பெண் குழந்தை வேண்டும் என்கிற விருப்பம் தான் எடுத்து வளர்ப்பதாக சொன்னான். அதற்கிடையில் விபரம் அறிந்து தேவாலய பாதிரியாரும் அங்கு வந்திருந்தவர் குழந்தையை திருச்சபை பொறுப்பொடுத்து வளக்கதயார் என்று சொல்லியிருந்தார்.நித்திரையால் எழுந்த குழந்தை சாப்பிட்டு முடித்திருந்த தாயிடம் பால் குடித்துவிட்டு எங்களைப் பார்த்து அழகாய் சிரித்தது.
    அதன் சிரிப்பை பார்ததுமே மச்சினன் தனக்கு அந்தக் குழந்தை வேண்டும் என அடம் பிடிக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.

    அவனது மனைவிக்கு போனடித்து விபரம் சொல்லி அனுமதி கேட்கசொன்னேன். வேண்டாம் ஏற்கனவே தான் ஒரு பெண் குழந்தையை தத்து எடுப்பது பற்றி மனைவியுடன் பேசியுள்ளேன் எனவே அவனிற்கு விபரம் சொல்லாமல் ஒரு இன்ப அதிர்ச்சி கொடுக்கலாம்என்று விட்டான். அடுத்ததாக சட்டப்படியான நடவடிக்கைகளை எடுக்கவேண்டும் எனவே டோனியலிற்கு தெரிந்த ஒரு வக்கீலையும் அழைத்துக்கொண்டு அருகில் இருந்த காவல் நிலையத்திற்கு போனோம்.அங்கு அதிகாரி இருக்கவில்லை அவர் ரவுண்ஸ்(நகரவலம்)போயிருப்பதாக சொல்லி அவரிற்கு வோக்கியில் தகவல் கொடுத்தார்கள்.அரை மணித்தியாலம் கழித்து அங்கு வந்த அதிகாரி அதிகார தோரணையோடு கிந்தியில்  யாரப்பா நீங்களெல்லாம்  பிள்ளை வியாபாரம் பண்ணுறவங்களா.உங்களுக்கு என் னவேணும்.எல்லாரையும் உள்ளை தள்ளிடுவன் என்று சத்தமாக எங்களைப் பார்த்து சொல்ல. நான் எனது கடவுச் சீட்டையும் பத்திரிகையாளன் என்கிற அடையாள அட்டையையும் காட்டியபடி  ஆங்கிலத்தில் விபரத்தை சொன்னதும்.அமையான அதிகாரி இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து கிரிமினல்களும் இங்கு மும்பையில்தான் இருக்கிறார்கள் அதுதான் அப்படி கதைத்து விட்டேன் என்றதும் டோனியல் மெதுவாய்  கொடுப்பிற்குள் சிரித்தான்..

    அந்தப் பெண்ணை தனியாக அழைத்து விசாரித்து விட்டு அடுத்தநாள் காலை அனைவரையும் வரும்படி சொன்ன அதிகாரிஇ இரண்டு காவலர்களை  அந்தப் பெண் வசிக்கும் இடத்திற்கு போய் பெண்ணின் தகவல்கள் சரியானதா என விசாரித்துவரச்சொல்லி அனுப்பிவிட்டார். மறுநாள் காலை அனைவரும் காவல் நிலையம் போய்சேர்ந்தோம் வக்கீலும் போலிசாரும் தயாரித்த தத்து கொடுக்கும் கடிதங்களில் அந்தப் பெண்ணும் மச்சினனும் சாட்சியாக நாங்களும் கையெழுத்து போட்டு குழந்தையை பெற்றுக் கொண்டதும் காவல்துறை அதிகாரி எங்களிற்கு வாழ்த்து சொன்னதோடு அந்தப் பெண்ணை  வைத்திய சாலைக்குப்போய் கருத்தடை செய்யச் சொல்லி கோபமாய் திட்டி அனுப்பினார்.வெளியே வந்ததும் நான் அந்தப் பெண்ணை அழைத்து கொஞ்சம் பணத்தை அவளிடம்கொடுத்து மற்றைய பிள்ளைகளை  நன்றாக கவனிக்க சொன்னதும் கைகூப்பி கும்பிட்டபடி பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு பிள்ளையை பார்க்காமலேயெ நடந்து போய்விட்டாள்

    குழந்தையை மச்சினன் வீட்டிற்கு கொண்டுபோனதுமே அனைவரிற்கும் மகிழ்ச்சி. குழந்தைக்கு ஏற்கனவே முஸ்லிம் பெயர் இருந்ததால்  அதற்கு வேறொரு பெயர் வைக்கவேண்டும் என முடிவு செய்யப் பட்டது ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு பெயரை முன் மொழிந்தார்கள்.எனக்கு குழந்தையை பார்த்ததுமே தேவதை என்று பெயர் வைக்கவேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தேன்.எனவே மற்றையவர்கள் சொன்னஅனைத்து பெயர்களையும் துண்டுக்கடதாசியில் எழுதி சுருட்டி குலுக்கிப்போடுவது என முடிவானது. நான் கடதாசிகளில் பெயர்களை எழுதி சுருட்டி குலுக்கிப் போட்டேன்.மனைவியின் தங்கை மகன் ஒரு கடதாசி சுருனை எடுத்துத் தந்தான் அதை விரித்து அனைவரிற்கும் காட்டினேன் ஏஞ்சல் என்றிருந்தது குழந்தைக்கு ஏஞ்சல் என்கிற பெயர் முடிவானது.நான் மற்றைய கடாசிகளை எடுத்து கிழித்து குப்பையில் எறிந்துவிட்டு குழந்தையை தூக்கி ஏஞ்சல் என்று அழைத்தபடி முத்தம் கொடுத்தேன்.நான் அனைத்துக் கடதாசிகளிலும் ஏஞ்சல் என்றே எழுதி சுருட்டிப் போட்டிருந்தேன்.ஏஞ்சல் இப்பொழுது எங்கள் வீட்டுப் பிள்ளை .



  • 02/09/14--15:26: கைரி (chan 6393496)
  • punnaalai 
    கைரி
    ————sat-01

    பிரான்சின் மெல்லிய குளிர்..இன்று லீவு நாள் .  போர்வைக்குள் இருந்து எழுந்து வெளியே வர விருப்பமில்லாமல் படுத்திருந்தவனிற்கு எழும்பி வாங்கோ தேத்தண்ணி போட்டு வைச்சிருக்கு என்கிற  மனைவியின் சத்தத்தையடுத்து  பாதித் தூக்கத்தோடு வந்து  அமர்ந்தவன் தேனீர் கிண்ணத்தில் இருந்து எழுந்த ஆவியில் இருந்த வந்த தேயிலை மணத்தை கண்ணை மூடி  இழுத்து அனுபவித்தபடி குடிப்பதற்காய் வாயருகே கொண்டு போகும் போது  தேனீர் ஆவியில் தனது காவிப் பற்கள் தெரிய சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள் கைரி.அப்படியே அந்த ஆவியை சாம்  உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தான்.
                                                                      00000000000000000000000000
    1985 ம் ஆண்டின் இறுதிப் பகுதி பலாலி இராணுவ முகாமினை  சுற்றி கண்ணி வெடிகளை  வைத்து  பலாலியில் இருக்கும் இராணுவத்தினரை முகாமிற்குள் முடக்குவதற்காக புலிகள் அமைப்பினரின் கண்ணி வெடிப் பிரிவு அடங்கிய  பதினாறு பேர் கொண்ட குழுவொன்று பலாலி வசாவிளான் பகுதிக்கு அனுப்பி வைக்கப் பட்டிருந்தது. அன்றைய காலப் பகுதியில் சாதாரணமாக இராணுவம் ரோந்து சென்று கொண்டிருந்த காலகட்டங்கள். அவர்கள் ரோந்து வரும்போது ஏதாவது ஒரு இயக்கம் கைக்குண்டை எறிந்து விட்டு ஓடிவிடுவார்கள்  குண்டு  வெடித்த சத்தம் கேட்டதும் இராணுவமும் வானத்தை நோக்கியோ அல்லது கண்டபடி சுட்டுவிட்டு முகாமிற்குள் போய் விடுவார்கள்.அப்படி அவர்கள் சுடும்போது யாராவது ஒரு பொது மகன் அதில் சிக்கி இறந்தும் போயிருப்பார். அன்றைய காலத்தில்  வசாவிளான் சந்தியில் புளொட் இயக்கம் ஒரு மண் காவலரண் அமைத்து காவல் கடைமையில் இருந்திருந்தார்கள்.பலாலிக்கு சென்ற புலிகள் அணிக்கு சாம் தான்  பொறுப்பாளன். அங்கு புளொட் இயக்கத்திற்கு பொறுப்பாளராக இருந்த அரியம் என்பவரோடு கதைத்து  பலாலியை சுற்றி உள்ள சிறிய பாதைகள் மற்றும் இராணுவத்தின் பாதுகாப்பு வேலிகளை அண்மித்து கண்ணிகளை புதைக்கத் தொடங்கியிருந்தான்.
                                                                          
    பலாலி முகாமை சுற்றி பெரும்பாலும் தோட்டக்காணிகளே இருந்தன  காலையில் தோட்டங்களிற்கு வேலைக்கு போகிறவர்களில் ஒருத்திதான்  கைரி. கறுத்த கொஞ்சம் குள்ளமான ஆனால் உழைப்பால் உறுதியடைந்த உடல்வாகு.வெற்றிலை போட்டு  காவியேறிய  பற்கள்.வாரியிழுக்கப்படாத பிசிறு பிடித்த தலைமுடியை அள்ளி கொண்டை முடிந்திருப்பாள்.மேற் சட்டை போட்டிருக்கமாட்டாள் பெரும்பாலும் அழுக்கான  ஒரே பச்சை நிறத்திலான சேலை அணிந்து அதை குறுக்கு கட்டாக கட்டியிருப்பாள்.பார்வைக்கு வயது ஒரு 55 ற்கும் 60 என்று மதிக்கத் தக்க ஒருத்தி.ஆனால் வேலைக்கு போகின்ற மற்றைய  தொழிலாளர்களை விட  அவரிடம் ஒரு வித்தியம் என்னவென்றால் எப்பொழுதும் கையில் ஒரு கேத்தலில் சுடச்சுட தேனீர் இருக்கும் அந்த கேத்தலின் வாயில் ஒரு மூக்குப்பேணி கவிழ்த்து கொழுவியிருக்கும்.சுருட்டை புகைத்தபடியே  போய்க்கொண்டிருப்பாள்.
                                                          ………………………………………………
    இப்பேதெல்லாம் புளொட்டின் காவல் நிலைகள் புலிகளின் கைகளிற்கு மாறியிருந்தது.பலாலி முகாமில் இருந்த இராணுவம் ஆசிரியர் பயிற்சி கல்லூரிக்கு முன்னேறி விட்டிருந்தார்கள்.அடுத்ததாக அவர்களது இலக்கு  புன்னாலை கட்டுவன் மத்திய மகாவித்தியாலயம் ஆகும்.அதனை  பிடித்து அங்கு முகாம் அமைப்பதற்காக  இராணுவம் முன்னேறி வருவதும் புலிகள் மறித்து தாக்குவதுமாக  இருந்து கொண்டிருந்த ஒரு நாளின் காலைப் பொழுதில் வழைமைபோல  தோட்டத் தொழிலாளர்கள் வேலைக்கு போய்க்கொண்டிருந்த நேரம் இராணுவம் தாக்குதலை தொடங்கியிருந்தது.புலிகளும் எதிர் தாக்குதலை நடத்தத்தொடங்க வானில் எழுந்த உலங்கு வானூர்தி தாக்குதலை  நடத்தத் தொடங்க பலர் மரங்களிற்கு கீழ் பதுங்கியும் சிலர் நிலத்தில் விழுந்தும் படுத்திருக்க  கைரி மட்டும் கையில் கேத்தலோடு  சேலைத் தலைப்பை எடுத்து தலைக்கு மேலே பிடித்தபடி சாதாரணமாய் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தாள்.அதனை கவனித்த சாம்  ஏய் கிழவி சாகப்போறியா என்றபடி கைரியை இழுந்து மண் காப்பரணிற்குள் தள்ளிவிட்டு வானத்தை நோக்கி சுட்டவன் தயாராய் கட்டி வைக்கப் பட்டிருந்த அவுட் வாணங்களை மட மளமளவென கொழுத்திவிட்டான் அவை வானத்தில் போய் பெரிய சத்தத்தோடு வெடிக்கத் தொடங்க புலிகள் ஏதோ ஆயுதத்தால் தாக்குகிறார்கள் என நம்பிய உலங்கு வானுர்தி பலாலி முகாமிற்குள் போய் இறங்கிக் கொண்டது.
    சிறிது நேரத்தில் சண்டை முடிந்ததும்  கைரி அங்கிருந்து போய் விட்டாள். மறுநாள் வழைமை போல வேலைக்கு போக வந்த கைரி காவலரணில் நின்றவனை பார்த்து   வாயில் இருந்து சுருட்டைஎடுத்தவள் தனது காவிப்பற்கள் தெரிய சிரித்தபடி  தம்பி தேத்தண்ணி வேணுமோ என கேத்திலை நீட்டினாள்.அவன் வேண்டாமென தலையசைக்க.ஏன் தம்பி அவங்களும் நல்லவங்கள் தானே  தோட்டத்திலை வேலை செய்யேக்குள்ளை  விசுக்கோத்து (பிஸ்கற்)எல்லாம் சாப்பிட தாறவங்கள்.எதுக்கு அவங்களோடை அடிபடுறியள் என்றவளை எரிச்சலுடன் பார்த்தவன்  அவளிற்கு  ஈழம். விடுதலை .போராட்டம் என்று வகுப்பெடுக்க விருப்பம் இல்லாமல். விசுக்கோத்து தந்தால் நல்லவங்களா??சரி சரி பேசாமல் போ..என்றதும் சுருட்டை புகைத்தபடி காவலரணைக்கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தாள்.பின்னர் ஒவ்வொருநாளும் வழைமைபோல  வேலைக்கு போகும் போது காவலரணில் நிற்கும் அவனிடம் அவன் தேத்தண்ணி வேணுமா என கேட்பதும் அவன் வேண்டாமென தலையசைப்பதும் வழைமையானதொன்றாகி விட்டிருந்தது.
    கைரியைப் பற்றி ஊருக்குள் விசாரித்தவரை அவர்கள் சொன்னது.அவள் ஆயக்கடைவை பிள்ளையார் கோயிலிற்கு யாரோ எழுதிவைத்துவிட்டுப்போனதொரு பனங்காணியில்  ஒரு கொட்டில் அதற்கு  பின்னால்அவளது கழிவறை(கக்கூஸ்)   கொஞ்சம் தூரமாக ஒரு கிடங்கை வெட்டி அதில் குறுக்கே ஒரு பனங்குற்றியை போட்டு அதனைச்சுற்றி   கிழுவந் தடிகளை நட்டு பனையோலையால்  அடைத்த வேலி . அந்தப் பனங்காணிக்கு பாதுகாப்பு வேலி எதுவும் கிடையாது இதுதான்  அவளது குடியிருப்பு.ஆனால் அவள் ஒரு உதவாதவள்.குடிகாரி.இளமையா இருந்த காலத்திலை ஊருக்குள்ளை கன ஆண்களை கையிற்குள்  வைச்சிருந்தவள்.தோட்ட வேலைக்கு போற இடத்திலை ஆமிக்காரரையும்  விட்டு வைக்கிறேல்லை.இவளது தொல்லை தாங்கமுடியாமல்தான் அவளின்ரை  புருசன் காரனும் தண்ணியடிச்சு செத்துப் போயிட்டான்.ஒரேயொரு மகன்  தேவன் அவனும் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எவ்.இயக்கத்துக்கு போயிட்டான்.இள வயதிலை ஆடின ஆட்டத்துக்கு இப்ப கொஞ்சம் மூளை பிசகாயிட்டுது.எல்லாம்  கடவுளின்ரை தண்டனை.இப்பதான் ஊருக்குள்ளை கன குடும்பம் நிம்மதியாய் இருக்கு.இப்படி ஊருக்குள் கிடைத்த தகவல்களை வைத்து அவனும் கைரியைப் பற்றி அதே விம்பத்தை கட்டி வைத்திருந்தான்.
                                                          ……………………………………………………………..
    அன்று ஈ. பி. ஆர்.எல்.எவ் அமைப்பை தடை செய்து அவர்களது முகாம்கள் அனைத்தையும் தாக்கி தப்பியோடியவர்களை  புலிகள் தேடிக்கைது செய்து கொண்டிருந்த நாள்.  அவனும் தனது குழுவை வீதியெங்கும்  காவலில் நிறுத்திவிட்டு  ஆயற்கடைவை பிள்ளையார் கோயில் மடத்தில் இருந்தபடி  நடைபேசியில்(வோக்கி ரோக்கி)  கட்டளைகளை  கொடுத்தக்கொண்டிருந்த வேளை வழைமைபோல் கையில் கேத்தலுடன் லேசாய் தள்ளாடியபடியே  வந்த கைரி அவனின் பக்கத்தில் போய் குந்தியபடி தம்பி உம்மோடை கொஞ்சம் கதைக்கவேணும்.
    s-01 நடைபேசியின் சத்தத்தை குறைத்தபடி .என்ன தண்ணியடிச்சிருக்கிறியா??
    ஏன் தண்ணியடிச்சாக்களோடை கதைக்க மாட்டியளோ??
    கசிப்பு எங்கை வாங்கினனி??
    சொல்லமாட்டன்  சொன்னால்  அவனை நீங்கள் அடிப்பியள்.
    ம்…சொல்லு என்ன வேணும்.
    நீங்கள் பெரிய சாதிக்காரனோ??
    கொஞ்சம் திடுக்கிட்டவன்..எதுக்கு அப்பிடி கேக்கிறாய்.
    நான் எப்ப தேத்தண்ணி குடிக்கக் கேட்டாலும் வாங்கி குடிக்கிறேல்லை அதுதான் கேட்டனான்.
    அப்பிடியெல்லாம் இல்லை நீ பாவம் கூலி வேலை செய்து உழைக்கிறனி அதே நேரம்….நீ  சுத்தமாயில்லை என்று சொல்ல வாயெடுத்தவன் அதனை  விழுங்கிவிட்டு..அது சரி நீ கதைக்கிறதை பாத்தால் தெளிவா இருக்கு உன்னை கொஞ்சம் மூளை சுகமில்லாதவள் எண்டு ஊருக்குள்ளை சொல்லினம் எதுக்கு இப்பிடி திரியிறாய்.
    கேத்தலை திறந்து அதற்குள் இருந்த சிறிய போத்தலை எடுத்து கசிப்பை ஒரு முடறு குடித்தவள் அதை மூடி மீண்டும் கேத்தலிற்குள் வைத்து விட்டு வாயை துடைத்தவள்.தம்பி எனக்கு இப்ப எத்தினை வயசு சொல்லும் பாப்பம்.
    ஒரு 55 இருக்குமோ??
    விழுந்து விழுந்து சிரித்தாள்.
    உண்மையிலேயே லூசா இருக்குமோ என்று அவன் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும்போதே
    இடுப்பில் செருகி வைத்திருந்த தீப் பெட்டியை எடுத்து அதற்குள் பாதி எரிந்திருந்த  சுருட்டை உருவி பத்தவைத்து ஒரு இழுப்பு இழுத்து புகையை விட்டபடி எனக்கு இப்பதான் 43 ஆகிது இப்பவும் நான் குளிச்சு நல்ல துணி போட்டா வடிவாத்தான் இருப்பன்.ஆனா என்ரை ராசா என்னை விட்டு போகேக்கை மகனுக்கு நாலு வயது.அவர் போன கையோடை இந்த ஊரிலை சந்தி வீட்டு பெரியய்யாதொடக்கம் என்ரை சாதி சனத்திலை உள்ள ஆம்பிளையள் வரைக்கும் இரவிலை  என்ரை கொட்டிலுக்குள்ளை வராத ஆக்கள் கிடையாது .எனக்கெண்டு எந்த உதவியும் இல்லை இவங்களை எதிர்க்கிற திராணியும் இல்லை.இவங்களிட்டை இருந்து தப்பிக்கிறதுக்காகத்தான் நானே இப்பிடி மாறிட்டன்.இப்ப எனக்கு எந்த  ஆம்பிளையாலையும் பிரச்சனையள் இல்லை.
     சரி இப்ப உன்ரை பிரச்சனை என்ன அதை மட்டும் சொல்லு
    காத்தாலை ஏரியா பொறுப்பாளர் ராசனின்ரை காம்புக்கும் போய் சொல்லிட்டுத்தான் போனனான்.என்ரை மகனை மட்டும் ஒண்டும் செய்து போடாதையுங்கோ ராசா.எனக்கு கொள்ளி போட அவன் மட்டும்தான் இருக்கிறான்.எங்கையாவது அம்பிட்டா என்னட்டை கொண்டு வந்து தாங்கோ நான் அவனை எங்கையாவது அனுப்பி விடுறன்.என்று கலங்கிய கண்களோடு கையெடுத்து கும்பிட்டாள்.
    சரி சரி அழாதை  நான் வோக்கியிலை அறிவிக்கிறன்.எங்கையாவது அம்பிட்டா கட்டாயம் வீட்டை அனுப்பி விடுறன்.என்றபடி வோக்கியில் விபரத்தை அறிவித்தக் கொண்டிருக்கும் போதே கைரி எழுந்து தலைக்கு மேல் கை கூப்பி  பிள்ளையார் கோயிலை பார்த்து கும்பிட்டு விட்டு கேத்திலைத் தூக்கிக் கொண்டு அங்கிருந்து போய் விட்டாள்.
                                                                     ……………………………………….
     புலிகளிற்கும்.ஈ.பி. ஆர்.எல்.எவ்விற்கும்  நடந்த மோதல்களை தங்களிற்கு சாதகமாகப் பயன்படுத்தி பலாலி ஆமியும் அச்சுவேலி சந்தியை  பிடிக்கும் முயற்சியில் முன்னேற முயன்று கொண்டிருந்ததில் மூன்று நாட்களாக சண்டை நடந்துகொண்டிருந்தது.இரவில் பலாலி பிரதான தளத்திலிருந்து அதிகமாக செல்லடித்தார்கள்.அப்படி அடித்த செல்லொன்று கைரியின் கக்கூஸ் கிடங்கிற்குள்ளும் விழுந்து வெடித்ததில் கிடங்கு தூர்ந்துபோய் அதைச்சுற்றியிருந்த காவோலை வேலியும் எரிந்து போய் விட்டிருந்தது.கட்டையிலை போவார் .நாசமா போவார். பீ கிடங்குக்கை  குண்டு போட்டவங்கள் உருப்பட மாட்டாங்கள் என்று பலாலி ஆமிக்காரரை திட்டியபடியே வழைமை போல வேலைக்குனு பேவதற்கு கேத்தலோடு வந்த கைரி அவனிற்கு மூக்கு பேணியில் தேனீரை ஊற்றி நீட்டியபடியே  தம்பி மகனின்ரை தகவல் ஏதும் தெரிஞ்சதோ என்றாள். இல்லை எல்லா  முகாமுக்கும் அறிவிச்சிருக்கிறன் தப்பியோடின கனபேர் புளொட்காரரின்ரை உதவியோடை இந்தியாக்கும் போயிருக்கிறாங்கள்.ஏதும் தகவல் கிடைச்சால் சொல்லுறன் என்றபடி வெறும் மூக்குப் பேணியை அவளிடம் நீட்ட இண்டைக்கு இவங்கள் எனக்கு வேலை வைச்சிருக்கிறாங்கள் இன்னொரு பீ கிடங்கு வெட்டவேணும் என்றவளிடம். ஆமிக்காரன் விசுக்கோத்து தாறவன் நல்லவன் எண்டு சொன்னாய் இப்ப திட்டுறாய்.நீங்களும் தான் அடிக்கிறியள் அது எங்கை போய் விழுதெண்டு ஆருக்கு தெரியும் அது மாதிரி அவனும் அடிச்சது என்ரை கிடங்கிலை விழுந்திட்டுது . சுருட்டை இழுத்து புகை விட்டபடி வேலைக்கு நடக்கத் தொடங்கியிருந்தவளிடம் அதென்ன உன்ரை பேர் கைரி வித்தியாசமாயிருக்கே ??.. நின்று திரும்பிப் பார்த்து  என்ரை பெயர் கைராசி  அதை என்ரை ஆச்சி கைரி எண்டு கூப்பிட்டதாலை அதையே எல்லாரும்  கூப்பிடத் தொடங்கிட்டினம். உண்மையிலை என்ரை கை.. ராசிதான் என்ரை கையாலை தேத்தண்ணி வாங்கி குடிச்சனியள்தானே உங்களுக்கு ஒண்டும் நடக்காது நல்லாயிருப்பியள் . போய்க்கொண்டிருந்தாள் .அவள் இழுத்து விட்ட சுருட்டு புகை அவனது நாசியில் ஏறிக்கொண்டிருந்தது.
                                                                            0000000000000000000000

    ஒரேயொரு வருடகாலம்தான் காட்சிகள் வேகமாக மாறி விட்டிருந்தது.ஊரெங்கும் இந்தியனாமி பரந்து நின்றிருந்தார்கள்.கன ரக ஆயுதங்களோடு வாகனங்களில் வீதி வலம் வந்தபுலிகள் சைக்கிள்களில் கைத் துப்பாக்கிகளோடு மட்டும் ஒழுங்கைகளினுடாக ஒழிந்து திரியத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.தினம் சுற்றி வழைப்புக்கள்.தேடங்கல்.ஆங்காங்கே சண்டைகள்.மரண தண்டனைகள்.புளொட்டிடம்  இருந்து புலிகளிடம் மாறிய  காவலரண்கள் எல்லாம் இப்போ இந்தியனாமியினதாய் மாறி விட்டிருந்தது மட்டுமல்லாமல் அதிகரித்தும் இருந்தது.வடக்கு ஏழாலையில் ஏழு கோயிலடியில் இருந்த வாழைத் தோட்டம் ஒன்றில் சாம் தனது  நண்பர்களோடு பதுங்கியிருந்த மதியப் பொழுதொன்றில் சைக்கிளில் வேகமாய் வேர்க்க விறுவிறுக்க  ஓடிவந்த லோலோ சை்சகிளை நிறுத்தி விட்டு தனது  இடுப்பில் இருந்த பிஸ்ரலை உருவி மகசீனை கழற்றியவன் மளமளவென  ரவைகளை எண்ணி விட்டு ஆறு அடிச்சிருக்கிறன் ஆள் தப்பியிருக்காது என்றவனிடம் யாரது என்று தலையை கீழிருந்து மேலாக ஆட்டி சைகையில் கேட்டதும் சந்தி வீட்டு பெரியய்யா ஜே.பியர்தான் கனதரம் றை பண்ணினான் இண்டைக்குத்தான் அம்பிட்டவர்.தோட்டத்துக்குள்ளை நிக்கிறார் எண்டு ஒருதன் வந்து சொன்னவன் அங்கை வைச்சே போட்டாச்சு.உவன் கைரின்ரை  மகனும் இந்தியாவிலையிருந்து வந்து புன்னாலைக் கட்டுவன் சந்தி ஆமியோடைதானாம் நிக்கிறானாம் வீட்டை போய் வாறவனாம் அடுத்தது அவன்தான் என பிஸ்ரலின் குளாயினுள் ஒரு துணியை கம்பியால் தள்ளி துடைத்தபடி  சொல்லி முடித்திருந்தான்.

    அடுத்தநாள் காலை சாம் அச்சுவேலிப்பகுதிக்கு போகவேண்டிய தேவை  இருந்தது அதற்குஒழுங்கையூடாக போய்  ஆயக் கடைவை பகுதியில்   புன்னாலை கட்டுவன் பிரதான வீதியை கடக்கவேண்டும் தனது கைத்துப்பாக்கியை சரி பார்த்து இடுப்பில் செருகிக் காண்டு ஏழாலையிலிருந்து குப்பிளான் ஊடாக புன்னாலைக் கட்டுவனை நோக்கி சைக்கிளை மிதித்தான். பிரதான வீதியை  அண்மிக்கும்போதே எதிரே ஒழுங்கையில்  இந்தியனாமி தென்பட சைக்கிளை போட்டுவிட்டு அங்கிருந்த வீட்டு வேலியை தாண்டி ஓடத் தொங்கியிருந்தான் ஆமியின் சூட்டுச் சத்தங்கள் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தது.கோயிலுக்கு பின்னால்  இருந்த பனங்கூடல் ஊடாக ஓடியவன் கைரியின் குடிசையை கடந்து ஓடும்போது கைரி குடிசை வாசலில் இருந்த அடுப்பில் கேத்திலை வைத்து ஊதிக் கொண்டிருந்தாள்.நாய்களின் குரைச்சல் சத்தம் அதிகமாகிக் கொண்டும் இருந்தது இந்திய னாமி சுற்றி வழைத்து விட்டதை அவனால் உணர முடிந்திருந்தது. அவனையே பர்த்துக்கொண்டிருந்த  கைரியின் குடிசைப் பக்கமாக திரும்பவும் ஓடி வந்தவனிடம்  என்ன தம்பி பிரச்சனையோ ?ஆமிக்காரன் வாறான் போலை கிடக்கு வீட்டுக்கை போய் ஒழியப்பு என்றாள்.இல்லை இதுக்கை ஒழிக்கேலாது கிட்ட வந்திட்டாங்கள் இதை திறந்து பாத்தலே பிடி படவேணும் என்று சுத்திவர பாத்தவனிடம்  ஏதோ யோசித்தவள்  சுருட்டையும் நெருப்பெட்டியையும்  கையில் எடுத்தபடி  சரி கெதியா வா..அப்பு என்று அவனின் கையைப் பிடித்து  குடிசையின் பின்னால் பனையோலை வேலியல் அடைக்கப் பட்டிருந்த  இருந்த கக்கூஸ் கிடங்கிற்கு இழுத்துப் போனவள் அவனை ஒரு மூலையில் இருந்தி அவசரமாக ஓடிப்போய் சில காவேலைகளை எடுத்து வந்து அவனை மூடி விட்டு காத்திருந்தாள்.நாய்களின் குரைப்புச் சத்தசம் அண்மையாக கேட்கத் தொடங்கியதோடு கைரியின் நாயும் குரைத்தது. கக்கூசின் வாசலை ஓலைத் தட்டியால் சாத்திவிட்டு குழியின் நடுவே குறுக்காக போடப் பட்டிருந்த பனை மரக் குற்றியில் தனது சேலையை  முழங்காலிற்கு மேலே உயர்த்தி விட்டு குந்தி அமர்ந்தவள் சுருட்டை வாயில் வைத்து தீப்பெட்டியில் குச்சியை உரசி  பக்.பக் கென்ற சுருட்டை பற்ற வைத்த சத்தத்தோடு  சாமின் இதயத் துடிப்பும் வேகமாகி அவனது காதுகளிற்குள் இறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
     ஏ உதர் யாக்கர் தேக்கோ…(ஓய் அங்கை போய் பார்) என்கிற சத்தம் கேட்டது ஒருவன் நடந்து வரும் சத்தம் அருகாக வந்து கொண்டிருந்தது சாம் தனது  கை துப்பாக்கியை இறுக்கமாகப்பிடித்திருந்தான். வந்தவன் தட்டிக்கு மேலால் எட்டிப்பார்க்கவும் கைரி சத்தமாக ஓய் பேழுறதை எட்டிப் பாக்கிறான் என்றபடி எழும்ப  வந்த ஆமிக்காரன்  ஓகே..ஓகே..என்றபடி அங்கிருந்து போய்விட்டான்.சில நிமிடங்களில் இந்தியனாமி அங்கிருந்து போய் விட்டதை உறுதி செய்தகைரி  தம்பி வா ராசா என்று சத்தம் கொடுத்ததும் கையில் இருக்கப் பிடித்திருந்த துப்பாக்கியை மீண்டும் இடுப்பில் செருகிவிட்டு காவேலைகளை விலத்திவிட்டு வெளியே வந்தவன் கைரிக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு புறப்படபோனவனிடம். இன்னும் கொஞ்சம் பொறு அவங்கள் தூரமா போகட்டும் வா தேத்தண்ணி குடிச்சிட்டுப் போ..என்று அழைத்துப்போய் அவனிற்கு தேனீரை ஊத்திக் கொடுத் தவள். ஏன் ராசா சந்தி வீட்டு பெரியய்யாவை சுட்டவங்கள் லோ.லோ தான் சுட்டதெண்டு கதைக்கிறாங்கள் பாவமல்லோ??
    உனக்கும் அவரை பிடிக்காதுதானே அவரும் உன்ரை கொட்டிலுக்கை புகுந்தவர் எண்டு அண்டைக்கு சொல்லி கவலைப் பட்டனி.பிறகென்ன இப்ப பாவம் எண்டுறாய்.
    ஆனாலும் ஒரு உயிரல்லோ?? அதை விட இது தண்டனை அவருக்கில்லையே  அவர் போய் சேந்திட்டார்  அவரின்ரை குடும்பமல்லோ அனுபவிக்கப்போகுது.
    பாதி தேனீரை குடித்தவன் ..சரி நான் போயிட்டு வாறன்.
    தம்பி இன்னொரு விசயம்.
    என்ன??
    மகன் இந்தியாவிலையிருந்து வந்து நிக்கிறான் என்னை பாக்கத்தான் வந்தவன்.இன்னும் கொஞ்ச நாளிலை திரும்ப இந்தியா போயிடுவான்.அவனை ஒண்டும் செய்துபோடாதையுங்கோ.என்றபடி  அவனைப்பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டவளின் கண்கள் கலங்கியிருந்தது.
    சரி. கெதியா போகச் சொல்லு என்று விட்டு  சாம் அங்கிருந்து போய் விட்டான்.
                                     ………………………………………………………………………………….
    sat-03
    அடுத்தநாள் மதியமளவில் குப்பிளான் சந்தி ராணியக்காவின்  கடையடியில் சாம் ஒரு வாழைப் பழத்தை வாங்கி வாயினுள் தள்ளிக் கொண்டிருக்கும் போது  இயக்கத்திற்கு ஊரில் தகவல் சொல்லும்  பபியன்  வந்து அண்ணை  ..இப்பதான் கைரின்ரை மகன்  வீட்டை வந்திட்டு போனவன்.வாற வழியிலை லோலோ விட்டை விசயத்தை சொன்னான். லோ லோ கைரி வீட்டுப் பக்கமா போறான்.
    கைரின்ரை மகன் திரும்ப போயிட்டானா??
    ஓமண்ணை போயிட்டான்.போகேக்குள்ளைதான் நான் கண்டனான் என்றான் பபியன்.
    பிறகெதுக்கு லோலோ  கைரி வீட்டை போனவன் ஏதோ விபரீதமாக நடக்கப்போவதை உணர்ந்தவனாய்  சைக்கிளை கைரி வீட்டை நோக்கி வேகமாய் மிதித்தான்.சாம் கைரி வீட்டை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கும்போதே சில சூட்டுச் சத்தங்கள் அவனது காதில் விழுந்தது சாம் மேலும் வேகமாக சைக்கிளை மிதித்தான்.அடுத்த சில நிமிடங்களில் எதிரே சைக்கிளில் வந்துகொண்டிருந்த லோலோ  அண்ணை கைரியை போட்டிட்டன் ஆமி வரப்போறான் கெதியா இங்கையிருந்து ஓடுங்கோ என்றபடி அவனை கடந்து போய் விட்டிருந்தான். திரும்ப போகலாமா? விடலாமா என யோசித்த சாம் முடிந்தவரை மூச்சிரைக்க சைக்கிளை மிதித்தான் .
    கைரியின் வீட்டு முற்றத்தில் கைரி நெற்றியிலும் மார்பிலும் இரத்தம் வழிய பின் பக்கமாக சரிந்து விழுந்து போயிருந்தாள். அவள் சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்திருக்கவேண்டும்.கவிழ்ந்து கிடந்த அலுமினிய சாப்பாட்டுக் கோப்பையில்  சோறும் கோழிக்கறியும் சிதறிக் கிடந்தது.அவளின் நாய் அங்குமிங்கும் ஓடியபடி சாமை பார்த்து குரைத்ததோடு ஊழையிடவும் செய்தது. மேலே பனை மரத்திலிருந்த ஒரு காகம் தமக்கான  உணவு கிடைத்து விட்டதென்று கரைந்ததைத் தொடர்ந்து அங்கு வந்த பல காகங்கள் கீழிறங்கி சிந்திக் கிடந்த சோற்றை கொத்தத் தொடங்கியிருந்தது .  ஒரு காகம் ஆவென்று வாய் திறந்து கிடந்திருந்த கைரியின் வாயிலிருந்த சோற்றை  கொத்திக்கொண்டிருந்தபோது  இன்னொரு காக்கை அவளது கண்களை கொத்தத் தொடங்கியிருந்தது..அங்கிருந்து புறப்பட்டவனிடம். ஏன்  தேத்தண்ணி குடிக்கேல்லையோ  என்கிற கைரியின் குரலை கேட்டு திடுக்கிட்டு திரும்பி நிமிர்ந்து பாத்தவனிடம் .தேத்தண்ணி  ஆறிட்டுது  சூடாக்கி தாறன் என்றபடி சாமின் மனைவி தேனீரை தூக்கிக் கொண்டு போயிருந்தாள்.


    முகவரி தொலைத்த முகங்கள்.
    மலைகள் இதளிற்காக..
    சாத்திரி..பிரான்ஸ்
     ஸ்பெயின் நாட்டின் கலிலா என்கிற  கடற்கரை நகரத்தின் அடுக்குமாடி குடியிருப்புக்களில் ஒன்றில்தான் வரதனின் வீடும் இருந்தது.அவரிற்கு இரண்டு பிள்ளைகள் மூத்தவன்  வரதனைப் போலவே கப்பல் மாலுமி ஆனால் ஒரு உல்லாசப் படகின் மாலுமியாக இருக்கின்றான். மகள்  பாசிலோனா நகரில் தங்கியிருந்து உயர் கல்வி பயில்கிறாள்.மனைவி இரண்டு வருடங்களிற்கு முன்னர் தான் நோய்வாய்ப் பட்டு  இறந்து போயிருந்தாள். இப்போ  இந்த வீட்டில்  வரதனும் அவரது வளர்ப்பு நாயான புலி மட்டுமே. மகள் ஆசைப் பட்டு கேட்டதற்காக அந்த நாய்க்குட்டியை  வரதன் வாங்கிக்  கொடுத்திருந்தார். அதற்கு என்ன பெயர் வைக்கலாமென அனைவரும் ஆலோசித்தபொழுது  மகள்  ரைகர் என்று வைப்போம் என்றாள். அதென்ன ரைகர்  பேசாமல் தமிழில் புலி என்றே  வைப்போம் என்றார் வரதன்.நாயைப்போய் புலி எண்டு கூப்பிட ஒரு மாதிரி இருக்கு என்றாள் அவரது மனைவி.அப்போ ரைகர் என்று கூப்புடேக்கை மட்டும் ஒரு மாதிரி இருக்காதா என்று விட்டு புலி என்றே பெயரை வைத்து விட்டிருந்தார். அன்று காலைநித்திரையில் இருந்தவரை  அவரது மகளின் தொலைபேசி அழைப்பு எழுப்பிவைக்க பிறந்தநாள் வாழ்த்துக்கள்  என்றுவிட்டு வைத்துவிட்டாள் அப்போதுதான் அவருக்கு தனது பிறந்தநாளே நினைவிற்கு வந்தது ஆனால் அதைப்பற்றி அவரிற்கு மகிழ்ச்சியோ கவலையோ எதுவும் இல்லை  நேற்றிலிருந்து லேசாய் விட்டு விட்டு நெஞ்சு வலிக்கிறது இண்டைக்கு  வைத்தியரிட்டை போகவேணும் என் நினைத்தபடி கண்ணாடியை எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டதுமே அவர் எழுந்து விட்ட சத்தத்தைக் கேட்ட புலி வாலை ஆட்டிக்கொண்டு  அவரிடம் ஓடிவந்து குழைந்து கொள்ள  அதனது பாத்திரத்தில் உணவை நிரப்பி விட்டு தேனீரை தயார் செய்து கொண்டு வரவேற்பறைக்கு வந்த வரதன் தனது வழைமையான  வேலைகளில் முதலாவதை தொடங்கியவர் தனது மனைவியின் படத்தை சிறிது நேரம் உற்றுப்பார்த்து ஒரு பெரு மூச்சு விட்டு விட்டு அடுத்த படத்திற்கு மாறினார்.அவரிடமிருக்கும் அரிய படங்களில் அதுவுமொன்று அதனை பெரிதாக்கி வரவேற்பறையில் மாட்டியிருந்தார் ஒரு தீவின் கடற்கரையோரத்தில் பெரிய பாறை ஒன்றில் இரண்டு கைகளையும் கட்டியபடி மாலுமி உடையில் கம்பீரமாக நடுவே வரதன் நின்றிருக்க அருகில் பலர் நின்றிருந்தார்கள்.குட்டி மட்டும் பெரியதொரு மீனை இரண்டு கைகளிலும் ஏந்தியபடி   தேவாலயத்தில் மன்றாடுபவனைப்போல வரதனிற்கு முன்னால் முட்டுக்காலில் நின்றிருந்தான்.அந்தப் படத்தில் இருப்பவர்களில் குட்டி மட்டுமல்ல றோகன்.பத்தன் .ராஜன். ஆகியோரும் இப்போ உயிருடன் இல்லை.ஆனால் வரதன் மீன் குழம்பு சாப்பிடும் போதெல்லாம் குட்டி கட்டாயம் நினைவிற்கு வருவான் காரணம் அவனது கைப் பக்குவம் அப்படி.. குழம்பே தனி ருசியாக இருக்கும்.அந்தப் படத்தை பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே நெஞ்சு இன்னமும் கொஞ்சம் அதிகமாக வலிப்பது போலிருக்க  சோபவில் அமர்ந்தவர்  அப்படியே அன்றைய நாளின் நினைவுகளிற்கு பயணிக்க ஆரம்பித்திருந்தார்.
                            ...........................................                       .......................................................................
    1995 ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம்23ம் திகதி  மலை நேரம்  வங்கக் கடலின்  தெற்குப்பக்கமாக  இந்து சமுத்திரத்தில் சர்வதேசக் கடல்  எல்லையில்  அலைகளின்  தாலாட்டல்களோடு நங்கூரமிட்டிருந்தது  றெஜினா என்கிற  கப்பல். அன்று காற்று கொஞ்சம் அதிகமாகவே வீசிக்கொண்டிருந்தது  லோசான குளிரும் அடித்துக் கொண்டிருந்ததால் வேலைகளை வேகமாக முடித்தவர்கள்  தங்கள் கைகளில் இருந்த  கறுப்பு பெயின்ரை  முடிந்தவரை ரின்னரில் தேய்த்து கழுவி விட்டு  விட்டு கப்பலின்  முதலாவது தளத்தில் அமைந்திருந்த சமையலறையில்  ஆறுபேரும் குழுமியிருந்தார்கள். அனைவரது உடைகளிலும் கைளிலும் இன்னமும் கொஞ்சம் பெயின்ற் ஒட்டியிருக்கத்தான் செய்தது. குட்டியும் ராஜனும்..சித்தாவும் அன்றைய இரவுச் சமையலிற்கான ஆயத்தங்களை செய்யத் தொடங்க றோகனும் அன்ரனும் அன்றைய இரவு  இசை நிகழ்ச்சிக்காக  அவர்கள் பல நாடுகளிலும் வாங்கியிருந்த வாத்தியக் கருவிகளான  மத்தளம் கித்தார்.உடுக்கு என்பனவற்றை  கீழ் தளத்திலிருந்து சமையலறைக்கு கொண்டு வந்து தரையில் வட்ட வடிவமாக அடுக்கி வைத்தார்கள். அவர்களிடம்  ட்ரம்   வாத்தியக் கருவி இல்லாததால் வழைமை போல நான்கு அலுமினிய  சாப்பாட்டுக்கோப்பைகளை  எடுத்து கவிழ்த்து வைத்தான் அன்ரன்.இரண்டு விஸ்கிப் போத்தல்களை  மார்போடு கட்டியணைத்தபடி வந்த பத்தன்  .அப்பாடா ஒருமாதிரி பெயின்ற் அடிச்சு முடிச்சாச்சு  ஒரு நாளைக்கு நல்லா காய விடவேணும் நாளைக்கு கனக்க வேலையிருக்காது  அதாலை என்ஜோய் பண்ணுவம் என்றபடி அதனை கீழே வைத்து விட்டு  தனது பாக்கெற்றிலிருந்து  சிகரற் பக்கற் இரண்டையும் எடுத்து கீழே போட்டு விட்டு அமர்ந்தான். அன்றிரவிற்கான சமையலை தயார் செய்து விட்டு ராஜனும். குட்டியும் .சித்தாவும் வந்து  அமர றோகன் கித்தாரில் சுருதி சேர்க்கத் தொடங்கியிருந்தான்  அன்றிரவு  அன்ரன் தான் ட்ரம்மர். எந்த வாத்தியத்தை யார் வாசிப்பபது  என்கிற  ஒழுங்கு முறையெல்லாம் அங்கு கிடையாது  யார் எதை வேண்டு மானாலும் வாசிக்கலாம் ஏனெனில் யாருமே முறையாக  வாத்தியங்களை வாசிக்கத் தெரிந்தவர்கள் கிடையாது. சித்தா  கொஞ்சம்  நன்றாக  மத்தளம் அடிப்பான். றோகனும்  பத்தனும்  இயற்கையாகவே நன்றாகப் பாடுவார்கள்..பத்தன் அங்கிருந்த பிளாஸ்ரிக் கோப்பைகளிற்குள்  விஸ்கியை ஊற்றத் தொடங்க  அவர்களது  பாட்டுக் கச்சேரி ஆரம்பமானது
                                           .....................................                                 .......................................................
     இவர்களோடு சேராமல் வழைமைபோல கப்பலின் மேல் தளத்தில்  இருந்த  தனது மாலுமிக்கான அறைக்கு சென்ற வரதன்  சிகரற் ஒன்றை எடுத்து பற்றவைத்து இழுத்து விட்டபடியே.தொலைத் தொடர்பு கருவின் சத்தத்தை குறைத்து வைத்து விட்டு  கடலை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் REGENA என்கிற  பெயரோடு  இதுவரை கடலில் பயணம் செய்துகொண்டிருந்த இந்தக் கப்பல்  இன்று  அதன் பெயர் அழிக்கப்பட்டு  பெயரற்ற  கப்பலாக வங்கக் கடலின் மேற்காக  சர்வதேசக் கடல் எல்லைக்குள்  ஏழு பேருடனனும்  உள்ளே  நவீன ஆயுதங்கள்  ஏராளமான எறிகணைகள் மற்றும் துப்பாக்கி ரவைகள் வெடிபொருட்கள் .  இராணுவத் தொழில் நுட்ப உபகரணங்களோடும் . அடங்கியகொள்கலன்களை  தாங்கியபடி  நங்கூரமிட்டிருந்தது.  . கப்பலின்  தலைமை மாலுமி வரதன் . அந்தக் கப்பலில் மற்றையவர்களை விட வயதில் அதிகமானவர் இவர்வர்தான் அதனாலேயோ என்னமோ மற்றவர்களுடன் அதிகம் பேசவும் மாட்டார். பெரும்பாலும் தானுண்டு தன் வேலையுண்டு என்று தனியாகவே  இருப்பார் நிறைய சிகரற் புகைப்பார் அவர்  மது அருந்தியதை இதுவரை யாரும் கண்டதில்லை அதே நேரம் கண்டிப்பானவரும்கூட.அடுத்ததாக  உதவி மாலுமி பத்தன்.றோகனும்  சித்தாவும் கப்பலின் பொறியியலாளர்கள் கப்பலின்  இயந்திரம் தொடக்கம்  தொலைத் தொடர்புக் கருவி  சமையல் அடுப்பு திருத்துவது  தொடக்கம்  சுட்டுப் போன  பல்ப்பு மாற்றுவது வரை அந்தக் கப்பலின் அனைத்து திருத்த வேலைகளும்  அவர்களுடையதுதான்.மற்றும் இவர்களிற்கு  உதவியாகவும் சமையல் போன்ற பணிகளை செய்பவர்களாக  ராஜன். அன்ரன்.குட்டி ஆகியோர் இருந்தார்கள்.ஆனாலும் அனேகமாக அவைருமே  அனைத்து வேலைகளையும் செய்யக் கற்றுக் கொண்டிருந்தனர். வரதனும் சித்தாவும் கப்பலை எப்படி திசை பார்த்து செலுத்துவது என்று மற்றவர்களிற்கு சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். றோகன் திருத்த வேலைகளை சொல்லிக் கொடுப்பான். நெருக்கடியான  காலங்களில் கையிலிருக்கும் அல்லது  கிடைக்கும் பொருட்களை வைத்து எப்படி ருசியாக சமைக்கலாம் என்று குட்டிசொல்லிக் கொடுப்பான். கப்பல் ஓட்டுவதை விட குட்டியின் சமையலை கற்றுக் கொள்வதுதான் கடினமாகவும் அதே நேரம் அனைவரிற்கும் ஆர்வமான ஒன்றாகவும் இருந்தது.
                                                 
     கப்பலின் இரு பக்கமும் நைலான் கயிறுகளும்.கயிற்று ஏணிகனும் தொங்க விடப் பட்டு   பலகைகளை இணைத்து  கட்டி  அதில் தொங்கிக் காண்டு நின்றபடியே மூன்று நாளாக  அனைவரும் சேர்ந்து   அதில் எழுதப் பட்டிருந்த  றெஜுனா என்கிற பெயரில் R  எழுத்தை  மட்டும் விட்டுவிட்டு மற்றையவற்றை  காஸ் லாம்பு மூலம்  சூடாக்கி அழித்து  அவற்றின் மீது கறுப்பு பெயின்ரை அடித்து முடித்திருந்தார்கள்..நாளை ஒருநாள்  பெயின்ற் நன்றாக காய்ந்ததும் ஸ்ரிக்கர்கள் போல வெள்ளைக் கலரில் தயாரிக்கப் பட்டிருக்கும் புதிய பெயரை அதில் ஒட்டிவிட்டு  லோக அதன் மேல் வெள்ளைப் பெயின்ரை அடித்து முடித்து விட்டு கப்பல் முல்லைத் தீவை நோக்கி தொடர்ந்து பயணிக்கவேண்டும்.எல்லாமே நன்றாக நடந்து முடிந்து விட வேண்டும் என்கிற தவிப்பு வரதனிற்கு இரண்டாவது சிகரற்றையும் பற்றவைத்து இழுக்கத் தொடங்கியிருந்தார்.
                        ...................................................                                      ........................................................
    ஒவ்வொருத்தரும் ஒவ்வொரு பாடலை  வரிசையாய் பாடி முடித்து  றோகன் தனது அபிமான பாடலான  சுறாங்கனியை படித்து முடித்திருந்தான்..இப்போ குட்டியின் முறை .குட்டி  தனது கரகரத்த குரலில் தோல்வி நிலையென நினைத்தால்  மனிதன் வாழ்வை நினைக்கலாமா..டெய்ங் டொய்ங்....என்று பாடத் தொடங்க   யாரும் இசையமைக்ககாமல்  குட்டியை பாத்து கையெடுத்து கும்பிட்ட படி இருந்தார்கள்..தயவு செய்து  நீ பாட்டு படிக்கக் கூடாது எண்டு எத்தனை  தரம் சொல்லியிருக்கிறம்.அதுவும் இந்தப் பாட்டுக்கு எப்பிடியடா   மேளம் அடிக்கிறது ராசா.. பாடாதை ராசா என்றான் றோகன். சரி பாட்டுத்தானே படிக்கக் கூடாது  பொறுங்கோ வாறன் என்றபடி மடமடவென படிகளில்  கீழ்த் தளத்திற்கு இறங்கி அவனது அறைக்கு போய் மடித்த ஒரு கடதாசியை கொண்டு வந்தவன்  இது என்ரை  ராசாத்திக்காக  எழுதின கவிதை ஒண்டு வாசிக்கிறன் எல்லாரும் கேட்டிட்டு  எப்பிடியிருக்கு  எண்டு சொல்லுங்கோ என்றவன்  தொண்டையை  செருமி  சரி செய்தபடியே   நான்காய் மடித்திருந்த  கடதாசியை  பிரித்து  படிக்கத் தொடங்கி னான்.
    அவ்வப்போது
    வட்டமிடும்
    மீன் கொத்திகளிடமும்
    அலையிடையை
    துள்ளிப்போகும்
    மீன்களிடமும்
    தூரத்தே
    மிதிதந்து போகும்
    கடல் செடிகளிடமும்
    சிறு புள்ளியாய்
    ஆகாயத்தில்
    அவ்வப்போது  பறந்து போகும்
    விமானத்திடமும்
    உன் மூக்குத்தியைப்  போலவே
    இரவில்
    மின்னும் நட்சத்திரங்களிடமும்
    ஆழ்கடலில்
    அவ்வப்போது
    நான் செய்து  போடும்
    கடதாசிக்
    கப்பல்களிடமும்
    உனக்காக  ஒரு சேதி
    சொல்லியனுப்பியிருக்  கின்றேன்
    அவை  உனக்கு கிடைக்காது  என்று
    தெரிந்திருந்தும் கூட
    ஏன் தெரியுமா??
    என்னைப் போலவே
    அவைகளிடம் நீயும்
    எனக்காக
    சேதிகள் சொல்லியனுப் பியிருப்பாய்
    என்று எனக்குத் தெரியும்.
    என் ..ராசாத்தி..
    படித்து முடித்து  நிமிர்ந்த  குட்டியின் கண்கள் நிரம்பியிருந்தது.மற்றைய அனைவரிடமும் ஒரே மெளனம் ஒருவரை யொருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.அந்த சில செக்கன் மெளனத்தை உடைப்பதற்காக சாப்பாட்டுக் கோப்பைகளில் ட்ரம் வாசித்துக் கொண்டிருந்த அன்ரன்  ஒரு  ட்ரம் வாத்திய கலைஞனைப் போல மடமடவென அவற்றில் தட்டிவிட்டு .குட்டியின்  ராசாத்திக்கான கவிதையை தொடர்ந்து  இப்பொழுது  றோகன் அவர்கள்  எங்கள்  சமையல் சக்கரவர்த்தி குட்டிக்காக ராசாத்தி உன்னை காணாத நெஞ்சு என்கிற பாடலைப் பாடுவார் என்று அறிவித்ததும் றோகன் கிட்டாரை தட்டியபடி பாடத் தொடங்கியிருந்தான்.பாடலின் முடிவில் அங்கு வந்த வரதன் பாடல் முடியும் வரை காத்திருந்து விட்டு ..பெடியள் எல்லாரும் சாப்பிட்டு படுங்கோ நாளைக்கு கப்பலை கொஞ்சம் துப்பரவு செய்யவேணும் என்றபடி  ஒரு கோப்பையை எடுத்து தனக்கான சாப்பாட்டை போட்டவர் பத்தனைப் பார்த்து  நீ இரவுக்கான சென்றியை பிரிச்சக் குடு என்றபடி சாப்பாட்டோடு தனது மாலுமி அறைக்கு ஏறிப் போகத் தொடங்கியிருந்தார்.
    இந்த உலகத்திலேயே நடுக் கடலிலை நிக்கிற கப்பலுக்கு சென்றி போடுறவர் நம்ம வரதன் அண்ணை மட்டும்தான்.  இவருக்கு முதல்லை  தண்ணியடிக்கப் பழக்கவேணும்  அப்பதான்  நாங்கள் நிம்மதியாய்   இருகக்லாம் என்றபடி றோகன் கித்தாரை அதன் உறைக்குள் போட மற்றவர்களும் சிரித்தபடி வாத்தியக் கருவிகளை  ஒழுங்கு படுத்தி விட்டு சாப்பிடத் தயாரானார்கள்.
                                                   .......................................................................
    அன்று வானிலை கொஞ்சம்  மோசமாகவே  இருந்தது  அலைகள் பெரிய மலைப்பாம்புகள் போல வளைந்து நெளிந்து  கப்பலில் மோதி அசைத்துக்கொண்டிருக்க  வரதன்  கப்பலை அலைகளின் போக்கிற்கு  ஏற்ப திசை திருப்பி  அதன் அசைவை குறைத்துவிட்டு வரும்போது மற்றையவர்கள்  கப்பலிற்கு புதிதாக ஒட்டுவதற்காக ஸ்ரிக்கர்கள் போல தயாரிக்கப்பட்டு வைத்திருந்த R.SAMIR என்கிற பெயரை கப்பலின் மேல் தளத்தில்  வரிவையாக அடுக்கிமுடித்திருந்தார்கள்.அதனை வரதன் ஒரு தடைவை சரி பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போதே..  சரி நான் முதல் இறங்குறன் என்றபடி கயிற்று ஏணியில் குட்டி இறங்கத் தொடங்கியிருந்தான் .ஜயோ  என்கிற சத்தத்தை கேட்டு அனைவரும் ஓடிப்போய் கீழே எட்டிப் பார்த்தபோது கடல் நீரில் மெல்லிய வட்ட வடிவ நீர்த்திவலைகளில் சிகப்பு நிறம் விரிந்து சென்று கொண்டிருந்தது.வட்டமாய் சுற்றிவைக்கப் பட்டிருந்த  கயிற்றை  இடுப்பில்  கட்டி   விட்டு கடலில் குதிக்கத் தயாரான பத்தனை தடுத்து நிறுத்திய  வரதன் ராஜனோடு சேர்ந்து  கயிற்றைப் பிடித்து மெதுவாக கடலில் இறக்கியதும்.கை கால்களை அடித்து தத்தளித்தபடி கடலின் மேல் மட்டத்திற்கு வந்த குட்டியை எட்டிப் பிடித்த பத்தன்  அவனது கைகளை  தனது தோளில்  போட்டு முதுகோடு இணைத்து வரதன் எறிந்த இன்னொரு கயிற்றால் கட்டிக்கொள்ள அனைவருமாக சேர்ந்து அவர்களை கப்பலிற்குள் இழுத்த எடுத்து  கப்பலின்  மேல் தளத்தில் குட்டியை கிடத்தினார்கள்.அவன் முனகியபடியே  மயக்க நிலைக்கு போய்க்கொண்டிருந்தான்.
    அவசரமாக முதலுதவிப் பெட்டியை துக்கிக் கொண்டு ஓடிவந்த றோகன் குட்டியை புரட்டிப் போட்டு இரத்தம் வழிந்துகொண்டிருந்த அவனது பிடரிப் பகுதியில் ஒரு துணியை வைத்து அழுத்திப் பிடித்துக்கொள்டிருக்க  அன்ரன்  காயப்பகுதியை  சுற்றியிருந்த தலை முடிகளை  மள மளவென கத்தரிக்கோலால்  வெட்டியபடியே டேய்..சேவிங் றேசர் ஒண்டு கொண்டு வாங்கோ என கத்த கப்பலின் படிகள் வழியே கீழே ஓடிப்போன பத்தன்  தனது  தாடி வழிக்கும் சேவிங்  றேசரை கொண்டு வந்து நீட்டினான்.தலைமுடி குட்டையாய் வெட்டிய பகுதி முழுவதையும் மெதுவாக  ராஜன் வழித்து முடித்ததும் காயத்தில் அழுத்திப் பிடித்திருந்த  துணியை விலக்கிய றோகன் காயத்தின்  மீதும் இருந்த முடிகளை வெட்டிவிட்டு இரண்டு அங்குலம் அளவிற்கு கிழிந்து போயிருந்த  அவனது காயத்தை விரல்களால் அழுத்தி இணைத்துப் பிடித்து தையல் போடத் தொடங்கியபோது அவனது பெரு விரல் குட்டியின் தலையில் உள்ளே அமிழ்வதை உணர்ந்தவன் நிமிர்ந்து  வரதனைப் பார்த்து  மண்டையோடு உடைஞ்சிருக்கு  கீழை விழேக்குள்ளை  தலை பலகையிலை  அடிபட்டிருக்கு  என்றபடி தைத்து முடித்து அதன் மீது மருந்து போட்டு துணியால் தலையை சுற்றி கட்டுப் போட்டு முடிக்கும் போதே குட்டி முழுவதுமாய் மயங்கிப் போயிருந்தான்.
                                    ...........................................                                      ........................................................
    குட்டி மோசமாக காயமடைந்த விடயம் உடனடியாக தாய்லாந்திலிருந்த தலைமையகத்திற்கு தெரிவிக்கப் பட்டது. கப்பல் தரித்து நிற்கும் திசையை  சரியாக கேட்டு அறிந்துத கொண்டவர்கள்  அடுத்ததாக  என்ன செய்யலாமென்பதை மீண்டும் அறிவிப்பதாக சொல்லியிருந்தார்கள்.அன்று பகல்  முழுதும்  ஒருவரோடு ஒருவர் அதிகம் பேசிக்கொள்ளாமலேயே ஒரு பக்கம் முழுதுமாக பெயர் மாற்றும் வேலையை முடித்திருந்தார்கள். அன்ரிரவு குட்டி கண் விழித்துப் பார்த்தான் தலையை அசைக் முயன்றான் முடியவில்லை கழுத்திற்கு மேலே தலை வீக்கமடைந்திருந்தது .என்ன செய்யுதடா என்று அவனது முகத்திற்கு  நேரே குனிந்து கேட்ட றோகனிடம். முடியேல்லையடா..தலை சரியா வலிக்குதடா.என்றபடி எழுந்திருக்க முயன்றான் அவனால் முடியவில்லை  டேய்..காலை அசைக்க ஏலாமல் இருக்கடா கை மட்டும் அசைக்கிற மாதிரி இருக்கடா வலிக்குதடா என்று சத்தமிடத் தொடங்க அவனது தலையில் போடப் பட்டிருந்த துணிக் கட்டையும் மீறி காயத்திலிருந்து இரத்தம் கசியத் தொடங்கியிருந்தது.றோகன் அவசரமாக  முதலுதவிப் பெட்டியில் இருந்து வலி மருந்து ஊசியை  எடுத்து குட்டிக்கு ஏற்றிவிட்டு  அவனது கைகளை இறுக்கமாக பிடித்தக் கொண்டிருந்தான்.சிறிது நேரத்தில் குட்டிக்கு வலி குறைந்திருக்கவேண்டும் டேய் எல்லாரும் சாப்பிட்டிங்களாடா யார் சமைச்சது என்று கேட்டதும். நான் தான் சமைச்சனான்  சாப்பிடவேண்டியது இவங்கடை தலைவிதி என்று சொன்ன ராஜனிடம்  டேய் என்ரை உடுப்பு பையிலை ஒரு பர்ஸ் இருக்கு அதை ஒருக்கா எடுத்துத்தாடா என்றான் குட்டி. ராஜன் எடுத்துக் கொடுத்த பர்சை  சிரமப் பட்டு வலக்கையால் வாங்கி பிரித்துப் பார்த்தவன் கண்களில் ஒரு மகிழ்ச்சியோடு  இத்தனை நாளா நீங்கள் கேட்ட  என்ரை ராசாத்தி இதுதான்ரா என்று காட்டினான் பாஸ்போட் அளவு கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படத்தில் இரட்டைப் பின்னலோடு சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்..அந்தப் படத்தையே உற்றுப் பார்த்தக் கொண்டிருந்தவன். டேய் ஆறு வருசமா காதலிக்கிறம்  இந்த வருசம் கப்பல்லை இருந்து இறங்க அனுமதி கேட்டிருக்கிறன் அப்பிடி அனுமதி கிடைச்சால் என்ரை ராசாத்தியை  கலியாணம் கட்ட முடிவெடுத்திருந்தனான். சில நேரம் நான் செத்துப் போயிட்டால் தயவு செய்து பாரமான பெரிய இரும்பு ஒண்டோடை என்ரை பிணத்தை கட்டி கடல்லை போட்டு விடுங்கோடா.ஏனெண்டால் என்ரை பிணம் மிதந்து போய் சில நேரம் இலங்கை கரையிலை கிடந்து அது செய்தியா வந்து நான் செத்திட்டன் என்கிற செய்தி அவளிற்கு தெரியவேண்டாம் அவள் தாங்கமாட்டாள் என்றபோது கன்னங்கள் வழியே வழிந்த கண்ணீர்  படுக்கையில் விழத் தொடங்க . சே .. உனக்கு ஒண்டும் இல்லையடா  கெதியா சுகமாயிடும் திரும்பவும் நீ சமைச்ச சாப்பாட்டை நாங்கள்  சாப்பிடவேணும் என்று றோகன் ஆறுதல்படுத்தினான். மீண்டும் குட்டிக்கு வலியெடுக்கத் தொடங்க  இந்தத் தடைவை றோகன் மயக்க மருந்தை செலுத்தினான்.
                                   ...........................................                               ............................................................
    கப்பலில் இருக்கும் உதவிப் படகு ஒன்றின்  மூலம் மேலும்  பர்மாவின் ஒரு  கரையோர நகரத்திற்கு அனுப்பி வைக்கும்படியும் அங்கு வைத்தியத்திற்கான ஏற்பாடுகள்  செய்து விடுவதாகவும் அதே நேரம் குறித்த நாள் குறித்த நேரத்திற்கு கப்பல் முல்லைத் தீவுக் கடலிற்குள்  நுளைந்து விடவேண்டும் என்கிற உத்தரவோடு   அன்றிரவு தாய்லாந்திலிருந்து பதில் வந்திருந்தது.மறுநாள்  சித்தாவும் றோகனும் படகு மூலம் குட்டியை பர்மாவிற்கு கொண்டுபோய் சேர்த்துவிட்டு வருவதாக முடிவெடுத்திருந்தார்கள்.அன்றிரவு ஒருவரோடு ஒருவர் பேசாமல் மெளனமாகவே கழிந்து கொண்டிருந்தது.ராஜனே குட்டிக்கு பக்கத்திலிருந்து கவனித்தக்கொண்டிருந்தவன்  அசதியில் தூங்கிப் போய் விட்டிருந்தவன் அதிகாலையளவில் திடுக்கிட்டு கண்விழித்தவன் குட்டியை பார்தவன் திடுக்கிட்டவனாய் அவனது மூக்கில் கையை வைத்துப் பார்த்துவிட்டு இதயத்தில் காதையும் வைத்துப் பார்த்தவன்  அடுத்த அறையில்  நித்திரையிலிருந்த  றோகனை அவசரமாக தட்டியெழுப்பிக் கூட்டி வந்தான்.  ஓடிவந்த றோகன் குட்டியின் கையில் நாடி பிடித்துப் பார்த்து விட்டு  கைகளை குறுக்காக அவனது இதயத்தில் வைத்து பலமாக பலமுறை விட்டு விட்டு அமுக்கியவன் ராஜனைப பார்த்து  தலையை மெதுவாக இடம் வலமாக அசைத்தான்.
    குட்டி இறந்து விட்ட செய்தியை தாய்லாந்து தலைமையகத்திற்கு வரதன் அறிவித்தார்  உடலை கடலில் விசி விட்டு பயணத்தை தொடருமாறு கட்டளை வந்திருந்தது.குட்டியின் உடலைச் சுற்றி நின்றவர்களிடம் வந்த வரதன் விடயத்தை சொன்னதும்  றோகனும் சித்தாவும்  எதிர்த்ததோடு கப்பல்  பயணிக்கின்ற வழியில்  கப்பலை நிறுத்தி படகில் உடலை எடுத்துச் சென்று எங்காவது ஒரு  நாட்டுக் கரையில் அல்லது தீவில் புதைத்துவிடலாமென்று வாதிட மற்றையவர்கள் மெளனமாக நின்றிருந்தனர்.கப்பலில் உள்ள பொருட்களின் பெறுமதி என்பது மட்டுமல்லாமல் அது குறித்த நேரத்திற்கு கொண்டு போய் சேர்க்கவேண்டிய கட்டாயம் கப்பல் சர்வதேச எல்லையில் இருந்து விலகி வேறு பாதையில் பயணித்தால் இந்திய இலங்கை கடற்படையால் வரக்கூடிய ஆபத்துக்கள் என்ன என்று எல்லாமே வரதன் சொல்லிப் பார்த்தார்.ஆனால் றோகனும் சித்தவும் விடுவதாக இல்லை பொருட்களை இறக்கி விட்டு திரும்பும்வரை 12 நாட்களிற்கு குட்டியின் உடலை சமையலறையில் உள்ள குளிர்சாதனப் பெட்டிகளில்  பாதுகாக்கலாமா என்றும் ஆலோசித்தார்கள் ஆனால் அவை  ஒரு உடலைப் புகுத்த முடியாத சிறிய சதுரவடிவங்களாக வடிவமைக்கப்பட்டிருந்தது.அப்போதுதான்  ஏதோ யோசித்தவனாக சித்தா அனைவரையும் மாலுமி அறைக்குள் அழைத்துப் போனவன் அங்கிருந்த கணணியில் கப்பலின் பயணப் பாதையை வரதனிற்கு காட்டியபடி அண்ணை இங்கை பாருங்கோ நாங்கள் போற பகுதியிலை இந்தப் பக்கமா  நிக்கோபர் தீவுகள் இருக்கு  கப்பலை  கிழக்குப்பக்கமா E 51 கோட்டிலை   கொஞ்சம் நகர்த்தினால் போதும்  இந்த இடத்திலை இருந்து நாங்கள்  வழக்கமா போற நாவல்த்தீவு  கிட்டத்தான் இருக்கு நாங்கள் படகிலை  உலலைக் கொண்டுபோய் இங்கை புதைச்சிட்டு வந்திடுவம் கப்பலும் சொன்ன நேரத்துக்கு  சொன்ன இடத்திற்கு போய் சேர்ந்திடும் ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை . குட்டியை  வைத்தியத்திற்கு பர்மாவிற்கு  கொண்டு போறதுக்கும் நாங்கள்  இவ்வளவு தூரம் போய் இதேயளவு றிஸ்க் கட்டாயம் எடுத்திருக்கத்தான் வேணும் நீங்கள் மனம் வைச்சால் செய்யலாமண்ணை என்று மடமடவென்று பேசிவிட்டு அனைவரையும் பார்த்தான்.
    தனது குறுந்தாடியை  சில  வினாடிகள் சொறிந்தபடி யோசித்த வரதன் சரி ..கெதியா பேர் மாத்திற வேலையளை முடிப்பம் சித்தா சொன்ன இடத்திற்கு போறதுக்கு மூன்று நாள்பயணம் செய்யவேணும்  உடலைக் கொண்டு போய் புதைச்சிட்டு வாறதுக்கு ஆறு மணித்தியலம் தரலாம் அதுக்குள்ளை எல்லாத்தையும் முடிச்சிட்டு வந்திடவேணும் அதே நேரம் குட்டியின்ரை உடலை நாலு நாளைக்கு இப்பிடியே வைச்சிருக்க  ஏலாது அதை  ஒரு போர்வையாலை நல்லா சுத்தி அதுக்கு மேலை பொலித்தீன் ஒன்றாலையும் முழுதா மூடி சுத்திக்கட்டி கப்பலின்ரை அடித்தளத்திலை கொண்டு போய் வையுங்கோ அங்கை  குளிரா இருக்கும் அதாலை  லேசிலை பழுதாகாமல் இருக்கும் என்று சொன்னதும் அனைவரும் ஒரு நிம்மதிப்பெமூச்சோடு மிகுதி வேலைகளைத் தொடருவதற்காக அங்கிருந்து கிழம்பிப் போனார்கள்.
      கப்பல் பெயர் மாற்றும் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு தொடர்ந்த பயணத்தின் நான்காவது நாள் அதிகாலை சூரியன் லேசாய் சோம்பல் முறித்து கடற்போர்வையை  விலக்கி எழத் தொடங்கியிருந்த நேரம் நங்கூரம் இடப்பட்டிருந்த கப்பலில் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் உதவிப் படகில்  குட்டியின் உடலும் பள்ளம் தோண்டுவதற்கு வேண்டிய உபகரணங்களும் ஒரு  நீலக் கலர் பிளாஸ்ரிக்பேப்பரால் மூடப்பட்டிருந்தது. சித்தாவும் .றோகனும்.அன்ரனும் படகில் போய் குட்டியின் உடலைப் புதைத்துவிட்டு வருதாக முடிவெடுத்திருந்தார்கள். சித்தா  உதவிப் படகில் எரிபெருளை சரிபார்ததோடு மேலதிகமாகவும் இரண்டு  எரிபொருள் கேன்களை எடுத்து வைத்து விட்டு  திகை காட்டி தொலைத் தொடர்புக் கருவி  பைனாக்குலர்  என வேண்டி அனைத்தையும் தயார் செய்து வைக்க கப்பலின் சமயலறைப் பகுதிக்கு சென்ற றோகனும் அன்ரனும் அங்கு மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த  கைத் துப்பாக்கிகளை எடுத்து சரிபார்த்து இடுப்பில் செருகிக் கொண்டு படகில் ஏறி அமர்ந்தார்கள். படகு மெதுவாக கடலில் இறங்கியதும்  கப்பலுடனான அதன்  இணைப்பை அன்ரன் எடுத்துவிட சித்தா படகை இயக்கினான் கப்பலில் நின்றவர்களைப் பார்த்து றோகன் கை கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்டினான்  படகு நாவல்த்தீவை நோக்கி பயணிக்க ஆரம்பித்திருந்தது.
                                                           ..................................................................
    நாவல்த் தீவு என்பது அதன் உண்மையான பெயர் அல்ல நிக்கோபர் தீவுக் கூட்டத்தில் மனிதர்கள் வாழாத ஒரு அழகான தீவு.மலைக்குன்றுகளோடு ஒரு ஏரியும் காடுகளையும்  விலங்குகளையும்  பறவைகளையும் கொண்ட இந்தப்பூமியில் உள்ள  சொர்க்கம் என்று அந்தத் தீவைச் சொல்லலாம். கடற்கரையிலிருந்து  இரண்டு கிலோ மீற்றர் தூரம் காட்டினூடாக  பயணம் செய்தால்   அந்த அளகான ஏரியை அடையலாம். அந்தத் தீவு நாவல் மரங்களை  அதிகமாகக்கொண்டுள்ளதால்  அதற்கு இவர்களாகவே வைத்தபெயர்தான் நாவல்த்தீவு.வேலைகள் எதுவும் இல்லாத தருணங்களில் கப்பலை பாதுகாப்பான  சர்வதேசக்கடல் பகுதியில் நங்கூரமிட்டுவிட்டு  படகு மூலம் இந்தத் தீவிற்கு வந்து ஏரிக் கரையோரம்     கூடாரம் அமைத்து தங்கி  மனப் பாரங்கள் அனைத்தையும்  இறக்கி வைத்து  உலகத்தையே மறந்து அங்குள்ள  தென்னை மரங்களின் இளநீரும் வழுக்கையும்  சூரை நாவல் பழங்களை  ரசித்தும் .மிருகங்களை வேட்டையாடி சமைத்துண்டு சில நாட்கள் மகிழ்ச்சியாய் இருப்பது  இவர்களது வழைமை. அந்தத் தீவிற்கு இவர்களைத் தவிர வேறு யாருமே வந்து போனதற்கான தடயங்கள் எதனையும் அதுவரை அவதானித்திருக்கவில்லை. அந்த நாவல்த்தீவில் ஏரிக்கரையோரம்  பரந்து விரிந்து வளர்ந்திருந்த ஆலமரத்தடியில்  குட்டி சமைத்த உணவை  இரசித்து உண்டு அவனோடு அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருந்த இடத்திலேயே அவனது உடலைப் புதைப்பதாக முடிவெடுத்திருந்தான் றோகன்.
    படகு சுமார் இரண்டு மணி நேரப் பயணத்தின் பின்னர்   சித்தா  துல்லியமாக  அவர்கள்  வழைமைபோல் நாவல்த்தீவில்  கரையிறங்கும்  இடத்திற்கு  படகினை  கொண்டு வந்து  சேர்த்திருந்தான்  யாருடையதாவது நடமாட்டம் இருக்கிறா எனக் கவனித்தவர்கள்   படகை தள்ளி கரையில் ஏற்றியதும் குட்டியின் உடலைத் தூக்கி கடற்கரையில் கிடத்தினார்கள் அதிலிருந்து துர் நாற்றம்  வீசத்தொடங்கியிருந்தது எனவே அதனை அப்படியே தூக்கிக் கொண்டு போக முடியாது என்பதால் அன்ரன்  பெரியதொரு தடியை வெட்டி எடுத்துவர அந்தத் தடியோடு  குட்டியின் உடலை சேர்த்துக் கட்டி சித்தாவும்  அன்ரனும் தோழில் தூக்கிக் கொள்ள றோகன் மற்றைய  பொருட்களை  தூக்கியபடி ஏரிக்கரையை  அடைந்திருந்தார்கள்.

     அங்கு   நின்றிருந்த குரங்குகள்  அவர்களைக் கண்டு பயந்தபடி  ஓடிப்போய் மரங்களில் ஏறிக் கொள்ள  உடலை ஆலமரத்தின் அடியில்   வைத்து விட்டு   அன்ரனும் சித்தாவும்  கிடங்கை வெட்டியபடியே  எகிப்திய மம்மி போல் சுற்றிக் கட்டப் பட்டிருந்த குட்டியின் உடலையே வெறித்துப் பர்த்தபடி நின்றிருந்த றோகனிடம்..டேய்  அங்கையே நிக்காமல்  சாப்பாட்டிற்கு ஏதாவது வழிபண்ணு  பண்டி முயல் எதையாவது  கொண்டுவா என்றதும். பார்வையை விலக்கிய றோகன் பண்டி முயல்  தேடிப் பிடிக்க நேரமாகும் இண்டைக்கு தொங்குமான்தான் தான்  என்றவன்   இடுப்பில்  செருகியிருந்த துப்பாக்கியை  உருவியபடி பயந்தோடிப்போய்  மரங்களில் ஏறியிருந்த குரங்கு ஒன்றை குறிபார்த்தான்  அதன் மடியில் ஒரு குட்டி கட்டிப் பிடித்திருந்ததை  கவனித்தவன் கையை தாழ்த்தி மறுபக்கம் சலசலப்பு வந்த   இன்னொரு மரத்திற்கு பார்வையை  திருப்பியிருந்தான்  அங்கு இரண்டு குரங்குகள் சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருந்தன  இரண்டையும் மாறி மாறி குறிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான்  சண்டை பிடித்துக் கொண்டிருந்த குரங்குகளில் ஒன்று மற்றொன்றை   அடித்து அதன் காதினை கடித்து விட்டு பல்லை இழித்து உறுமி மரக் கிழையை வேகமாய் உலுப்பிக் கொண்டிருக்க  அடி வாங்கிய குரங்கு காது பிய்ந்து இரத்தம் ஒழுகியபடி  ஓடிப்போய் மரக்கிளைக்கு பின்னால்  பதுங்கியபடியே வழிந்த தனது இரத்தத்தை கையால் தொட்டு நக்கிக் கொண்டிருக்க அந்தக்குரங்கை நோக்கி றோகன் குறிவைத்தான்.
    டுமீல் என்கிற வெடிச் சத்தத்தை கேட்ட குரங்குகள்  பறவைகள் பற்றைகளிற்குள்  இருந்த ஊர்வன  என அனைத்துமே  அந்தத்  தீவையே அதிர வைக்கும் அளவிற்கு சத்தமிட்டபடி எல்லாப் பக்கமும் சிதறியோடின. எதுக்கடா அடிச்ச  குரங்கை விட்டிட்டு  அடிவாங்கின குரங்கை சுட்டனி என்கிற ராஜனின்  கேள்விக்கு  என்னைப் பொறுத்தவரை தோற்றுப் போனதுக்கு பிறகு உயிர் வழுறதிலை அர்த்தம் இல்லை அது  குரங்காயிருந்தாலும் சரி என்றபடி குண்டடிபட்டு தெப்பென விழுந்த குரங்கை போய் எடுத்து வந்த றோகன் ஒரு மரக் கிளை இடுக்கில் அதன்  தலையை  செருகிவிட்டு  அதற்கு கீழே நிலத்தில் சவளால்  கிடங்கை   தோண்டியவன் இடுப்பு பட்டியின் கூட்டில் மடித்து செருகி வைக்கப் பட்டிருந்த கத்தியை எடுத்து விரித்து குரங்கை உரித்து அதன் தோல்  குடல் அனைத்தையும் அந்தக் கிடங்கிற்குள் போட்.டு மூடி முடித்தான்.அங்கு எழுத்த பெரும் சத்தம் கொஞ்சம்  கொஞ்சமாய் குறைய ஆரம்பித்திருந்தது.  உரித்து முடித்த குரங்கு பார்ப்பதற்கு அப்போதுதான் பிறந்த ஒரு குழந்தையைப்போல இருந்தது. காட்டு இலைகளை வெட்டி அதன் மீது வைத்து விட்டு  காய்ந்து போயிருந்த  தடிகளைப் பொறுக்கி  ஒருஇடத்தில் குமித்து நெருப்பை மூட்டியவன்  ஒரு தடியை வெட்டி அதன் ஒரு முனையை  சீவி கூராக்கி அதில் குரங்கை குத்தி நெருப்பில் பிடித்து வாட்டத் தொடங்கியிருந்தான்.
    கிடங்கை வெட்டி முடித்திருந்த சித்தாவும் அன்ரனும்  றோகனையும் அழைக்க மூவருமாகச் சேர்ந்து குட்டியின் உடலை கிடங்கில் போட்டு மண்ணால் மூடிவிட்டு குரங்குகள் மீண்டும் அந்தக் குழியை தோண்டி விடாமல் இருக்க அதன் மீது அங்கிருந்த கற்களையும் மரக் கிழைகளையும்   எடுத்து அதன் மீது அடுக்கினார்கள்.அதன் பின்னர் தென்னையில் ஏறிய அன்ரன் சில இளம் தேங்காய்களை உதைந்து வீழ்த்தினான்.குடிப்பதற்கு வசதியாக சீவியிருந்த  ஒரு தேங்காயையும் வாட்டிய  குரங்கின் ஒரு தொடையையும் குட்டி புதைக்கப்பட்ட குழியின் கால்பகுதியில் ஒரு இலையில் சித்தா வைத்ததும்.மூவருமாக  அங்கு தலை குனிந்து சில வினாடிகள் மெளன அஞ்சலி செலுத்தியவர்களின் கண்கள் கலங்கியிருந்தது. அதன் பின்னர் ஒருவரோடு ஒருவர் அதிகம் பேசிக் கொள்ளாமல் வாட்டிய குரங்கு இறைச்சியை உண்டு இளநீரை குடித்து விட்டு  நாவல்த்தீவை விட்டு புறப்படும்போது டேய் ..நேரம் கிடைக்கிற ஒரு நாளைக்கு குட்டியை புதைச்ச இடத்திலை ஒரு சமாதி கட்டவேணும் என்று விட்டு கடலையே வெறித்தக்கொண்டிருந்தான் றோகன்.தீவு அவர்களை விட்டுத் தூரமாகிக் கொண்டிருந்தது.
                                     ....................................................                    .....................................................
    அன்றிரவு கப்பலின் மேல்தளத்தில்  றோகன் கையில் விஸ்கி போத்தலை வைத்தபடி சிகரற்றை புகைத்தபடியிருந்தான்.மாலுமி அறைக்குள் சென்ற ராஜன் வரதனிடம் மெதுவாக  அண்ணை..றோகன் கனக்க குடிச்சிருக்கிறான் சொன்னாலும் கேக்கிறான் இல்லை   நீங்கள் கொஞ்சம் போய் சொல்லிப் பாருங்கோ..என்றான்.றோகனின் அருகில் வந்த வரதன் கையிலிருந்த பிளாஸ்ரிக் கிண்ணத்தை நீட்டினார்.போதையில் சுருங்கியிருந்த றோகனின்  கண்கள்ஆச்சரியமாக விரித்தபடி என்ன ?..விஸ்கி வேணுமா என்றதும். தலையை மெதுவாக மேலும் கீழுமாக ஆட்டிய வரதன் றோகன் கிண்ணத்தில் ஊற்றிய விஸ்கியை தண்ணீர் கலக்காமலேயே ஒரு மடக்கில் குடித்தவர்.நானும் தண்ணியடிக்கிறனான்தான் ஆனால் எங்கடை வேலையளை முடிச்சிட்டு ஓய்வா இருக்கிற நேரத்திலை மட்டும். இந்த தண்ணியடிக்கிறது மட்டுமில்லை  உணர்ச்சிவசப்படுறது.பாட்டுப் படித்து கும்மளம் அடிக்கிறது.அழுகிறது.எல்லாமே எனக்கு தந்த வேலையை முடிச்சிட்டுத்தான்.இதுகளிலை கவனத்தை சிதற விட்டால் எங்கடை வேலை செய்ய முடியாமல் போயிடும் இப்ப கப்பல்லை இருக்கிற பொருள்களையெல்லாம் பத்திரமா கொண்டு போய் சேர்க்கவேண்டியதுதான்  எங்கடை முதல் வேலை பிறகுதான்  மிச்சமெல்லாம் ..நல்லா பழகிட்டு இப்பிடி இழப்பு வரேக்கை  கஸ்ரமாயிருக்கும். அதாலைதான் நான் உங்களோடையே அதிகமா கதைக்கிறேல்லை. இதெல்லாம் உனக்கும் போகப் போக பழகிடும் போய் படு என்று றோகனின் தோழில் தட்டி விட்டு வரதன் மீண்டும் மாலுமி அறைக்குள் போய்விட எதையே நினைத்த றேகன் அவசரமாய் கீழ்தளத்திற்கு சென்று  படுக்கையறையில் குட்டியின் பயணப்பையை திறந்து ஆராய்ந்தான் அதற்குள் எதுவுமே எழுதப்படாத வெற்று டயறி ஒன்றும் அவனது கடவுச்சீட்டு கப்பலில் வேலை செய்வதற்கான ஆவணங்கள் அடையாள அட்டை என்பனவற்றை எடுத்துப் பார்த்தான்.அவற்றில் எழுதப் பட்டிருந்த பெயர் விலாசங்கள் எல்லாமே போலியானதாகத்தானிக்கும் என்பது றோகனிற்கு தெரியும் அவனது பர்சை திறந்து பார்த்தான் ராசாத்தியின் சிரித்த கறுப்பு வெள்ளை புகைப் படமும் மடித்து வைக்கப் பட்டிருந்த குட்டி எழுதிய கவிதையும் இருந்தது அவற்றை  எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் கப்பலின் மேற்தளத்திற்கு வந்தவன் போத்தலில் கொஞ்சமாய் மீதமிருந்த விஸ்கியையும் குடித்து முடித்துவிட்டு அந்தப் போத்தலிற்குள் குட்டி எழுதிய கவிதைக் கடதாசியில் ராசாத்தியின் புகைப் படத்தையும் சுருட்டிபோத்தலிற்குள் போட்டவன் அதனை நன்றாக இறுக்கி மூடிவிட்டு கடலிற்குள் வீசியெறிந்தான்..குட்டியின் கவிதை வரிகளைப் போலவே அந்தக் கவிதையும் ராசாத்தியின் கைகளிற்கு போய் சேராது என்பதும் றோகனிற்கு தெரியும்  முழங்கால்களை மடித்து  தலையைத் தொங்கப் போட்டபடி  அங்கேயே அமர்ந்திருந்தான் வரதன் கப்பலை  முல்லைத் தீவுக் கடலை நோக்கி செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்.
                            ...............................................................              .......................................................................
    தொலைபேசி மணியடித்துக் கொண்டிருந்தது வரதன் அதனை எடுப்பதற்கு முயற்சித்தார் முடியவில்லை புலி வழமைக்கு மாறாக அவரைப் பார்த்து குரைத்துக் கொண்டேயிருந்தது.இப்பொழுது வரதனிற்கு நெஞ்சு வலி இல்லை  அவர் பஞ்சைப்போன்று அந்தரத்தில் மிதப்பதைப் போன்றதொரு உணர்வு  ஒரு ராக்கெற்றின் வேகத்தை விட அதிகமாய்  காற்றைக் கிழித்தக் காண்டு வானத்தில் பறந்தார் இன்னொரு சூரியகுடும்பம்  முன்னாலும் நட்சத்திரக் கூட்டங்கள் அவர் பின்னாலும் தெரிந்தது அதேயளவு வேகத்தில் மீண்டும் கீழே இறங்கினார்  அந்தப் படத்தில் இருந்த  அதே தீவின் கடற்கரையோரத்தில் பெரிய பாறை ஒன்றின் முன்னால் அவரது மனைவியும்  றோகன்.சித்தா.குட்டியுடன் வேறு நண்பர்களும் அவரைப்பார்த்து கையசைத்தனர்.கடற்கரையோரத்தில் தடிகள் நடப்பட்டு கலர் கலராக பலூன்கன் பறக்கவிடப்பட்டு அங்கு ஒரு மேசைமேல்  வர்ணக்கலரில் ஒரு கேக்கும் வைக்கப்பட்டிருந்தது அந்தரத்தில் பறந்துகொண்டிருந்த வரதன் அவர்களருகே சென்று தரையிறங்கினார்.மனைவி அவரை அழைத்து கேக்கை  வெட்டவைத்து ஒரு துண்டினை அவரிற்கு ஊட்டிவிடும்போது  சுற்றி நின்று அனைவரும் கைதட்ட றோகன் தனது கித்தாரை வாசித்தபடி "பிறந்தநாள் இன்று பிறந்தநாள் நாம் பிள்ளைகள் போலே தொல்லைகள் எல்லாம் மறந்தநாள்"என்று படிக்கொண்டிருந்தான். ஆனால் வரதனின் காதுகளில் புலி குரைக்கும் சத்தம் ஒலித்துக்கொண்டேயிருந்தது.

    திருமதி செல்வி ( சிறுகதை ) – சாத்திரி பிரான்ஸ்

    download (28)

    12.03.2014
    நள்ளிரவைத் தாண்டிக் கொண்டிருக்கும் அந்த நேரத்தில் அந்த வீட்டின் கதவு திறக்கப் படுகின்றதா என்கிறதைக் கவனித்தபடியே சிங்கக்கொடி பறந்து கொண்டிருந்த இராணுவ ஜுப்பில் சாய்ந்தபடி சிகரற்றை இழுத்து விட்டுக்கொண்டிருந்தான் றோகித. அவன் இங்கு வந்தது இதுதான் முதற் தடைவை மட்டுமல்ல, அவனிற்கு இது புதிய வேலையும்கூட. இலங்கையில் இராணுவத்திற்கு ஆட்கள் சேர்ப்பதற்காக கவர்ச்சிகரமான விளம்பரங்கள். நாட்டைக் காக்க கட்டாய இராணுவப் பயிற்சி சட்டம் என்று அனைத்திற்குமே தப்பித்துத் திரிந்தவன் கடைசியாக பயங்கர வாதத்தை வெற்றி கொண்டு விட்டோம் என தளபதி வீர வாளை சனாதிபதியிடம் கொண்டு போய் கொடுத்து தென்னிலங்கை எங்கும் வெடிகொழுத்தி கிரிபத்(பாற் சோறு) பொங்கி உண்டு மகிழ்ந்தபோது பாற்சோற்றை வாங்கி உண்டு விட்டு இனி உயிருக்குப் பயம் இல்லை என்று உறுதி செய்து கொண்டு இராணுவத்தில் சேர்ந்தவன்தான் றோகித. இப்பொழுது அவன் முல்லைத் தீவிற்குள் முதல் புகுந்த டிவிசன் இராணுவத்தின் முதன்மை இராணுவத் தளபதிகளில் ஒருவரான ஜனத்ஜெயாவின் மெய்பாதுகாவலன்,வாகன ஓட்டி. அவரின் வீட்டிற்கு வேண்டிய பொருட்கள் என வாங்கி வரும் வேலைக்காரன் என்று எல்லாமே அவன்தான். இப்பொழுது இராணுவக் குடியிருப்பிற்கு அருகே உள்ள இன்னொரு குடியிருப்புப் பகுதியில் உள்ள வீடு ஒன்றிற்கு தனது எசமான் ஜனத்ஜெயாவை கொண்டு வந்து இறக்கி விட்டவன், அவரின் வரவிற்காக காத்து நிற்கிறான்.

    வீட்டுக் கதவு திறந்து கொள்ள தனது சட்டையின் கீழ் இரண்டு பட்டன்களை மட்டும் போட்டுவிட்டு ஜுப்பை நோக்கி ஜனத்ஜெயா வருவதைக் கண்டதும் தனது சிகரற்றை அணைத்து விட்டு ஜுப்பில் ஏறி அதை இயக்கினான் றோகித. வாகனத்தில் ஏறிய ஜனத்ஜெயா இது யார் வீடு தெரியுமா??
    தெரியாது சேர்..
    பெரிய பெண் புலி..
    அப்படியா? யார் சார்?
    பெயர் செல்வி,அது மட்டுமில்லை, பெரிய புலித்தளபதியோடை பெண்டாட்டி.
    அப்படியா??

    ம்…இப்ப என்னுடைய இந்த சிகறர் மாதிரி..என்றபடியே அதை இழுந்துப் புகையை விட்டவன், அதன் இறுதி கட்டையை இரண்டு விரல்களால் ஜுப்பின் யன்னல் வழியாக சுண்டியபடி, இப்பிடி எல்லாத்தையுமே சும்மா சுண்டி விட்டிட்டம் பாத்தியா?? நாங்கள் சிங்கத்தின் புதல்வர்கள் எப்பவுமே தோற்கமாட்டம் என்றவனிடம் ஒரு வெற்றியின் மிதப்பும் அதனை அனுபவித்த மகிழ்ச்சியும் சேர்ந்தேயிருந்தது. ஜுப் உருளத் தொடங்கியிருந்தது.
    0000000000000000000000
    20.07.1995
    வலிகாமத்தில் புலிப்பாய்ச்சல் நடவடிக்கை முடிந்து ஒரு மூன்று நாளாகிவிட்டிருந்தது. அதன் வெற்றியின் பின்னர் இடம் பெயர்ந்த பலர் மீண்டும் தங்கள் வீடுகளிற்கு திரும்பியிருந்தார்கள். மற்றையவர்களைப் போலவே யோகநாதனும் தனது குடும்பத்தோடு வீட்டிற்கு வந்திருந்தார். அவரது வீடும் செல் விழுந்து கூரை இடிந்து சேதமடைந்திருந்தது. மகள் மேகலாவின் அறை பெரும்பாலும் இடிந்திருந்ததோடு அவளது படிக்கும் மேசை புத்தகங்கள் எல்லாமே சேதமாகியிருந்தது. ஆமியா இயக்கமா யார் அடிச்ச செல் என்று தெரியாமல் இரண்டு பேரையுமே திட்டியபடி அவசரமாக பிரான்சில் இருக்கும் தன் மகனிற்கு போனடித்து விடயத்தைச் சொல்லி உடனே உண்டியலில் வந்த பணத்தை எடுத்து வீட்டைத் திருத்தத் தொடங்கியிருந்தார் யோகநாதன். அந்தச் சண்டையில் இறந்து போன மாவீரர்களின் பெயர்விபரங்களை அறிவித்த புலிகள் இயக்கம், அவர்களிற்கு சந்தியில் அஞ்சலி செலுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். வீடு திரும்பிய பல குடும்பங்களில் தங்கள் வீடுகள் பத்திரமாக இருந்தவர்களிற்கு மகிழ்ச்சி. சேதமடைந்த வீட்டுக் காரர்களிற்கு கவலை. சண்டையில் இறந்து போவர்கள் குடும்பங்களில் அழுகையும் ஒப்பாரியுமாக அந்தவாரம் முழுதும் கடந்து போய்கொண்டிருந்தவேளை மேகலாவும் யாருடனும் பேசாமல் தனியாகவே இருந்து அழுதுகொண்டேயிருந்தாள்.

    வீடு உடைந்து அவளது புத்தகங்கள் சேதமடைந்தது இவ்வளவு தனது மகளைப் பாதித்திருக்கும் என்று யோகநாதனும் அவரது மனைவி சகுந்தலாவும் நினைத்திருக்கவில்லை. மேகலா படிப்பில் கெட்டிக்காரிதான். பன்னிரண்டாவது படித்தக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் சேதமடைந்த புத்தகங்களிற்காக இப்படி நாட்கணக்கில் அழுது கொண்டிருந்தவளை ஆறுதல்ப்படுத்த முடியாமல் தவித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு வாரம் கழிந்து விட்ட நிலையில் தன் நண்பியை பார்த்து வருவதாக கூறிச்சென்ற மேகலா வீடு திரும்பவில்லை. அவள் நண்பிவீட்டிற்கும் செல்லவில்லை. யோகநாதனும் சகுந்தலாவும் அழுதபடியே ஊர் முழுதும் தேடிவிட்டு புலிகளின் முகாம்களிலும் விசாரித்துக் களைத்து வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிப்போய்விட்டிருந்தார்கள்.

    000000000000000000000000000000000000

    26.02.1996

    அன்று வன்னியின் காட்டுப் பகுதியில் அமைந்திருந்த புலிகளின் பயிற்சி முகாமொன்றில் சுமார் 160 பேர்கொண்ட பெண்கள் அணியின் பயிற்சி அணியின் இறுதிநாள் நிகழ்வுகள் நடந்து கெண்டிருந்தன . பயிற்சியினை முடித்துக்கொண்ட அனைத்துப் பெண் போராளிகளும் பயிற்சியினை முடித்த மகிழ்ச்சியோடு அன்று அவர்களிற்காக வழங்கப்பட்டிருந்த புதிய வரிச்சீருடைகளை அணிந்தபடி தங்கள் இறுதி அணிவகுப்பைச் செய்து, கொடிக்கு மரியாதை செய்து சத்தியப் பிரமாணம் எடுப்பதற்காக முகாமின் மைதானத்தில் கூடியிருந்தார்கள். அவர்கள் முன்னால் நின்ற அவர்களின் தலைமைப் பயிற்சி ஆசிரியர் மலர்விழி போராளிகளைப் பார்த்து “பிள்ளையள் இண்டையோடை உங்கடை பயிற்சிகள் முடிவடையிது. உங்களுக்காக எங்கடை தலைவர் தளபதி வெற்றிச்செல்வன் அண்ணையிட்டை விசேடமாய் ஒரு செய்தி சொல்லியனுப்பியிருக்கிறார். வெற்றிச் செல்வன் அண்ணை இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலை இங்கை வரப் போறார். அவரை வரவேற்க எல்லாரும் தயாராய் இருங்கோ” என்று அறிவித்ததும் தலைவரே தங்களிற்காக விசேடமாய் செய்தி அனுப்பியிருப்தை அறிந்த அனைத்துப் போராளிகளிடமும் பயிற்சியின் வலிகள் அனைத்தும் போய் ஒருவர் கையில் மற்றையவர் தட்டியும் கட்டிப் பிடித்தும் மகிழ்ச்சியை வெளிப் படுத்திக்கொண்டிருந்தபோதே முகாமிற்குள் ஒரு பஜுரோ வாகனம் நுளைந்து அதன் கதவுகள் திறக்கப்பட, அதற்குள் இருந்து நான்கு பேர் இயந்திர மனிதர்களைப் போல் இறங்கி நிலையெடுத்து நிற்கவும், நேராய் நில்…நிமிர்ந்து நில். என்று மலர்விழியின் குரல் கடுமையாய் ஒலிக்க, அனைத்துப் போராளிகளும் உயர வரிசைப்படி உடலிற்கு சமமாக கைகளை இறுகப்பொத்தி நாடியை உயர்த்தி விறைப்பாக இராணுவ அணிவகுப்பில் நின்றிருக்கும் போது, சிரித்தபடியே சீருடையில் வாகனத்தை விட்டிறங்கிய வெற்றிச் செல்வன் மலர்விழியிடம் வந்து இராணுவ மரியாதையை (சல்யூட் அடித்து )தெரிவித்து விட்டு அணிவகுப்பில் நின்ற போராளிகளின் வரிசைகளை ஒவ்வொன்றாய் பார்த்தபடியே உற்றுப் பார்த்படியே மெதுவாய் நடந்துகொண்டிருக்கும்போது நான்காவது வரிசையில் பன்னிரண்டாவதாய் விறைப்பாய் நின்றிருந்த செல்வியின் முகத்திற்கு முன்னால் ஒரு இலையான் கிணு கிணுத்து வட்டமடடித்தக் கொண்டிருந்தது.


    சனி பிடிச்ச இலையான் என்ரை முகத்துக்கு முன்னாலையே சுத்துது என்று அவள் முணு முணுக்க அவளிற்கு பின்னால் நின்றவளோ நீ காத்தாலை முகம் கழுவேல்லைபோலை அதுதான் உன்னைச் சுத்துது என்று சொல்லி கிளுக்கென்று சிரிக்க, கோபடைந்த செல்வி இலையானைப்பிடித்து கொல்லவேணும் என்று முணு முணுத்தபடி வாயால் சில தடைவை அதை நோக்கி பலமாக ஊதிப் பார்த்தும் பிரயோசமில்லாததால் தலையை வேகமாக அசைக்க அதே நேரம் வெற்றிச் செல்வன் அவள் நின்றிருந்த வரிசையை எதிரே கடந்துபோக எத்தனித்தபோது முன்னே வைத்த காலை ஒரு அடி திரும்ப பின்னால் எடுத்து தலையை பின்னால் சரித்து தலையசைத்த செல்வியை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு அணி வகுப்பு வரிசையை பக்கவாட்டாக பார்த்துக்கொண்டு வரும்போதும் ஒரு வினாடி நின்று செல்வியை உற்றுக்கவனித்து விட்டே கடந்து போனான்.


    எடியே உன்னைத்தான் செல்வன் அண்ணை கவனிக்கிறார். இலையானிற்கு தலையாட்டினதுக்கு உனக்கு பணிஸ்மன்ற் தரப்போறார் போல கிடக்கு என்று அதே பின்னால் நின்றிருந்தவள் சொன்னதும் செல்விக்கு லேசாய் பயம் பற்றிக் கொள்ள ஆரம்பித்திருந்தது. அணிவகுப்பு முடிந்ததும் கொடியேற்றி சத்தியப் பிரமாணம் எடுத்து முடித்த போராளிகளிற்கு அங்கு தயாராய் வைக்கப் பட்டிருந்த தொலைக்காட்சியில் தலைவரின் உரை போட்டுக் காண்பிக்கப் பட்டது. பின்னர் பயிற்சி முடித்த போராளிகளின் ஆடல் பாடல் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது வெற்றிச் செல்வன் தனக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த மலர்விழியிடம் செல்வியை காட்டி மெதுவாக ஏதோ கேட்கவும் இன்னொரு போராளியை அழைத்த மலர்விழி அவள் காதில் ஏதோ சொன்னதையும் செல்வியும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. அணிவகுப்பில் தலையை ஆட்டினதற்கு பணிஸ்மன்ற் கிடைக்கப் போகிறது என்று அவளிற்கு பயம் அதிகரித்து. அழுகை வந்து விடும்போல இருந்தது. நிகழ்ச்சிகள் அனைத்தும் முடிவடையும் கட்டத்தினை எட்டியதும் வெற்றிச் செல்வன் புறப்படுவதற்கு தயாராய் தனது வாகனத்திற்கு அருகாய் போனதும் அவரை நோக்கிப் போன மலர்விழி வெற்றிச் செல்வனிடம் ” நீங்கள் கேட்ட பிள்ளையின்ரை சொந்தப் பெயர் மேகலா. இப்ப இயக்கப் பெயர் செல்வி. எங்கடை சாள்ஸ் அன்ரனியிலை இருந்த லெப்ரினன் மாறனுக்கும் இவாவிற்கும் காதல் இருந்ததாம். மாறன் புலிப்பாச்சல்லை சாவடைஞ்சிட்டதாலை அந்தக் கவலையிலை இயக்கத்துக்கு வந்திட்டா. பயிற்சி முடிஞ்சதும் C.3 முகாமுக்கு அனுப்ப இருக்கிறம். இவ்வளவும்தான் தகவல்” என்று சொல்லி விடைபெற்றாள்.

    000000000000000000000000000000000000

    12.04.1996
    அம்மாச்சியின் வீட்டிற்கு முன்னால் பஜுரோ வாகனம் ஒன்று வந்து நின்றது. அம்மாச்சி இவர்தான் இயக்கத்தின் திருமணக் குழுவிற்கு பொறுப்பாளர். இயக்கத்தில் ஐந்து வருடங்கள் கழித்தபோராளிகள் திருமணம் செய்து கொள்ளலாம். அப்படி திருமணம் செய்ய விரும்பும் ஆண் பெண் போராளிகள் தாங்கள் இயக்கத்திற்குள்ளேயோ அல்லது வெளியேயோ யாரையாவது காதலித்தால் இந்தத் திருமணக் குழுவிடம் முறையிடலாம். திருமணக் குழு அதனை பரிசீலித்து திருமணங்களை நடாத்தி வைக்கும். சில நேரங்களில் காதலிப்பவரையும் காதலிக்கப்படுபவரையும் அவர்களது பதவி நிலைகளை பொறுத்தும் இந்த திருமணக் குழு அதன் சட்டங்களில் இருந்து வளைந்து நெளிந்து தனது சேவைகளை நிறைவேற்றியும் இருக்கின்றது. பெரிய தளபதிகளின் திருமணம் என்றால்அவை தலைவரின் முன்னிலையில் நடக்கும். இந்த திருமணக் குழுவிற்கு பொறுப்பான அம்மாச்சி வீட்டின் முன்னால் வந்து நின்ற வாகனத்திலிருந்து வெற்றிச் செல்வன் இறங்கி வந்து கொண்டிருந்தார். அவரைக் கண்டதுமே ஓடிப்போன அம்மாச்சி “என்ன நீங்களெல்லாம் இந்தப் பக்கம். வோக்கியிலை கூப்பிட்டிருந்தா நானே உங்கடை முகாமிற்கு வந்திருப்பனே” என்று பரபரப்பாய் வரவேற்றவரிடம், எனக்குத்தான் உங்களாலை ஒரு காரியம் ஆகவேண்டியிருக்கு. அதுதான் உங்களைத் தேடி வந்தனான் என்றபடி ஒரு குறூப் போட்டோவை எடுத்துக் காட்டி இதிலை உயரமா கலரா இருக்கிற இந்தப் பிள்ளையின்ரை பெயர் செல்வி C.3 முகாமிலை இருக்கிறார். இவரைத்தான் காதலிக்கிறன், கலியாணம் செய்யிறதா முடிவெடுத்திருக்கிறன் என்றதும் ஆனந்தமடைந்த அம்மாச்சி, ஓ….நல்ல விசயம்தானே அந்தப் பிள்ளைக்கும் சம்மதமோ?..அந்தப் பிள்ளைக்கும் சம்மதம் எண்டால் நான் நேராய் தலைவரிட்டையல்லோ போயிருப்பன். ஏன் இங்கை வாறன். அதுக்கு சம்மதமா எண்டு தெரியேல்லை. இரண்டு மூண்டு தடைவை சந்தர்ப்பம் கிடைக்கேக்கை எல்லாம் சாடை மாடையாய் கதைச்சு பாத்திட்டன். பிள்ளை பிடி குடுத்து பேசுற மாதிரித் தெரியேல்லை. நீங்கள் என்ன செய்யிறீங்களோ ஏது செய்யிறீங்களோ தெரியாது நீங்கள் அந்த முகாமுக்கு போய் அந்தப் பிள்ளையை சந்திச்சு கதைக்கிறதுக்கான அதிகாரம் முழுதும் உங்களுக்கு தாறன். இனி எல்லாம் உங்கடை கையிலைதான் என்றபடி படத்தை அம்மாச்சியின் கைகளில் திணித்து விட்டு எந்த நேரம் வேணுமெண்டாலும் நீங்கள் என்னைத் தனி நம்பரிலை வோக்கியிலை கூப்பிடுங்கோ என்றுவிட்டு வாகனத்தில் போய் ஏறிக் கொண்டார்.

    000000000000000000000000000000000000

    17.04.1996

    செல்வியை அம்மாச்சி தன்வீட்டிற்கு அழைத்து வந்து ஒரு வாரமாகப் போகின்றது .அம்மாச்சியோ மதமாற்றம் செய்யும் ஒரு மதபோதகரைப் போல செல்வி காலை எழுந்ததிலிருந்து மாலை படுக்கப் .போகும்வரை அவளிடம் வெற்றிச்செல்வனைப் பற்றியே பேசி அவளது மனதை மாற்றிவிடும் முயற்சியில் இறங்கியிருந்தார். பெரிய தளபதி. வசதியான வீடு வாய்ப்புக்கள். தனிப் பாதுகாப்பிற்கு மெய் பாதுகாவலர்கள். அதுவும் தலைவர் தலைமையில் திருமணம் என்பதை திரும்ப திரும்பச் சொல்லிக் கொண்டேயிருந்தார். ஆரம்பத்தில் அம்மாச்சி வெற்றிச் செல்வனைப் பற்றி சொல்லும் போதெல்லாம் செல்வி தனது காதலன் மாறனைப் பற்றி கதைத்தக்கொண்டேயிருப்பாள். ஆனால் இப்போ ஒருவாரம் கடந்து விட்ட நிலையில் மாறனின் பேச்சுக் குறைந்து போயிருந்தது மட்டுமல்லாமல் செல்விக்கு தான் திருமணம் செய்வதை விட தலைவரை ஒரு தடைவையேனும் நேரில் பார்த்துவிடவேண்டும் என்கிற அடிமனதில் இருந்த ஆவல் கடைசியாக திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொள்ள வைத்தது. அந்தச் செய்தியை அக்காச்சி வெற்றிச் செல்வனிற்கு அறிவித்தாள். சில நாட்கள் கழித்து ஒரு மாலை வேளை திடீரென அம்மாச்சி செல்வியை அலங்கரித்து ஒரு வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றாள். வீட்டைச் சுற்றிப் பலத்த காவல் போடப் பட்டிருந்தது. அங்கு முக்கிய சில தளபதிகள் மட்டும் இருந்தனர். அப்போதுதான் செல்விக்கு தனக்கு திருமணம் நடக்கப் போகின்ற விடயமே தெரிந்திருந்தது. வெற்றிச் செல்வனும் இராணுவசீருடை இல்லாமல் முதன் முதலாக சாதாரணமாக கறுப்பு நீழக் காற்சட்டையும் வெள்ளைச் சட்டையும் அணிந்திருந்தான். இருள் கவிழத் தொடங்கியிருந்ததும் வேகமாக வந்த வேன் ஒன்றிலிருந்து சீருடையில் வந்திறங்கிய தலைவர் தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்த இரண்டு மாலைகளை எடுத்துக் கொடுத்து மணமக்கள் மாலை மாற்றி தாலி கட்டிக் கொண்டதும் மணமக்களோடு நின்று சில புகைப் படங்களை எடுத்துக்கொண்டு, வந்த வேகத்திலேயே தலைவர் வாகனத்திலேறிப் போய் விட்டார். தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கின்றது என்று செல்வி கிரகித்துக் கொள்ள முன்னரேயே எல்லாம் வேகமாக ஒரு ஐந்து நிமிடத்திற்குள் கனவுக் காட்சிபோல் நடந்து முடிந்து விட்டிருந்தது.

    தலைவரைக் கண்ட அதிர்ச்சியிலும் மகிழ்ச்சியிலுமிருந்து மீளாதவளாக செல்வி நின்றிருக்கும் போதே மற்றையவர்களும் அங்கிருந்து போய்விட அம்மாச்சியும் செல்விடம் வந்து இனி உன்ரை வீடு இதுதான் என்று விடைபெறும்போது வெற்றிச்செல்வன் அம்மாச்சியை வாசல்வரைபோய் நன்றி சொல்லி அனுப்பிவைத்தான். இப்போ சில மெய்ப்பாது காவலர்களும் மணமக்களும் மட்டுமே அங்கு நின்றிருந்தார்கள். மாறன் என்று தனது பிரதான மெய்ப்பாதுகாவலனை வெற்றிச் செல்வன் அழைத்ததும் கொஞ்சம் திடுக்கிட்டவளாய் செல்வி அந்தப் போராளியை உற்றுப் பார்த்தவள், சே..இது அவனில்லை என்று அந்தக் கணமே பார்வையை வேறு பக்கம் திருப்பிக் கொள்ள, அங்கு வந்தவனிடம் பக்கத்திலை எங்கடை முகாம் இருக்கிற படியால பாதுகாப்பு பிரச்சனையில்லை. கொஞ்ச நேரத்திலை அங்கையிருந்து சாப்பாடு வரும். எங்களுக்கும் தந்திட்டு சாப்பிடுங்கோ நீயே மற்றவையளுக்கு சென்றியை(காவல்கடைமை) பிரிச்சுக்குடுத்துவிடு. பக்கத்திலை இருக்கிற வீட்டிலை நீங்கள் படுக்கலாம் என்றுவிட்டு கதைவைச் சாத்திக்கொண்டான். சிறிது நேரத்தில் வந்த சாப்பாட்டுப் பாசல்களில் இரண்டை எடுத்து கதவைத் தட்டி வெற்றிச் செல்வனிடம் கொடுத்து விட்டு மற்றையவர்களிற்கும் கொடுத்த மாறன் நானே முதல் சென்றியை பார்க்கிறன் நீங்கள் சாப்பிட்டு விட்டு அருகிலேயே இருந்த வீட்டில் படுக்கும்படி அனுப்பிவைத்துவிட்டிருந்தான்.

    ஆனால் அன்று மாறனிடம் அசாதாரண நிலைமையை அவதானித்த அவனது நெருங்கிய தோழன் றூபன் சிறிது நேரத்திலேயே அவனை நோக்கி வந்திருந்தான். எப்பொழுதுமே விறைப்பாக துப்பாக்கியை நிமிர்த்திப் பிடித்தபடி நின்றிருக்கும் மாறன் துப்பாக்கியை சுவரில் சாத்தி வைத்துவிட்டு ஆகாயத்தை முறைத்துப்பார்த்தபடி நின்றிருந்தான். அவனது உணவுப் பார்சல் பிரிக்கப்படாமல் ஒரு கதிரையில் கிடந்தது. மாறனின் தோழில் கையை வைத்து “என்னடா ஏதும் பிரச்சனையோ” என்றதும், இல்லையடா கொஞ்சம் கஸ்ரமாயிருக்கு எப்பவுமே எங்களோடை இருந்து சாப்பிட்டு எங்களோடை காவல் நிண்டு எங்களோடை படுத்தெழும்பின செல்வன் அண்ணை இண்டைக்கு நிலைமை வேறை. நாடு, மக்கள், விடுதலையெண்டு பல கனவுகளோடை நான் தூக்கின இந்தத் துவக்கு இண்டைக்கு வேறை எதுக்கோ காவல் நிக்கவேண்டின நிலைமை. அதுதான் சாத்தி வைச்சிட்டன் என்றபடி தலையை குனிந்தான். சே… இதுக்கா கவலைப் படுறாய் இதெல்லாம் எங்கடை போராட்டத்தின்ரை ஒவ்வொரு வடிவங்களடா. இன்னும் கொஞ்ச நேரத்திலை செல்வன் அண்ணை செல் அடிக்கத் தொடங்கப் போறார். கொதியா சாப்பிட்டு வா ..நாங்கள் பங்கருக்குள்ளை பதுங்குவம் என்றபடி சாப்பாட்டு பாசலைப் பிரித்து மாறனின் கைகளில் வைத்து றூபன் சாப்பிடடா என்றான் .அறையில் கட்டிலில் இருந்த செல்வியை நெருங்கிய செல்வன் அவளிடம் நீ செல்வி நான் செல்வன் பெயரிலையே எவ்வளவு பொருத்தம் பாத்தியா?..என்றபடி அவளை அணைத்துச் சரிக்க, அவள் அறையின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் விட்டத்தில் பூச்சியை பிடிப்பதற்காகப் பதுங்கிக் கொண்டிருந்த பல்லியைப் பார்த்தவாறே படுத்திருந்தாள்.


    000000000000000000000000000000000000
    15.05.2009

    இறுகிவிட்டிருந்த இறுதி யுத்தம். இலட்சக் கணக்காண மக்கள் இரண்டே கிலோமீற்றர் சதுரப் பரப்பளவில் இருந்து உயிரை மட்டுமே காப்பாற்றிக் கொள்ளக் கடலாலும் காடுகளாலும் வீதிகளாலும் என்று எல்லாப் பக்கமும் சிதறி ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். செல்வியும் தனது ஒன்பது வயது மகன் திலீபனை கையில் பிடித்தபடியே எங்கே போவதென்று தெரியாமல் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். இப்போ அவளிற்கு மெய்பாதுகாவலர்கள் யாரும் இல்லை. ஏன் வெற்றிச் செல்வனே உயிரோடு இல்லை. இரண்டு மாதங்களிற்கு முன்னர்தான் அவன் விமானக்குண்டு வீச்சில் இறந்து போயிருந்தான். இப்போ அவள் சாதாரணமான ஒரு மனுசி. யாழ்ப்பாண இடப் பெயர்வின் பின்னர் வன்னியில் தங்கியிருந்த அவளது பெற்றோர்களை ஒரு தடைவை அவள் தேடிப் போயிருந்தபோது அவர்கள் அவளோடு பேசிக்கொள்ளவில்லை. காரணம் ஆசையாய் வளர்ந்த தங்கள் பிள்ளை இயக்கத்திற்கு போனது மட்டுமல்ல இயக்கத்தில் பெரிய தளபதியாய் இருந்தாலும் தங்கள் சாதியை விட குறைந்த சாதியில் ஒருவனை திருமணம் செய்தது அவர்களிற்கு பெரும் கோபம். பின்னர் அவர்களும் மகனிடம் பிரான்ஸ் போய் விட்டிருந்தார்கள். உறவென்று சொல்லவும் யாருமில்லை. இராணுவத்திடம் சரணடையப் போகும் நண்பர்கள் அவளைத் தெரிந்த மக்கள் கூட அவள் பெரிய தளபதியின் மனைவி என்பதால் தங்களிற்கு பிரச்சனை வராமல் இருக்க அவளோடு சேராமல் விட்டு விலகி தனியாகவே ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போதுதான் செல்விக்கு தற்கொலை செய்து விடலாமா என்று எண்ணம் கூட வந்து போயிருந்தது. ஆனால் உறவுகள் நண்பர்கள் யாருமே இல்லாமல் தன் மகன் அனாதையாய் போய்விடக்கூடாது என்பதற்காகவே தன்னுயுரைத் தக்கவைக்க வேண்டும் என முடிவிற்கு வந்தவள், இராணுவத்திடம் மகனோடு தனியாகவே போய் சரணடைய நினைத்து அங்கு செல்லடியில் இறந்துபோய்க் கிடந்த பலரில் ஒரு வயதானவரின் வேட்டியில் இரத்தக்கறை படாதிருந்த வெள்ளைப் பக்கத்தை பல்லால் கடித்து கிழித்தெடுத்தவள், அதை ஒரு தடியில் கட்டி உயர்த்திப்பிடித்தபடி அவ்வப்போது வந்து விழும் செல்களிற்கெல்லாம் மகனை அணைத்தபடி நிலத்தில் வீழ்ந்து படுப்பதும் எழும்புவதுமாய் இராணுவம் இருக்கும் பகுதியை தேடி நடக்கத் தொடங்கியிருந்தாள்.

    பாதையோரத்தில் ஒரு பற்றைக்குள் வரிச்சீருடையோடு கையில் ரி.56 ரக துப்பாக்கியோடு பதுங்கியிருந்த மாறன் தூரத்தில் மகனோடு கையில் வெள்ளைக் கொடியை பிடித்தபடி வந்து கொண்டிருந்த செல்வியை பார்த்ததும் வெறுப்பு வந்தவனாய் துப்பாக்கியை நீட்டி செல்வியின் தலையை நோக்கி குறிபார்த்தபோது ஒரு எறிகணை சீறிக் கொண்டு வந்து விழ மகனை கட்டிப் பிடித்தபடி கீழே விழுந்து படுத்து விட்டு பயத்தால் நடுங்கி அழுது கொண்டிருந்த மகனை அணைத்து தூக்கி அவளும் அழுதபடியே வந்துகொண்டிருக்கவே, மாறன் பற்றைக்குள் இருந்து வெளியே வந்து செல்விக்கு எதிரே நின்றிருந்தான். மாறனைக் கண்ட செல்விக்கு கொஞ்சம் நிம்மதியும் நம்பிக்கையும் வந்தவளாய் வேகமாய் வந்து மாறனின் கையைப் பிடித்தபடி ..ஏனடா இப்பிடி?? என்ன நடந்தது எங்களுக்கு?? எதுவுமே புரியேல்லை. எல்லாமே தலைகீழாய் மாறிப்போச்சு. என்னைப் பாத்து கதைக்க விரும்பின சனங்களே இப்ப என்னைப் பார்த்து தூர விலகி ஓடினம். எல்லாமே முடிஞ்சு போச்சு. நான் சரணடையப் போறன். ஆனா எங்கை போய் சரணடையிறது எண்டுதான் தெரியேல்லை. நீயாவது எனக்கு உதவி செய் என்று அழுதபடி நின்றவளிடம், எந்த உணர்ச்சியுமற்றவனான்.

    மெதுவாக ம்…உண்மைதான் எல்லாமே தலை……கீழாய் நடந்திட்டுது என்று விட்டு அசையாமல் நிற்க, மீண்டும் ஒரு எறிகணை சீறிவரவே மூவருமாக நிலத்தில் வீழ்த்து படுத்தவர்கள். அது அவர்களைத் தாண்டிப்போய் வெடித்து முடிந்ததும் துப்பாக்கிகை கட்டிப் பிடித்தபடியே படுத்திருந்தவனிடம் “எல்லாமே முடிஞ்சு பேச்சே பிறகு எதுக்கு இன்னமும் என்ன கோதாரிக்கு உதை கட்டிப் பிடிச்சுக் கொண்டு இருக்கிறாய். அதை எறிஞ்சு போட்டு உடுப்பை மாத்திக் கொண்டு வா” என்று செல்வி சொன்னதும், அங்கு சிதறிக் கிடந்த உடைகளில் ஒரு சாறத்தையும் ஒரு சட்டையையும் எடுத்துக் கொண்டு ஒரு மரத்தின் பின்னால் போனவன், துப்பாக்கின் குழலை இறுக்கிப் பிடித்து வேகமாக பல தடைவை மரத்தில் ஓங்கி அடித்து அதை உடைத்து விட்டு துணியை மாற்றியவன் கழுத்தில் இருந்த சயனைற் குப்பியை கழற்றி கையில் பொத்திப் பிடித்தபடி செல்வியிடம் வந்து வாங்கோ போகலாம் என்று அவர்களோடு சிறிய பாதையூடாக நடக்கத் தொடங்கியிருந்தான். அவனிற்கு அந்தப் பகுதியும் பாதைகளும் நன்கு பழக்கபட்டிருந்ததால் வேகமாக பிரதான வீதிக்கு அருகாக வந்திருந்தார்கள். அப்போது புலிகளையும் மக்களையும் சரணடையுமாறும் அன்பாக வரவேற்போம் என்கிற இராணுவத்தினரின் ஒலிபெருக்கி அறிவிப்பு காதில் கேட்கத் தொடங்கியிருந்தது. பிரதான வீதிக்கு வந்து சேர்ததும் மாறன் செல்வியை பார்த்து சந்தியிலை தான் ஆமி நிக்கிறாங்கள். நீங்கள் கொடியை உயர்த்தி பிடிச்சபடி மகனோடை போங்கோ என்றதும், ஏன் உனக்கும் என்னோடை வர பயமோ என்றவளிடம், இல்லை நீங்கள் முன்னாலை போங்கோ நான் பின்னாலை வருவன். கட்டாயம் வருவன். பயப்பிடாமல் போங்கோ என்ற மாறனை பார்த்து லேசாய் தலையாட்டிவிட்டு வலக்கையில் வெள்ளைக் கொடியையும் இடக்கையில் மகனையும் பிடித்தபடி நடந்து போனவள், இடையில் நின்று இன்னொரு தடைவை மாறனை திரும்பிப் பாத்தாள். அவனைக் காணவில்லை. செல்வி நடக்கத் தொடங்கியதுமே திரும்பவும் வந்த பாதை வழியே சிறிது தூரம் வந்த மாறன் பொத்திப் பிடித்திருந்த கையை விரித்து சயனைற் குப்பியை வாயுள் நுளைத்து கடவாய் பற்களிற்கு இடையில் செருகியவன் வலக்கையால் பலமாய் தன் கீழ் தாடையில் ஓங்கி அடித்து சரிந்தான்.

    000000000000000000000000000000000000

    வெள்ளைக் கொடியுடன் வந்த செல்வியை அடையாளம் கண்டுகொண்ட ஒரு இராணுவ அதிகாரி அவள் முன்னால் வந்து சல்யூட் அடித்து வணக்கம் வாங்க திருமதி செல்வன் சுகமா? என நக்கலாக வரவேற்றுவிட்டு சரணடைந்த மக்களுடன் அவளை அனுப்பாமல் தனியாக ஓரிடத்தில் இருந்தியவன், நடைபேசியில் (வோக்கி)யாரோடோ கதைத்துக்கொண்டிருக்கும்போதே செல்வி சரணடைந்த செய்தி அறிந்து பல இராணுவத்தினரும் வந்து அவளை சுற்றி நின்று புதினம் பார்த்து கிண்டலடித்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். செல்வியோ பயத்தில் மகனை கட்டிப் பிடித்தபடி நிலத்தில் குந்தியிருந்தாள். வோக்கியில் பேசி முடித்த இராணுவ அதிகாரி அவளைச் சுற்றி நின்றவர்களை விரட்டிவிட்டு போகலாம் என்றவன், இன்னொரு இராணுவ வீரனை அழைத்து செல்வியின் மகனை தனியாக அழைத்துப் போகச் சொன்னதும், ஜயா என்ன வேணுமானாலும் செய்யுங்கோ. தயவு செய்து மகனை மட்டும் தனியா கொண்டு போகவிடமாட்டன் என்று சொல்லி முடிக்க முதவே அந்த அதிகாரியின் கை செல்வியின் கன்னத்தில் ஓங்கி இறங்க, பலநாட்கள் சரியான சாப்பாடோ தூக்கமோ இல்லாது பலவீனமாக இருந்த செல்வி அப்படியே மயங்கி விழுந்துபோயிருந்தாள். அவளை தூக்கி அங்கு நின்றிருந்த ஒரு பஸ் இருக்கையில் இருத்தி கையில் விலங்கிட்டு விட்டு மகனை தனியாக வோறொரு இடத்திற்கு அனுப்பிவிட்டிருந்தார்கள்.
    மயக்கம் தெளிந்து செல்வி கண் விழித்துப் பார்த்தபோது பஸ் வண்டி குன்றும் குழியுமான பாதையில் குலுங்கியபடி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவளிற்கு குளுக்கோஸ் ஏற்றப்பட்டு குளுக்கோஸ் பை பஸ் கம்பியில் கட்டப் பட்டிருந்ததோடு கையில் விலங்கிட்டு அதே கம்பில் இணைத்திருந்தார்கள். அவளைப் போல விலங்கிடப்பட்ட பலரும் பஸ்சில் நெருக்கமாக இருத்தி வைக்கப் பட்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் சரணடைந்தவர்களில் இருந்து பிரித்தெடுக்கப்பட்ட பெண்போராளிகள். செல்விக்கு தெரிந்த பலரும் அதில் இருந்தார்கள். முதலில் கிளிநொச்சி முகாம். பின்னர் வவுனியா என்று அழைத்துவரப் பட்டு தங்க வைக்கப் பட்டவர்கள் இப்பொழுது நான்கு நாட்கள் கழித்து மின்னேரியா முகாமிற்கு அழைத்து வந்திருந்தனர். ஆரம்பத்தில் செல்வியோடு நூற்றுக்கண்கானர்கள் எல்லாரும் பிரித்தெடுக்கப்பட்டு இப்பொழுது அவளோடு பதினாறு போரே அந்த முகாமிற்கு கொண்டுவரப் பட்டிருந்தனர். அந்தப் பதினாறு பேரும் இயக்கத் தளபதிகளின் மனைவிகளும் பெரிய பதவிகளிலும் இருந்த செல்விக்கு பழக்கமான நெருக்கமான பெண்களே. ஆனால் யாரும் யாரோடும் பேசிக் கொள்ளாமல் மெளனமாக எங்கேயாவது வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தார்கள். ஆனால் இதுவரை யாருமே விசாரிக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.

    பதினாறு பேரையும் அழைத்து வந்த ஒரு பெண் இராணுவ அதிகாரி அவர்களை ஒரு மண்டபத்தில் நிற்க வைத்து விட்டுப் போயிருந்தாள். இயந்திர மனிதர்கள் போல் டக் டக் என்கிற சப்பாத்து சத்தங்கள் எழுப்பியபடி இராணுவ மிடுக்குடன் பலர் அங்குமிங்குமாக நடந்துகொண்டிருந்தார்கள். அப்போது அங்கு நுளைந்த ஒரு அதிகாரியைப் பார்த்து அனைவரும் விறைப்பாக நின்று சல்யூட் அடித்தார்கள். அவர் பெரிய அதிகாரி என்று அவனது சட்டையில் இடப்பக்கத்தில் ஜெனத் ஜெயா என்கிற எழுத்தின் கீழ் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மெடல்களே சொல்லியது. வரிசையாய் நின்றிருந்த அனைவரையும் பார்த்தபடி நடந்து வந்தவன் செல்வியை கடந்து போனபோது முன்னால் வைத்த காலை மீண்டும் பின்னால் எடுத்து வைத்து தலையை சரித்து அவளை உற்றுப்பார்த்து லேசாய் புன்னகைத்தவன், நடந்துபோய் அறைக்குள் நுளைந்துகொண்டான். சிறிது நேரத்தில் ஒரு இராணுவ வீரன் வந்து செல்வியை மட்டும் அழைத்துப் போனான். அறைக்குள் காலைத் தூக்கி மேசையில் போட்டபடி அனாசயமாக அமர்ந்திருந்தவன் வெல்வியை அமருமாறு சைகை செய்ததும் கூட்டிவந்த இராணுவ வீரன் கதவைச் சாத்திவிட்டு வெளியேறிவிட்டிருந்தான்.

    தட்டித் தடக்கிய தமிழில் அவளிடம் எதுக்கு இங்கை கூப்பிட்டன் தெரியுமா? என்றவனிடம் குனிந்திருந்தபடியே தெரியேல்லை என்றாள். ஆனால் சத்தம் வரவில்லை. தொண்டையை செருமிவிட்டு மீண்டும் தெரியேல்லை சேர். விசாரணைக்கா?? என்றாள். விசாரணையா ?? என்றபடி சிரித்தவன், விசாரிக்க வேண்டிய தேவை எதுவுமே எங்களிற்கு இல்லை. எல்லாமே எங்களிற்கு தெரியும் என்றபடி ஒரு வெள்ளை ஒரு பழுப்பு நிறத்திலான இரண்டு பேப்பர் தாள்களை எடுத்தவன் அவள் முன்னால் போட்டுவிட்டு இருக்கையை விட்டு எழுந்து மேசையை சுற்றி அவள் பின்னால் வந்தவன் கொஞ்சம் குனிந்து தனது வலக்கையை அவளின் இடது தோளில் பிடித்தபடி நல்ல கவனமா கேளு. உனக்கு முன்னாலை இருக்கிற இரண்டு பேப்பரிலை எதிலை நீ கையெழுத்து போடப்போகிறாய் என்பதிலைதான் உன் வாழ்க்கை இருக்கு என்றபடி அவள் முன்னால் அவற்றை இழுத்து வைத்தபோது, சேர் …சேர்.. என்ரை மகனை ஒருக்கா பாக்கவிட்டாலே போதும். நீங்கள் சொல்லுகிற எந்தப் பேப்பரிலை வேணுமெண்டாலும் கையெழுத்து போடுறன் என்று அவனை அண்ணாந்து பார்த்து கை கூப்பி கும்பிட்டவளிடம் இந்த வெள்ளை பேப்பரிலை கையெழுத்து போட்டால் உன்னை ஜெயிலுக்கு அனுப்பிட்டு மகனை புனர்வாழ்வு முகாமிற்கு அனுப்பி விடுவோம். மற்ற பேப்பரிலை கெயெழுத்து போட்டா இன்னைக்கே இப்பவே உன் மகனோடை எங்களோடை பாதுகாப்பில் வசதியோடை இருக்கலாம். இன்னொரு விசயம் உனக்கு தெரியுமா சரணடைஞ்ச உங்க மக்களே உங்கள மாதிரி புலியிலை பெரிய பதவிகளிலை இருந்தவங்கள் மேலைதான் கோபமா இருக்கிறாங்க. அவங்களாலை கூட உனக்கு பிரச்சனை வரும். நீ புத்திசாலி பெண்ணு எண்டு நினைக்கிறன். நீ கையெழுத்து மட்டும் போட்டால் போதும். அதிலை என்ன எழுதவேணுமோ அதை நாங்களே எழுதிக்கிறம் என்றபடி சட்டைப் பையில் இருந்த பேனாவை எடுத்து அதன் மூடியை கழற்றிவிட்டு அவளிடம் கொடுத்தான். பேனாவை வாங்கியவள் பழுப்பு நிற காகிதத்தை எடுத்து சேர் இதிலை கையெழுத்துப் போட்டால் மகனை பாக்கலாம்தானே என்றவள், அதில் மளமளவென கையெழுத்துப் போட்டதும் தனது சுட்டு விரலால் அவளது கீழ் காதுமடலில் லேசாய் இரண்டு தடைவை தடவிவிட்டு வெளியே நின்றிருந்த இராணுவ வீரனை அழைத்து சிங்களத்தில் ஏதோ சொன்னதும் அவன் மரியாதையாக செல்வியை அழைத்துப்போனான்.

    000000000000000000000000000000000000

    இராணுவக் குடியிருப்பிற்கு அருகே இராணுவ பாதுகாப்பு அடங்கிய ஒரு வீட்டில் செல்வி மகனோடு குடியமர்த்தப்பட்டிருந்தாள். மகன் திலீபன் பாடசாலைக்கு போகத் தொடங்கியிருந்தான். ஒரு அரச ஊழியரிற்கு கிடைக்கும் அனைத்து சலுகைகளும் அவளிற்குக் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது ஜனத்ஜெயா அவளிற்கு தொலைபேசியடித்து விட்டு வந்து போவான். அவன் வரும் இரவுகளில் மகனை தூங்கவைத்து பக்கத்து அறையில் படுக்கவைத்து அவனின் வரவிற்காக காத்திருப்பதுதான் அவளது வேலை. இப்படியே நான்கு வருடங்கள் உருண்டோடி விட்ட நிலையில் அன்று வேறு பலருடன் பரபரப்பாக ஜனத் வந்திருந்தவன், செவ்வியை கொஞ்சம் மேக்கப் போட்டு சேலை உடுத்தி தயாராகச் சொன்னான் .வந்தவர்களில் ஒருவன் வீட்டு வரவேற்பறையில் வீடியோ கமறாவை நிறுத்தி சுவர் பக்கமாக கோணம் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான். இன்னொருவன் லைற்றை பொருத்திவிட்டு காத்திருந்தான். நல்ல வேளையாக மகன் பாடசாலைக்கு போய்விட்டான் என்று நினைத்தபடி எதுவுமே புரியாமல் தயாராகி வந்தவளிடம் இப்போ நீ கமறாவிற்கு முன்னாலை கொஞ்சம் பேசவேணும். வெறும் 5 நிமிசம்தான் ஒண்ணும் கஸ்ரமில்லை. நீ பேசவேண்டியது இந்தப் பேப்பரிலை இருக்கு இரண்டு தடைவை பாத்து பாடமாக்கிட்டு பேசலாம் என்று அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவளது சட்டையில் ஒரு மைக்கை செருகினான். பேப்பரில் எழுதியிருந்ததை ஒரு தடைவைதான் படித்தவள், கமறாவிற்கு முன்னாலிருந்த கதிரையில் போய் அமர்ந்தாள். கமறாவை இயக்கியவன் கையை உயிர்த்தி விரல்களால் ஒன்று இரண்டு மூன்று என்று காட்டிவிட்டு கையை கீழே இறக்கியதும் செல்வி பேசத் தொடங்கியிருந்தாள். எல்லாம் முடிந்ததும் அவளிற்கு நன்றி சொன்ன ஜயத், நான் வெளிநாடு போகிறேன். திரும்ப வர ஆறு மாதமாகும். ஆனா உனக்கு வேண்டிய எல்லா ஒழுங்கும் செய்து விட்டுத்தான் போகிறேன் என்றபடி அவளின் கைகளில் கொஞ்சம் பணத்தை கொடுத்து வாகனத்தில் ஏறி அமர்ந்து கையசைத்தான்.

    0000000000000000000000000000000000000000000000

    26.04.14

    ஒல்லாந்து நாட்டின் இலங்கைத் தூதரகம் அங்கு ஒழுங்கு செய்திருந்த இரவு விருந்தில் பல பத்திரிகையாளர்கள், இராஜதந்திரிகள் அதிகாரிகள் கூடியிருந்தார்கள். உயர்ரக மதுவை நிரப்பிய மதுக்கோப்பைகள் அனைவர் கைகளும் தாங்கியிருக்க, விதம் விதமான உணவு வகைகள் அவ்வப்போது வாயில் பேட்டு சுவைத்தபடி இருக்க, அங்கிருந்த பெரிய திரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்த ஆவணப் படத்தில் ஒரு இலங்கை இராணுவ வீரன் சரணடைய வந்த வயதான மூதாட்டியை ஓடிப்போய் அணைத்துத் தூக்கி வந்து இருத்தி அவளிற்கு தண்ணீரைப் பருக்கி அவள் தலையை கோதிவிட்டு அடுத்த வயதானவரை தூக்குவதற்காக ஓடுகிறான். இன்னொரு இராணுவ வீரன் காயம் பட்ட குழந்தையை தூக்கியபடி ஓடிக்கொண்டிருந்தான். இன்னொரு இராணுவத்தினன் குழந்தைகளிற்கு பிஸ்கற்றும் பழ ரசமும் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தான். வெள்ளைக் கொடியோடு வந்தவர்களை வரவேற்று உணவு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இராணுவ வைத்திய சாலையில் சிகிச்சை பெற்ற ஒருவர் நான் தப்பியோடி வரும்போது காலிலை சுட்டிட்டாங்கள். என்னை கடவுள் மாதிரி வந்து காப்பாத்தின உங்களுக்கு நன்றி என்று இராணுவ வைத்தியரை கையெடுத்துக் கும்பிட்டான். அப்போதுதான் திரையில் செல்வி தோன்றினாள். அப்பொழுது ஓடிக்கொண்டிருந்த படத்தை அப்படியே நிறுத்திய ஜயத் ஜெயா நண்பர்களே இவரை உங்களிற்கு தெரிந்திருக்கலாம். புலிகள் அமைப்பின் முக்கியமானதொருவர் பெரிய தளபதியின் மனைவி செல்வி. இவர் சொல்வதைக் கேளுங்கள் என்று விட்டு மீண்டும் ஒட விட்டான். அனைவரும் திரையை பார்த்தனர். அவளது பேச்சு மொழி பெயர்ப்பில் கீழே போய்க்கொண்டிருந்தது. அனைவரிற்கும் வணக்கம் சொன்ன செல்வி தொடர்ந்து பேசினாள். நான் முள்ளி வாய்காலிலை சரணடைந்த பிறகு கிளிநொச்சி முகாமிலையும் அதுக்குப் பிறகும் எங்களை நல்லபடியா இலங்கை இராணுவத்தினர் கவனித்தார்கள். எனக்கு மட்டுமில்லை சரணடைஞ்ச மற்ற போராளிகளிற்கும் அவையள் எந்த பிரச்னையும் தரவில்லை . விசாரணை கூட நடத்தேல்லை. எல்லாரையும் தங்கடை சகோதரங்களாக நினைச்சு கவனித்தவை. அதேடை எங்களிற்கு வேண்டிய பாதுகாப்பு மட்டுமில்லாமல் எல்லா தேவைகளையும் அவையள்தான் நிறைவேற்றி வைக்கினம். நாங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறம். நன்றி வணக்கம் என்றாள். அனைவரும் கைகளைத் தட்டி ஜெயத்ஜெயாவிற்கு கைகொடுத்து வாழ்த்துச் சொன்னதும் அவன் கையிலிருந்த மதுவை ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்துவிட்டிருந்தான்.

    000000000000000000000000000000000000

    இரவு பத்துமணியைத் தாண்டி செல்வியின் வீட்டுக் கதவு தட்டப்பட்டது. மகனைக் கட்டியணைத்தபடி படுத்திருந்தவள் அவனை விலக்கிவிட்டு வந்து கதவைத் திறந்தாள். கொஞ்சம் போதையில் தள்ளாடியபடி நின்றிருந்த ஒருவன் அவளை உள்ளே தள்ளி கதவை சாத்தியதும் அவனிடம் கோபமாக ஏய் இது யார் வந்து போகிற வீடு தெரியுமா என்றதும், உஸ்….மெதுவா பேசு உள்ளை உன் மகன் தூக்கத்திலை இருப்பான். அவனை எழுப்பாதை. இங்கை வாறது பெரிய தளபதி ஜயத்ஜெயா தெரியும். அவரை கூட்டி வாறதே நான்தான். என் பேர் றோகித அதெல்லாம் உனக்கு எதுக்கு என்றபடி இடுப்பில் செருகியிருந்த ஒரு கைக்குண்டை எடுத்து மேசையில் வைத்தவன், நான் ஒண்டும் மோசமானவன் இல்லை. எனக்கு வன்முறை பிடிக்காது. அதனாலைதான் சண்டை முடிஞ்ச பிறகு ஆமியிலை சேர்ந்தனான். உனக்கு பிடிச்சா மட்டும்தான் இல்லாட்டி நான் வந்த வழியே திரும்ப போயிடுவன். ஆனா நாளைக்கு எல்லாப் பத்திரிகையிலும் முக்கிய செய்தி. மீள இணையும் புலிகள். முன்னை நாள் புலித் தளபதி செல்வனின் மனைவி செல்வி வீட்டில் கைக்குண்டு மீட்பு எது வசதி என்றான். சிறிது நேரம் யோசித்தவள் அறைக்கு போய் தூக்கத்திலிருந்த மகனை தூக்கி அடுத்த அறையில் படுக்கவைத்துவிட்டு தனது அறைக்குள் போய் கட்டிலில் சாய்ந்து கொண்டாள். மெல்லிய வெளிச்சத்தில் விட்டத்தில் ஒரு பல்லி பூச்சியை பிடிப்பதற்காக பதுங்கியிருந்தது. ஆனால் கடந்த காலங்களில் அவள் பார்த்த பல்லியை விட இந்தப் பல்லி ஒல்லியாக இருந்தது.